ایوب 24

24 ¹«چرا قادر مطلق زمانی برای داوری کنار نمی‌گذارد؟ چرا آنان که او را می‌شناسند، هرگز روزهای او را نمی‌بینند؟ ²شریران سنگ‌های مرز را جابه‌جا می‌کنند؛ گله‌ها را به زور می‌ربایند و همچون از آنِ خود می‌چرانند. ³الاغ یتیمان را می‌رانند؛ گاو بیوه‌زن را به گرو می‌گیرند. ⁴نیازمندان را از راه به کنار می‌رانند، چنان که تهی‌دستانِ آن سرزمین ناچار به پنهان‌شدن می‌شوند. ⁵بنگر—همچون گورخران در بیابان، تهی‌دستان برای کار خود بیرون می‌روند و در پیِ خوراک می‌گردند؛ آن بیابانِ بی‌حاصل نان فرزندانشان را فراهم می‌آورد. ⁶علوفه را در کشتزارهایی درو می‌کنند که از آنِ ایشان نیست و تاکستان شریران را خوشه‌چینی می‌کنند. ⁷شب را برهنه به سر می‌برند، بی‌جامه، بی‌پوششی در برابر سرما. ⁸از بارانِ کوهساران خیس می‌شوند و از بی‌پناهی به صخره می‌چسبند. ⁹کودک یتیم را از پستان می‌ربایند، و نوزاد تهی‌دستان را به گرو می‌گیرند. ¹⁰برهنه راه می‌روند، بی‌جامه؛ گرسنه، بافه‌ها را حمل می‌کنند. ¹¹در میان باغ‌های زیتون روغن می‌فشارند؛ در چرخشت‌ها کار می‌کنند، اما تشنه می‌مانند. ¹²از شهر، در حال مرگ می‌نالند، و گلوی زخم‌خوردگان فریادِ کمک برمی‌آورد— اما خدا کسی را به این ستم متهم نمی‌سازد.

¹³«کسانی هستند که بر ضدّ نور سر به شورش برمی‌دارند؛ راه‌های آن را نمی‌شناسند و در طریق‌های آن نمی‌مانند. ¹⁴سحرگاهان قاتل برمی‌خیزد تا تهی‌دست و نیازمند را بکشد، و شب‌هنگام چون دزد پرسه می‌زند. ¹⁵چشم زناکار در انتظار شامگاه است، با خود می‌اندیشد: ‹هیچ چشمی مرا نخواهد دید،› و چهرهٔ خود را پنهان می‌دارد. ¹⁶در تاریکی به خانه‌ها دستبرد می‌زنند؛ در روز خویشتن را در بند می‌کشند، زیرا نمی‌خواهند با نور سر و کاری داشته باشند. ¹⁷زیرا تاریکی غلیظ برای همهٔ آنان بامداد است؛ با وحشت‌های تاریکی همدم و آشنایند.

¹⁸«با این حال تو می‌گویی که آنان بر روی آب‌ها شتابانند؛ سهم ایشان از زمین نفرین‌شده است، و کسی به سوی تاکستان‌هایشان روی نمی‌آورد. ¹⁹چنان‌که خشکسالی و گرما برفِ گدازان را می‌رباید، همان‌گونه گور، گناهکاران را می‌رباید. ²⁰رحِمی که آنان را زاد فراموششان می‌کند؛ کرم بر ایشان ضیافت می‌گیرد؛ دیگر یادی از آنان نمی‌ماند، و شرارت همچون درخت درهم شکسته می‌شود. ²¹زنِ نازا را که فرزندی نمی‌زاید طعمهٔ خود می‌سازند و به بیوه‌زن هیچ مهربانی نمی‌کنند.

²²«با این حال خدا به قدرت خویش زورمندان را می‌کشاند؛ او برمی‌خیزد، و هیچ‌کس از جانِ خود مطمئن نیست. ²³خدا می‌گذارد که در امنیت بیاسایند، و آنان بر آن تکیه می‌کنند، اما چشمان او بر راه‌های ایشان است. ²⁴اندک زمانی سرافراز می‌شوند، و آنگاه دیگر نیستند؛ فرود آورده و همچون همگان برچیده می‌شوند، و چون خوشه‌های غله بریده می‌گردند. ²⁵اگر چنین نیست، کیست که مرا دروغگو ثابت کند و سخنانم را به هیچ فرو کاهد؟»