Naha Nu Maha Kawasa Henteu Netepkeun Waktu

Ayub nanya naha Nu Maha Kawasa teu nangtukeun waktu pangadilan. Manéhna ngabéréndélkeun naon anu teu kajawab: tugu wates dipindahkeun, sapi randa dirampas, nu miskin saré taranjang dina hujan gunung, tukang maéhan jeung maling digawé dina poék, bari nu rék maot ngarénghap sarta Allah teu ngahukum saurang ogé.

Pasal 24.

“Naha Nu Maha Kawasa henteu netepkeun waktu pikeun pangadilan? Naha jalma-jalma anu wawuh ka Mantenna henteu kungsi narenjo poe-poe-Na? Jalma jahat mindahkeun batu wates; maranehna ngarampas ingon-ingon tuluy diangon jadi boga sorangan. Maranehna ngusir kalde nu yatim; sapi randa dijadikeun jaminan. Maranehna nyurung nu mariskin ti jalan, nepi ka nu malarat di nagri kapaksa nyarumput. Tuh tenjo—lir kalde leuweung di gurun keusik, nu mariskin budal digawe, nareangan dahareun; tanah suwung ngaluarkeun kadaharan pikeun anak-anakna. Maranehna ngala jukut di kebon anu lain bogana sorangan sarta mulungan di kebon anggur jalma jahat. Maranehna sapeuting bulistir, teu make papakean, euweuh pisalimuteun tina tiris. Maranehna kahujanan ku hujan ti gunung tuluy ngagarembol kana batu karang lantaran teu boga pieuyuban. Budak yatim direbut tina susu indungna, jeung orok nu miskin dijadikeun jaminan. Maranehna lalumampah bulistir, teu make papakean; bari kalaparan, maranehna manggul ranggeuyan gandum. Di antara tangkal jaitun maranehna meres minyak; maranehna ngagarap pameresan anggur, tapi tetep halabhab. Ti jero kota nu rek paeh ngagarerung, jeung tikoro nu raruksak ngagogorowok menta tulung—tapi Allah henteu nyalahkeun saurang oge kana eta kajahatan.

“Aya jalma-jalma anu ngalawan ka caang; maranehna teu nyaho kana jalan-jalanna atawa cicing dina lengkah-lengkahna. Dina balebat tukang maehan hudang pikeun maehan nu miskin jeung nu malarat, sarta ti peuting manehna ngulampreng kawas bangsat. Panon tukang jinah ngadago surup panonpoe, pokna, ‘Moal aya panon anu nenjo ka aing,’ tuluy manehna nyumputkeun beungeutna. Dina poek maranehna bongkar imah; beurangna maranehna nyingkahkeun maneh jauh, lantaran maranehna teu daek pacampur jeung caang. Sabab poek mongkleng teh isuk-isuk pikeun maranehna kabeh; maranehna geus biasa jeung kasieun ti poek.

“Tapi ceuk maraneh maranehna gancang di luhureun cai; bagian tanahna disapa, sarta euweuh saurang oge anu nyampeurkeun kebon anggurna. Saperti halodo jeung panas nyokot salju nu ngalembereh, kitu deui kubur ngarebut jalma-jalma anu geus milampah dosa. Beuteung nu ngandung maranehna poho ka maranehna; bilatung ngariung ka maranehna; maranehna geus teu diinget-inget deui, sarta kajahatan ancur kawas tangkal nu rempak. Maranehna nyangsara awewe gabug nu teu boga anak sarta teu nembongkeun kahadean ka randa.

“Tapi ku kakawasaana-Na Allah nyered jalma-jalma nu gagah; Mantenna jumeneng, tuluy euweuh saurang oge anu yakin kana hirupna sorangan. Allah ngantep maranehna ngareureuh kalawan aman, sarta maranehna sumender kana eta, tapi soca-Na aya dina lampah-lampahna. Maranehna diluhurkeun sakeudeung, tuluy ngiles; maranehna direndahkeun jeung dikumpulkeun kawas sarerea, dituar kawas ranggeuyan gandum. Mun ieu teh lain kitu, saha nu bisa ngabuktikeun yen kuring tukang bohong sarta nyieun omongan kuring jadi teu hartina?”