Ny antony tsy anaovan’ny Tsitoha fotoana

Manontany i Joba hoe nahoana ny Mahery Indrindra no tsy manana fandaharam-potoana ho an'ny fitsarana. Lazainy izay tsy mahazo valiny: vato mari-pahaizana nafindra, omby an'ny mpitondratena nalaina, mahantra matory mitanjaka amin'ny orana an-tendrombohitra, mpamono olona sy mpangalatra miasa rehefa alina, raha mimenomenona ny maty ary tsy mampiaraka olona Andriamanitra.

Toko 24.

«Fa nahoana no tsy mamoaka fotoana hitsarana ny Tsitoha? Ary nahoana no tsy mahita ny androny ireo mahalala Azy? Mamindra ny vato fari-tany ny ratsy fanahy; mangalatra ondry aman’osy izy ireo ka mamelona azy ho azy. Mitondra lavitra ny borikin’ny kamboty izy ireo; maka ho tsatoka ny ombin’ny mpitondratena izy. Manosika ny malahelo hiala amin’ny lalana izy ireo, ka voatery miery ny mahantra eto amin’ny tany. Indro, tahaka ny boriky lia any an’efitra, mivoaka mankany amin’ny asany ny mahantra, mitady sakafo; ny tany foana no mamoa mofo ho an’ny zanany. Mijinja hanina ho an’ny biby any amin’ny saha tsy azy izy ireo ary mamory ny voaloboka sisa any amin’ny tanim-boaloboky ny ratsy fanahy. Mandry mitanjaka ny alina izy ireo, tsy manana akanjo, ary tsy misy firakotra hiaro amin’ny hatsiaka. Ranon’orana avy any an-tendrombohitra no mandena azy ireo, ka mifikitra amin’ny harambato izy noho ny tsy fananana fialofana. Esorina amin’ny nono ny zazakely kamboty, ary raisina ho tsatoka ny zanaka madinikin’ny mahantra. Mandeha mitanjaka izy ireo, tsy manana akanjo; noana, nefa mitondra ny amboara. Ao anivon’ny tanin’ny oliva dia mamiza solika izy ireo; mandia ny famiazam-boaloboka, nefa mangetaheta. Avy ao an-tanàna no misento ny efa ho faty, ary mitaraina mangataka famonjena ny vavan’ny naratra; nefa tsy manome tsiny na iza na iza noho izany heloka izany Andriamanitra.

«Misy ireo mikomy amin’ny mazava; tsy mahalala ny lalany izy, ary tsy mitoetra amin’ny diany. Mifoha maraina ny mpamono olona ka mamono ny mahantra sy ny malahelo, ary amin’ny alina dia mitsangantsangana tahaka ny mpangalatra izy. Miandry ny hariva ny mason’ny mpijangajanga, ka mihevitra hoe: “Tsy hisy maso hahita ahy,” ary manarona ny tavany izy. Amin’ny maizina dia mamaky trano izy ireo; amin’ny andro dia mihidy ao anatiny, satria tsy te hifandray amin’ny mazava izy. Fa ny aizim-pito dia maraina ho an’izy rehetra; mahazatra ny fahatahorana ao amin’ny maizina izy.

«Kanefa lazainao fa mailaka eny ambonin’ny rano izy ireo; voaozona ny anjarany eto amin’ny tany, ary tsy misy miamboho mankany amin’ny tanim-boalobony. Tahaka ny hamaina sy ny hafanana mangalatra ny oram-panala mitsonika, dia izany no ataon’ny fasana amin’ireo efa nanota. Manadino azy ireo ny kibo niteraka azy; ny kankana mifaly mihinana azy ireo; tsy tadidina intsony izy ireo, ary vaky tahaka ny hazo ny faharatsiana. Mandroba ny vehivavy momba izay tsy miteraka izy ireo, ary tsy mamindra fo amin’ny mpitondratena.

«Kanefa amin’ny heriny no misintona ny mahery Andriamanitra; mitsangana Izy, ka tsy misy matoky ny ain’ny tenany. Avelan’Andriamanitra hitoetra amin’ny filaminana izy ireo, ary miankina amin’izany izy, nefa eo amin’ny lalany ny mason’Andriamanitra. Misandratra fotoana fohy izy ireo, dia tsy eo intsony; ario ambany izy ka angonina tahaka ny olona rehetra, ary tapahina tahaka ny salohin’ny vary. Raha tsy izany, iza no hahavita hanambara fa mpandainga aho ary hahatonga ny teniko ho zava-poana?»