Waarom die Almagtige geen tye bepaal nie

Job vra waarom die Almagtige geen kalender van oordeel hou nie. Hy noem op wat onbeantwoord bly: grensstene wat verskuif word, 'n weduwee se os wat gebuit word, armes wat naak in die bergreën slaap, moordenaars en diewe wat in die donker werk, terwyl die sterwendes kreun en God niemand aankla nie.

Hoofstuk 24.

“Waarom bepaal die Almagtige nie tye vir oordeel nie? Waarom sien dié wat hom ken, nooit sy dae nie? Die goddeloses verskuif grensklippe; hulle gryp kuddes en laat dit wei asof dit hulle eie is. Hulle jaag die donkie van die vaderlose weg; hulle neem die weduwee se os as pand. Hulle stoot die behoeftiges van die pad af, sodat die armes van die land gedwing word om weg te kruip. Kyk—soos wildedonkies in die woestyn gaan die armes uit na hulle werk, op soek na kos; die woesteny lewer brood vir hulle kinders. Hulle oes veevoer in lande wat nie hulle eie is nie en lees die wingerd van die goddelose na. Hulle bring die nag naak deur, sonder klere, met geen bedekking teen die koue nie. Hulle word deurweek deur die bergreëns en kruip teen die rots vas by gebrek aan skuiling. Die vaderlose kind word van die bors af weggegryp, en die suigeling van die arme word as pand gevat. Hulle loop naak rond, sonder klere; uitgehonger dra hulle die gerwe. Tussen die olyfbome pers hulle olie uit; hulle werk die parskuipe, tog ly hulle dors. Uit die stad kreun die sterwendes, en die kele van die gewondes roep om hulp—tog hou God niemand vir die onreg verantwoordelik nie.

“Daar is dié wat teen die lig in opstand kom; hulle ken nie sy weë nie en bly nie op sy paaie nie. Met dagbreek staan die moordenaar op om die arme en behoeftige dood te maak, en snags sluip hy rond soos ’n dief. Die oog van die egbreker wag vir die skemer, en hy dink: ‘Geen oog sal my sien nie,’ en hy hou sy gesig verberg. In die donker breek hulle by huise in; bedags sluit hulle hulleself weg, want hulle wil niks met die lig te doen hê nie. Want diep duisternis is die oggend vir hulle almal; hulle is tuis met die verskrikkinge van die donker.

“Tog sê julle hulle is vinnig op die oppervlak van die waters; hulle deel van die land is vervloek, en niemand draai na hulle wingerde toe nie. Soos droogte en hitte die smeltende sneeu wegsteel, so gryp die graf dié wat gesondig het. Die moederskoot wat hulle gedra het, vergeet hulle; die wurm smul aan hulle; hulle word nie meer onthou nie, en goddeloosheid word verbrysel soos ’n boom. Hulle buit die onvrugbare vrou uit wat geen kind baar nie en bewys geen goedheid aan die weduwee nie.

“Tog sleep God deur sy krag die magtiges weg; hy staan op, en niemand is seker van sy eie lewe nie. God laat hulle in veiligheid rus, en hulle steun daarop, maar sy oë is op hulle weë. Hulle word vir ’n kort rukkie verhoog, en dan is hulle weg; hulle word verneder en ingesamel soos almal anders, afgesny soos koringare. As dit nie so is nie, wie kan bewys dat ek ’n leuenaar is en my woorde tot niks maak?”