Çima Yê Herî Karîndar Deman Diyar Nake

Eyûb dipirse çima Yê Herî Karîndar demên dadgehkirinê venaqetîne. Ew tiştên bêbersiv dihejmêre: kevirên sînoran tên guhertin, gayê jinebiyê tê girtin, feqîr di barana çiyan de tazî radizên, mêrkuj û diz bi şevê kar dikin, dema ku yên dimirin dinalin û Xwedê tu kesî sûcdar nake.

Beş 24.

“Çima Yê Herî Karîndar deman ji bo dadgehkirinê venaqetîne? Çima yên ku wî nas dikin tu caran rojên wî nabînin? Xerabkar kevirên sînoran diguhêzin; keriyan digirin û wekî yên xwe diçêrînin. Kerê sêwiyan diajon; ga yê jinebiyê wekî rehîn digirin. Hewcedaran ji rê davêjin, da ku feqîrên welêt neçar bimînin ku xwe veşêrin. Va ye—wekî kerên kûvî yên çolê, feqîr ji bo karê xwe derdikevin, li xwarinê digerin; çol ji bo zarokên wan nên dide. Li zeviyên ne yên xwe alif didirûn û pişkûlên rezê xerabkar berhev dikin. Şevê tazî derbas dikin, bê cil, bê tiştekî ku xwe ji sermayê biparêzin. Ji baranên çiyan şil dibin û ji ber bêstargehiyê xwe li zinaran dizelqînin. Zarokê sêwî ji ber çîçik tê revandin, û pitika feqîr wekî rehîn tê girtin. Tazî digerin, bê cil; birçî, gurzan hildigirin. Di nav baxên zeytûnan de rûn diguvêşin; cenderan dipêlin, lê dîsa jî tî dimînin. Ji bajêr yên ku dimirin dinalin, û qirika birîndaran ji bo alîkariyê hawar dike—lê dîsa jî Xwedê tu kesî bi xirabiyê sûcdar nake.

“Hinek hene ku li dijî ronahiyê serî hildidin; ew rêyên wê nizanin û di şiverêyên wê de namînin. Di berbangê de mêrkuj radibe da ku feqîr û hewcedaran bikuje, û bi şevê wekî diz digere. Çavê zînakar li benda tariya êvarê ye, difikire, ‘Tu çav min nabîne,’ û rûyê xwe veşartî digire. Di tariyê de malan dişkênin; bi roj xwe vedişêrin, çimkî naxwazin bi ronahiyê re tiştek hebe. Çimkî tariya kûr ji bo wan hemûyan sibê ye; ew bi tirsên tariyê re wekî di malê de ne.

“Lê dîsa jî hûn dibêjin ew li ser rûyê avan bilez in; para wan a axê nifiritî ye, û tu kes berê xwe nade rezên wan. Çawa ku hişkesalî û germahî berfa dihele didizin, wisa gor jî yên ku guneh kirine direvîne. Malzaroka ku ew anîne wan ji bîr dike; kurm bi wan şahî dike; êdî ew nayên bîranîn, û xerabî wekî darekê tê şikandin. Ew jina stewr a ku zarok nayne dikin nêçîra xwe û ji jinebiyê re qencî nakin.

“Lê dîsa jî Xwedê bi hêza xwe hêzdaran dikişîne; ew radibe, û tu kes ji jiyana xwe piştrast nîne. Xwedê dihêle ew di ewlehiyê de bêhna xwe vedin, û ew xwe dispêrin wê, lê çavên wî li ser rêyên wan in. Ew ji bo demeke kurt tên bilindkirin, û paşê winda dibin; tên nizmkirin û wekî her kesî tên berhevkirin, wekî serê genim tên jêkirin. Heke wisa nebe, kî dikare min derewîn derxe û peyvên min pûç bike?”