Γιατί ο Παντοδύναμος Δεν Ορίζει Καιρούς

Ο Ιώβ ρωτά γιατί ο Παντοδύναμος δεν κρατά ημερολόγιο κρίσης. Απαριθμεί όσα μένουν αναπάντητα: ορόσημα που μετακινήθηκαν, το βόδι μιας χήρας που αρπάχτηκε, οι φτωχοί που κοιμούνται γυμνοί στη βροχή των βουνών, φονιάδες και κλέφτες που δουλεύουν στο σκοτάδι, ενώ οι ετοιμοθάνατοι στενάζουν και ο Θεός δεν καταλογίζει τίποτε σε κανέναν.

Κεφάλαιο 24.

«Γιατί ο Παντοδύναμος δεν ορίζει καιρούς για κρίση; Γιατί όσοι τον γνωρίζουν δεν βλέπουν ποτέ τις ημέρες του; Οι ασεβείς μετακινούν τα ορόσημα· αρπάζουν κοπάδια και τα βόσκουν σαν δικά τους. Διώχνουν το γαϊδούρι του ορφανού· παίρνουν ενέχυρο το βόδι της χήρας. Σπρώχνουν τους ενδεείς έξω από το δρόμο, κι έτσι οι φτωχοί της γης αναγκάζονται να κρυφτούν. Κοίτα—σαν άγρια γαϊδούρια στην έρημο, οι φτωχοί βγαίνουν στη δουλειά τους ψάχνοντας για τροφή· η ερημιά δίνει ψωμί για τα παιδιά τους. Θερίζουν χορτάρι σε χωράφια που δεν είναι δικά τους και μαζεύουν τα απομεινάρια από το αμπέλι του ασεβή. Περνούν τη νύχτα γυμνοί, χωρίς ρούχα, χωρίς σκέπασμα ενάντια στο κρύο. Τους μουσκεύουν οι βροχές των βουνών και ζαρώνουν πάνω στο βράχο επειδή δεν έχουν καταφύγιο. Αρπάζουν το ορφανό από το στήθος, και παίρνουν ενέχυρο το βρέφος του φτωχού. Τριγυρίζουν γυμνοί, χωρίς ρούχα· πεινασμένοι, κουβαλούν τα δεμάτια. Ανάμεσα στους ελαιώνες στύβουν το λάδι· δουλεύουν στα πατητήρια, κι όμως διψούν. Μέσα από την πόλη βογκούν οι ετοιμοθάνατοι, και οι λαιμοί των πληγωμένων κραυγάζουν για βοήθεια—όμως ο Θεός δεν κατηγορεί κανέναν για το κακό.

«Υπάρχουν εκείνοι που επαναστατούν ενάντια στο φως· δεν γνωρίζουν τους δρόμους του ούτε μένουν στα μονοπάτια του. Την αυγή σηκώνεται ο φονιάς για να σκοτώσει τον φτωχό και τον ενδεή, και τη νύχτα τριγυρίζει σαν κλέφτης. Το μάτι του μοιχού περιμένει το σούρουπο, λέγοντας, “Κανένα μάτι δεν θα με δει”, και κρατάει το πρόσωπό του κρυμμένο. Μέσα στο σκοτάδι παραβιάζουν σπίτια· την ημέρα κλείνονται μέσα, γιατί δεν θέλουν καμιά σχέση με το φως. Γιατί το βαθύ σκοτάδι είναι πρωί για όλους τους· νιώθουν σαν στο σπίτι τους με τους τρόμους του σκοταδιού.

«Κι όμως λες πως είναι γοργοί πάνω στην επιφάνεια των νερών· το μερίδιό τους στη γη είναι καταραμένο, και κανείς δεν στρέφεται προς τα αμπέλια τους. Όπως η ξηρασία και ο καύσωνας κλέβουν το χιόνι που λιώνει, έτσι ο τάφος αρπάζει εκείνους που αμάρτησαν. Η μήτρα που τους γέννησε τους ξεχνά· το σκουλήκι τους κατατρώει· δεν τους θυμάται πια κανείς, και η ασέβεια συντρίβεται σαν δέντρο. Αδικούν τη στείρα που δεν γεννά παιδί και δεν δείχνουν καλοσύνη στη χήρα.

«Κι όμως με τη δύναμή του ο Θεός σέρνει μακριά τους ισχυρούς· σηκώνεται, και κανείς δεν είναι σίγουρος για τη ζωή του. Ο Θεός τους αφήνει να αναπαύονται με ασφάλεια, κι αυτοί στηρίζονται σ’ αυτήν, όμως τα μάτια του είναι στους δρόμους τους. Υψώνονται για λίγο, κι έπειτα δεν υπάρχουν πια· ταπεινώνονται και μαζεύονται σαν όλους τους άλλους, κόβονται σαν στάχυα. Αν δεν είναι έτσι, ποιος μπορεί να με αποδείξει ψεύτη και να εκμηδενίσει τα λόγια μου;»