قادر مطلق وقت ڇو مقرر نٿو ڪري
ايوب پڇي ٿو ته قادرِ مطلق عدالت جا ڏينهن مقرر ڇو نٿو ڪري. هو اهي ڳالهيون ڳڻائي ٿو جن جو ڪو جواب ناهي: حدن جا پٿر سرڪايا وڃن ٿا، بيواهه جو ڏاند کسيو وڃي ٿو، غريب جبل جي مينهن ۾ اگهاڙا سمهن ٿا، خوني ۽ چور اونداهيءَ ۾ ڪم ڪن ٿا، جڏهن ته مرندڙ ڪنجهن ٿا ۽ خدا ڪنهن تي به الزام نٿو رکي.
24 1”قادر مطلق عدالت لاءِ وقت ڇو مقرر نہ ٿو ڪري؟ جيڪي کيس سڃاڻن ٿا، سي سندس ڏينهن ڪڏهن بہ ڇو نہ ٿا ڏسن؟ 2بدڪار حدن جا پٿر کسڪائين ٿا؛ ڌڻ کسي، انهن کي پنهنجو ڪري چارين ٿا. 3يتيم جو گڏهه هڪالي وڃن ٿا؛ بيواهه جو ڏاند گروي کڻي وٺن ٿا. 4محتاجن کي رستي تان ڌڪي ڪڍن ٿا، تان جو ملڪ جا غريب لڪي وڃڻ تي مجبور ٿي پون ٿا. 5ڏس، بيابان ۾ جهنگلي گڏهن وانگر غريب کاڌي جي ڳولا ڪندي پنهنجي مزدوريءَ لاءِ نڪرن ٿا؛ ويران زمين سندن ٻارن لاءِ ماني ڏئي ٿي. 6انهن کيتن ۾ چارو لڻن ٿا جيڪي سندن ناهن، ۽ بدڪارن جي انگورن جي باغ مان بچيل ڏاکون چونڊين ٿا. 7رات اگهاڙا گذارين ٿا، ڪپڙن کانسواءِ، ٿڌ کان بچڻ لاءِ ڪو ڍڪ ناهي. 8جبلن جي برسات سان پسي وڃن ٿا ۽ پناهه نہ هجڻ ڪري پٿر سان چنبڙي ويهن ٿا. 9يتيم ٻار کي ڇاتيءَ تان کسيو وڃي ٿو، ۽ غريبن جو ننڍڙو ٻار گروي ورتو وڃي ٿو. 10اگهاڙا ڦرن ٿا، ڪپڙن کانسواءِ؛ بکايل هوندي بہ ٻوجها کڻن ٿا. 11زيتون جي باغن ۾ تيل ڪڍن ٿا؛ انگورن جي ڪولهن ۾ ڪم ڪن ٿا، تڏهن بہ اڃايل رهن ٿا. 12شهر مان مرڻ وارا ڪوڪن ٿا، ۽ زخمين جا ڳلا مدد لاءِ پڪارين ٿا؛ تڏهن بہ خدا ڪنهن کي بہ ان بڇڙائيءَ جو ذميوار نہ ٿو ٺهرائي.
13”ڪي اهڙا آهن جيڪي روشنيءَ جي خلاف بغاوت ڪن ٿا؛ نہ سندس واٽون ڄاڻن ٿا نہ سندس رستن ۾ قائم رهن ٿا. 14صبح جو سوير قاتل اٿي ٿو تہ غريب ۽ محتاج کي قتل ڪري، ۽ رات جو چور وانگر ڦري ٿو. 15زناڪار جي اک ڌنڌلڪي جو انتظار ڪري ٿي، ۽ سوچي ٿو تہ ’ڪابہ اک مون کي نہ ڏسندي،‘ ۽ پنهنجو منهن لڪائي ٿو رکي. 16اونداهيءَ ۾ گهرن ۾ ڀت ڀڃي گهڙن ٿا؛ ڏينهن جو پاڻ کي بند ڪري ٿا رکن، ڇاڪاڻ تہ روشنيءَ سان ڪو واسطو نہ ٿا رکڻ چاهين. 17ڇاڪاڻ تہ گهري اونداهي صبح آهي انهن سڀني لاءِ؛ اونداهيءَ جي خوفن سان سندن ويجهڙائي آهي.
18”تڏهن بہ اوهين چئو ٿا تہ اهي پاڻيءَ جي مٿاڇري تي تيز آهن؛ ملڪ ۾ سندن حصو لعنتي آهي، ۽ ڪو بہ سندن انگورن جي باغن ڏانهن نہ ٿو موٽي. 19جيئن خشڪي ۽ گرمي ڳرندڙ برف کي کسي وڃن ٿيون، تيئن قبر گنهگارن کي کسي وڃي ٿي. 20جنهن ڳڀ کين ڄڻيو سا کين وساري ڇڏي ٿي؛ ڪيڙو کين کائي ٿو؛ هو وري ياد نہ ڪيا ويندا، ۽ بڇڙائي وڻ وانگر ڀڄي پوندي. 21ٻانجهي عورت کي، جيڪا ٻار نہ ٿي ڄڻي، شڪار بڻائين ٿا ۽ بيواهه سان ڪابہ ڀلائي نہ ٿا ڪن.
22”تڏهن بہ خدا پنهنجي قدرت سان زورآورن کي ڇڪي وٺي ٿو؛ هو اٿي ٿو، ۽ ڪنهن کي بہ پنهنجي جان جو يقين نہ ٿو رهي. 23خدا کين سلامتيءَ ۾ آرام ڪرڻ ڏئي ٿو، ۽ هو ان تي ٽيڪ ڏين ٿا، پر سندس اکيون سندن واٽن تي آهن. 24ٿوري وقت لاءِ مٿاهون ڪيا وڃن ٿا، پوءِ ناهن رهندا؛ هيٺ ڪيا وڃن ٿا ۽ ٻين سڀني وانگر گڏ ڪيا وڃن ٿا، اناج جي ٻوڙين وانگر ڪٽيا وڃن ٿا. 25جيڪڏهن اهو ائين ناهي، تہ ڪير مون کي ڪوڙو ثابت ڪري سگهي ٿو ۽ منهنجن لفظن کي ڪجهه بہ نہ ڪري ڇڏي؟“
