အနန္တတန်ခိုးရှင် အချိန်ကာလကို အဘယ်ကြောင့်မသတ်မှတ်တော်မူသနည်း
အနန္တတန်ခိုးရှင်သည် အဘယ်ကြောင့် တရားစီရင်ရာ ပြက္ခဒိန်ကို မထားတော်မူသနည်းဟု ယောဘမေး၏။ အဖြေမရသော အမှုတို့ကို စာရင်းပြု၏—နယ်နိမိတ်ကျောက်တိုင်များ ရွှေ့ခံရခြင်း၊ မုဆိုးမ၏နွားကို သိမ်းယူခံရခြင်း၊ ဆင်းရဲသားတို့ တောင်ပေါ်မိုးရေထဲ ကိုယ်တုံးလုံးအိပ်ရခြင်း၊ လူသတ်သမားနှင့် သူခိုးတို့ မှောင်ထဲ၌ အလုပ်လုပ်နေခြင်း—သေဆဲသူတို့ ညည်းတွားနေစဉ် ဘုရားသခင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်မစီရင်တော်မူ။
24 1“အနန္တတန်ခိုးရှင်သည် တရားစီရင်ရန်အချိန်များကို အဘယ်ကြောင့်သီးသန့်မသတ်မှတ်တော်မူသနည်း။ ကိုယ်တော်ကိုသိသောသူတို့သည် ကိုယ်တော်၏နေ့ရက်များကို အဘယ်ကြောင့်တစ်ခါမျှမမြင်ရကြသနည်း။ 2ဆိုးယုတ်သောသူတို့သည် နယ်နိမိတ်ကျောက်များကို ရွှေ့ပြောင်းကြ၏။ သိုးအုပ်များကိုလုယူ၍ မိမိတို့ဥစ္စာကဲ့သို့ ထိန်းကျောင်းကြ၏။ 3မိဘမဲ့သူ၏မြည်းကို မောင်းနှင်ယူသွားကြ၏။ မုဆိုးမ၏နွားကို အပေါင်အဖြစ်သိမ်းယူကြ၏။ 4ချို့တဲ့သောသူတို့ကို လမ်းပေါ်မှ တွန်းချကြသဖြင့် ပြည်တွင်းရှိ ဆင်းရဲသားတို့သည် ပုန်းအောင်းနေရကြ၏။ 5ကြည့်လော့၊ တောကန္တာရရှိ မြည်းရိုင်းများကဲ့သို့ ဆင်းရဲသားတို့သည် အစာကိုရှာဖွေလျက် မိမိတို့အလုပ်သို့ ထွက်သွားကြ၏။ သဲကန္တာရသည် သူတို့သားသမီးများအတွက် အစာကိုပေး၏။ 6သူတို့သည် မိမိတို့ပိုင်မဟုတ်သောလယ်များ၌ နွားစာကိုရိတ်သိမ်းကြ၍ ဆိုးယုတ်သောသူ၏ စပျစ်ဥယျာဉ်ကို ကောက်သိမ်းကြ၏။ 7အဝတ်အချည်းစည်းဖြင့် ညဉ့်ကိုကုန်လွန်စေကြ၏၊ ဝတ်စရာအဝတ်မရှိ၊ အအေးဒဏ်ကိုကာကွယ်ရန် ခြုံစရာမျှမရှိ။ 8တောင်ပေါ်မှမိုးရေဖြင့် စိုစွတ်ကြ၏။ ခိုလှုံရာမရှိသောကြောင့် ကျောက်ဆောင်ကိုမှီ၍ ကပ်နေကြ၏။ 9မိဘမဲ့ကလေးသည် ရင်ခွင်မှ လုယူခြင်းကိုခံရ၏။ ဆင်းရဲသား၏နို့စို့သူငယ်ကို အပေါင်အဖြစ်သိမ်းယူကြ၏။ 10အဝတ်အချည်းစည်းဖြင့် လှည့်လည်သွားလာကြ၏၊ ဝတ်စရာမရှိ၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်လျက် ကောက်လှိုင်းများကို ထမ်းပိုးကြရ၏။ 11သံလွင်ဥယျာဉ်များအကြား၌ ဆီကိုညှစ်ကြ၏။ စပျစ်သီးနယ်ရာကျင်းတို့၌ လုပ်ကိုင်ကြသော်လည်း ရေငတ်လျက်ရှိကြ၏။ 12မြို့ထဲမှ သေလုနီးသူတို့သည် ညည်းတွားကြ၏။ ဒဏ်ရာရသူတို့၏လည်ချောင်းသည် အကူအညီတောင်းလျက် အော်ဟစ်ကြ၏။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ထိုအပြစ်ဖြင့် စွဲချက်တင်တော်မမူ။
13“အလင်းကိုပုန်ကန်သောသူတို့ ရှိကြ၏။ သူတို့သည် အလင်း၏လမ်းများကိုမသိ၊ ၎င်း၏လမ်းကြောင်းများ၌လည်း မနေမထိုင်ကြ။ 14အရုဏ်တက်ချိန်၌ လူသတ်သမားသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်ထ၏။ ညဉ့်အခါ၌မူ သူသည် သူခိုးကဲ့သို့ လှည့်လည်ချောင်းမြောင်း၏။ 15သူ့မယားကိုပြစ်မှားသောသူ၏မျက်စိသည် မှောင်ရီချိန်ကို စောင့်မျှော်၏။ ‘မည်သည့်မျက်စိမျှ ငါ့ကိုမမြင်ရ’ ဟုတွေးကာ မိမိ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထား၏။ 16မှောင်ထဲ၌ အိမ်များကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကြ၏။ နေ့အခါ၌ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပုန်းအောင်းပိတ်လှောင်ထားကြ၏။ အကြောင်းမူကား အလင်းနှင့် မည်သို့မျှ မဆက်ဆံလိုကြသောကြောင့်တည်း။ 17ထိုသူအပေါင်းတို့အဖို့ ထူထပ်သောအမှောင်သည် နံနက်အလင်းဖြစ်၏။ သူတို့သည် မှောင်မိုက်၏ကြောက်မက်ဖွယ်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြ၏။
18“သို့သော် ဤသူတို့သည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ လျင်မြန်ကြသည်ဟု သင်တို့ဆိုကြ၏။ သူတို့၏မြေယာဝေစုသည် ကျိန်ဆဲခြင်းခံရ၏။ မည်သူမျှ သူတို့၏စပျစ်ဥယျာဉ်များဘက်သို့ မလှည့်ကြ။ 19အိုက်စပ်ခြင်းနှင့် အပူရှိန်တို့သည် အရည်ပျော်သောနှင်းကို ယူဆောင်သွားသကဲ့သို့၊ သင်္ချိုင်းသည်လည်း အပြစ်ကူးလွန်သူတို့ကို ဆွဲယူသွား၏။ 20သူတို့ကိုမွေးဖွားခဲ့သော ဝမ်းဗိုက်သည် သူတို့ကိုမေ့လျော့၏။ တီကောင်တို့သည် သူတို့ကို စားသောက်ကြ၏။ သူတို့ကို နောက်တစ်ဖန် အောက်မေ့ခြင်းမရှိ။ ဒုစရိုက်သည် သစ်ပင်ကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့ပျက်စီး၏။ 21သားသမီးမဖွားနိုင်သော မြုံသောမိန်းမကို ဖိစီးညှဉ်းပန်းကြ၏။ မုဆိုးမအား ကရုဏာမပြကြ။
22“သို့သော် ဘုရားသခင်သည် တန်ခိုးတော်ဖြင့် ခွန်အားကြီးသူတို့ကို ဆွဲယူသွားတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်ထတော်မူသောအခါ မည်သူမျှ မိမိအသက်အတွက် စိတ်မချနိုင်ကြ။ 23ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ နားနေစေတော်မူ၏။ သူတို့သည်လည်း ထိုလုံခြုံမှုကိုမှီခိုကြ၏။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏မျက်စိတော်သည် သူတို့၏လမ်းစဉ်များအပေါ်၌ ရှိ၏။ 24သူတို့သည် ခဏတာမျှ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရ၏။ ထို့နောက် ကွယ်ပျောက်သွားကြ၏။ လူတိုင်းကဲ့သို့ နှိမ့်ချ၍ စုသိမ်းခြင်းခံရကြ၏။ ကောက်နှံ၏ဦးများကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်ခြင်းခံရကြ၏။ 25ဤသို့မဟုတ်လျှင် ငါ့အား လိမ်လည်သူဟု အဘယ်သူသက်သေပြနိုင်မည်နည်း။ ငါ့စကားကိုလည်း အဘယ်သူ အချည်းနှီးဖြစ်စေနိုင်မည်နည်း။”