Ayub Mangsuli: Yagene Wong Duraka Padha Mukti?

Ayub mangsuli nganggo bukti sing ora digape kanca-kancane: wong duraka pancen dadi tuwa lan kuwasa, anak-anake padha njoged, lan padha mati kanthi tentrem sawise kandha marang Allah supaya ninggalake wong-wong mau. Wong sing wareg lan wong sing pait atine padha turu ing lebu. Panglipurmu, kandhane, iku goroh.

Pasal 21.

Banjur Ayub mangsuli: “Rungokna temenan tembung-tembungku, lan iki bae dadia panglipur kang kokwenehake marang aku. Sabara anggonku caturan iki, lan sawuse aku rampung guneman, kowe kena nerusake anggonmu moyoki. Tumraping aku, apa sambatku iki marang manungsa? Yagene aku kok ora kena ilang sabarku? Delengen aku lan padha ngungun, sarta tutupana cangkemmu nganggo tanganmu. Yen aku eling bab iku, aku wedi banget, lan dagingku gumeter dening giris. Yagene wong duraka padha lestari urip, saya tuwa lan saya gedhe pangwasane? Anak-anake padha mapan lan tentrem ana ing sandhinge, ana ngarepe mripate, lan turun-turune ana ing ngarep pandelenge. Omah-omahe padha slamet lan tanpa wedi, lan ora ana githike Gusti Allah kang tumiba marang wong-wong mau. Sapine lanang ngrabi lan ora tau gagal; sapine wadon manak lan ora tau keluron. Bocah-bocahe cilik diumbar kaya pepanthan wedhus, lan anak-anake padha jejogedan. Padha menyanyi diiringi rebana lan clempung, sarta padha bungah-bungah krungu swarane suling. Dina-dinane diliwati kanthi kamukten, lan kanthi tentrem padha mudhun menyang ing kubur. Nanging padha matur marang Gusti Allah, ‘Sumingkira saking kawula! Kawula sami boten kepengin sumerep margi-margi Paduka. Sinten ta Ingkang Mahakwasa punika, dene kawula kedah ngabekti dhateng Panjenenganipun? Lan punapa paedahipun kawula ndedonga dhateng Panjenenganipun?’ Nanging kamuktene iku ora ana ing tangane dhewe; aku emoh melu-melu rembuge wong duraka. Wis kaping pira dene damare wong duraka dipateni? Kaping pira dene bilai tumiba marang wong-wong mau? Kaping pira dene Gusti Allah mbagi-mbagi kasangsaran sajrone bebendune? Kaping pira dene padha kaya damen kauncalake angin, kaya mrambut kang disaut ing lesus? Kowe padha ngucap, ‘Gusti Allah nyimpen paukumane wong kanggo anak-anake.’ Luwih becik wong iku dhewe diwales, supaya ngrasakake dhewe. Cikben mripate dhewe ndeleng karusakane, lan cikben ngombe bebendune Kang Mahakwasa. Awit apa peduline marang brayate sapungkure dheweke, yen cacahe sasine wis dikethok? Apa ana wong kang bisa mulang kawruh marang Gusti Allah, mangka Panjenengane iku kang ngadili para kang ana ing ngaluhur? Wong siji mati nalika isih kuwat temenan, ayem lan tentrem rayem, awake isih kebak daging lan sungsum balunge isih teles. Wong liyane mati kanthi ati kang pait, ora tau ngrasakake kabecikan apa-apa. Loro-lorone padha ambruk ing lebu, lan sakarone ditutupi ulet. Lah, aku ngerti pikiranmu, lan rancanganmu kang arep gawe cilakaku. Awit kowe padha ngucap, ‘Saiki ngendi omahe wong gedhe iku? Ngendi tarub panggonane wong duraka manggon?’ Apa kowe durung tau takon marang wong-wong kang padha lelungan ing dalan? Apa kowe ora gelem nampa bukti kang padha diwenehake, yaiku yen wong ala iku diluwari ing dina bilai, lan diselametake ing dina bebendu? Sapa kang wani ngarahake marang raine bab tindak-tanduke, lan sapa kang males marang apa kang wis dilakoni? Dheweke diusung menyang ing kubur, lan kuburane dijaga. Lemah ing lebak iku krasa legi tumrap dheweke; saben wong ngetutake dheweke, lan kang ndhisiki dheweke tanpa wilangan. Dadi kepriye anggonmu bisa nglipur aku nganggo tembung kothong? Wangsulanmu ora liya mung goroh.”