અયૂબનો જવાબ: દુષ્ટો કેમ સમૃદ્ધ થાય છે?

અયૂબ એવા પુરાવાથી જવાબ આપે છે જેને તેના મિત્રો અવગણે છે: દુષ્ટો ખરેખર વૃદ્ધ અને શક્તિશાળી થાય છે, તેઓનાં બાળકો નાચે છે, અને ઈશ્વરને પોતાનાથી દૂર રહેવાનું કહીને તેઓ શાંતિથી મરે છે. તૃપ્ત અને દુઃખી બંને ધૂળમાં સૂઈ જાય છે. તે કહે છે કે તેઓનો દિલાસો જૂઠાણું છે.

અધ્યાય 21.

ત્યારે અયૂબે જવાબ આપ્યો: “મારા શબ્દો ધ્યાનથી સાંભળો, અને તમે મને જે દિલાસો આપો તે આ જ હોય. હું બોલું ત્યાં સુધી મારી સાથે ધીરજ રાખો, અને હું બોલી રહું પછી, તમે મશ્કરી કરતા રહેજો. મારી ફરિયાદ શું કોઈ માણસ વિરુદ્ધ છે? તો હું શા માટે અધીરો ન થાઉં? મારી સામે જુઓ અને સ્તબ્ધ થઈ જાઓ, અને તમારા મોં પર હાથ મૂકો. જ્યારે હું એ યાદ કરું છું, ત્યારે હું ભયભીત થઈ જાઉં છું, અને મારા શરીરને ધ્રુજારી જકડી લે છે. દુષ્ટો કેમ જીવતા રહે છે, વૃદ્ધ થાય છે અને સામર્થ્યમાં વધતા જાય છે? તેમનાં સંતાનો તેમની નજર આગળ તેમની સાથે સ્થિર અને સલામત રહે છે, અને તેમનાં વંશજો તેમની આંખ આગળ. તેમનાં ઘર સલામત અને ભયમુક્ત છે, અને ઈશ્વરની સોટી તેમના પર પડતી નથી. તેમનો બળદ ગાભણ કરે છે ને કદી નિષ્ફળ જતો નથી; તેમની ગાય વિયાય છે ને તેનો ગર્ભપાત થતો નથી. તેઓ પોતાનાં નાનાં બાળકોને ટોળાની જેમ મુક્ત રીતે દોડવા દે છે, અને તેમનાં છોકરાં કૂદાકૂદ કરે છે. તેઓ ખંજરી ને સિતારના સૂરે ગાય છે અને વાંસળીના અવાજે આનંદ કરે છે. તેઓ પોતાના દિવસો સમૃદ્ધિમાં ગાળે છે, અને શાંતિથી કબરમાં ઊતરે છે. તોપણ તેઓ ઈશ્વરને કહે છે, ‘અમને એકલા રહેવા દો! તમારા માર્ગ જાણવાની અમને કશી ઇચ્છા નથી. સર્વશક્તિમાન કોણ છે કે અમે તેમની સેવા કરીએ? અને તેમને પ્રાર્થના કરવાથી અમને શો લાભ થાય?’ પણ તેમની સમૃદ્ધિ તેમના પોતાના હાથમાં નથી; દુષ્ટોની સલાહ સાથે મારે કશી લેવાદેવા નથી. કેટલી વાર દુષ્ટોનો દીવો હોલવાઈ જાય છે? કેટલી વાર તેમના પર તેમની આફત આવી પડે છે? કેટલી વાર ઈશ્વર પોતાના ક્રોધમાં પીડાઓ વહેંચે છે? કેટલી વાર તેઓ પવન આગળના ભૂસા જેવા, તોફાન ઉડાવી લઈ જાય એવા ફોતરા જેવા હોય છે? તમે કહો છો, ‘ઈશ્વર માણસની સજા તેનાં સંતાનો માટે સંઘરી રાખે છે.’ ઈશ્વર એ માણસને જ બદલો આપે, જેથી તે એ શીખે. તેની પોતાની આંખો તેનો વિનાશ જુએ, અને તે સર્વશક્તિમાનનો કોપ પીએ. કેમ કે તેના પછી તેના કુટુંબની તેને શી પરવા, જ્યારે તેના મહિના ટૂંકા કરાય છે? શું કોઈ ઈશ્વરને જ્ઞાન શીખવી શકે, કેમ કે ઉચ્ચ સ્થાનના લોકોનો ન્યાય તો તે જ કરે છે? એક માણસ પૂરા જોમમાં મૃત્યુ પામે છે, સંપૂર્ણ નિરાંતમાં અને સલામત, તેનું શરીર સારી રીતે પોષાયેલું અને તેનાં હાડકાંની મજ્જા હજી ભીની. બીજો કડવા જીવે મૃત્યુ પામે છે, કદી કશું સારું ચાખ્યા વિના. તેઓ બન્ને સાથે ધૂળમાં સૂઈ જાય છે, અને કીડા તેમને બન્નેને ઢાંકી દે છે. જુઓ, હું તમારા વિચારો જાણું છું, અને મને અન્યાય કરવાની તમારી યોજનાઓ પણ. કેમ કે તમે કહો છો, ‘ઉમરાવનું ઘર હવે ક્યાં છે? દુષ્ટ જ્યાં રહેતો તે તંબુ ક્યાં છે?’ શું તમે રસ્તે મુસાફરી કરનારાઓને કદી પૂછ્યું નથી? તેઓ જે પુરાવો આપે છે તે શું તમે સ્વીકારશો નહિ, કે આફતને દિવસે દુષ્ટ માણસ બચી જાય છે, કે કોપને દિવસે તેનો છુટકારો થાય છે? તેના આચરણ માટે તેના મોં પર તેને કોણ ઠપકો આપે છે, અને તેણે જે કર્યું તેનો બદલો તેને કોણ વાળે છે? તેને કબરે લઈ જવાય છે, અને તેની કબર પર ચોકી રખાય છે. ખીણની માટી તેને મીઠી લાગે છે; દરેક જણ તેની પાછળ ચાલે છે, અને તેની આગળ થઈ ગયેલા અગણિત છે. તો પછી તમે ખાલી શબ્દોથી મને કેવી રીતે દિલાસો આપી શકો? તમારા જવાબો તો કેવળ અસત્ય જ છે.”