Ayub javob beradi: Nega yovuzlar farovon yashaydi?

Ayub doʻstlari eʼtiborsiz qoldirayotgan dalillar bilan javob beradi: yovuzlar keksayib, qudratli boʻlib boradi, bolalari raqs tushadi, ular esa Xudoga bizni tinch qoʻy deb aytib, osoyishta oʻladi. Toʻqlar ham, achchiq dardlilar ham tuproqqa birdek yotadi. Sizlarning tasallingiz, deydi u, yolgʻondir.

21-bob.

Shunda Ayub javob berdi: “Soʻzlarimga diqqat bilan quloq solinglar, menga beradigan tasalliyingiz shu boʻlsin. Men gapirayotganimda sabr qilinglar, gapirib boʻlganimdan keyin esa masxara qilaveringlar. Menga kelsak, shikoyatim oddiy bir insongami? Nega sabrim tugamasligi kerak? Menga qarab dahshatga tushinglar, qoʻlingiz bilan ogʻzingizni yopinglar. Buni eslaganimda, vahimaga tushaman, butun vujudimni titroq bosadi. Nega yovuzlar yashayveradi, qariydi va kuch-qudratga toʻlib boraveradi? Farzandlari koʻz oldilarida mustahkam va xavfsiz oʻrnashgan, nasllari esa ularning nazarida turibdi. Uylari omonu qoʻrquvdan xoli, Xudoning kaltagi boshlariga tushmaydi. Buqasi urugʻlantiradi, hech qachon qusurga yoʻl qoʻymaydi; sigiri buzoqlaydi, bola tashlamaydi. Kichkintoylarini poda kabi erkin qoʻyib yuborishadi, bolalari sakrab-oʻynab yuradi. Childirma va lira joʻrligida qoʻshiq aytishadi, nay sadosida shodlik qilishadi. Kunlarini farovonlikda oʻtkazishadi, osoyishtalik ichida qabrga tushishadi. Shunday boʻlsa-da, ular Xudoga: «Bizni oʻz holimizga qoʻy! Sening yoʻllaringni bilishga hech istagimiz yoʻq. Qodir Xudo kim boʻlibdiki, biz Unga xizmat qilsak? Unga ibodat qilsak, bizga nima naf?» Lekin ularning farovonligi oʻz qoʻllarida emas; yovuzlarning maslahati bilan hech ishim yoʻq. Yovuzlarning chiragi qanchalik tez-tez oʻchiriladi? Falokati boshlariga qanchalik tez-tez tushadi? Xudo Oʻz gʻazabida qanchalik tez-tez azoblar yogʻdiradi? Ular qanchalik tez-tez shamol oldidagi somonga oʻxshaydi, boʻron uchirib ketadigan poxolga oʻxshaydi? Sizlar: «Xudo insonning jazosini farzandlari uchun saqlab qoʻyadi», deysizlar. Jazoni insonning oʻziga bersin, toki buni oʻzi bilib olsin. Oʻz halokatini oʻz koʻzlari bilan koʻrsin, Qodir Xudoning gʻazabini oʻzi ichsin. Axir, oʻzidan keyin xonadoni haqida u nega qaygʻursin, oylari qisqartirilgan boʻlsa? Biror kishi Xudoga bilim oʻrgata oladimi, axir yuksakdagilar ustidan hukmni Oʻzi chiqaradi-ku? Biri toʻla quvvatda jon beradi, butunlay xotirjam va osoyishta, tanasi yaxshi toʻyingan, suyaklarining iligi hamon nam. Boshqasi esa qalbi alamga toʻlgan holda oʻladi, hech qachon yaxshilik tatib koʻrmay. Ikkalasi birga tuproqqa yotadi, qurtlar ikkovini ham qoplaydi. Mana, men sizlarning oʻy-fikringizni bilaman, menga nisbatan tuzgan makr-hiylalaringizni ham. Axir sizlar: «Zodagonning uyi endi qani? Yovuzlar yashagan chodir qani?», deysizlar. Yoʻldan oʻtgan-ketganlardan hech soʻramaganmisizlar? Ular keltirgan dalillarni qabul qilmaysizlarmi, yaʼni yovuz odam falokat kunida omon qoladi, gʻazab kunida esa qutqariladi? Kim uning yuziga tik qarab qilmishini aytadi, qilgan ishi uchun kim unga jazo beradi? U qabrga koʻtarib olib boriladi, maqbarasi qoʻriqlab turiladi. Vodiyning tuprogʻi unga shirin tuyuladi; hamma uning ortidan ergashadi, undan oldingilar esa son-sanoqsiz. Xoʻsh, quruq soʻzlar bilan meni qanday ovuta olasizlar? Javoblaringiz yolgʻondan boshqa narsa emas.”