ايوب جواب ورکوى: بدکاران ولې خوشحاله وى؟

ایوب په هغو شواهدو ځواب ورکوي چې ملګري یې ترې سترګې پټوي: بدکاران رښتیا زاړه او ځواکمن کېږي، اولادونه یې نڅا کوي، او وروسته له دې چې خدای ته ووايي له موږ لرې شه، په آرامۍ مري. موړ او تریخ زړی دواړه یو شان په خاوره کې پرېوځي. هغه وايي، د دوی تسلي دروغ ده.

څپرکی 21.

بيا ايوب جواب ورکړو چې، ”زما خبرو ته په غور سره غوږ ونيسئ، او دا دې هغه تسلى وى چې تاسو راکوئ. ما سره صبر وکړئ ترڅو چې زۀ خبرې کوم، او کله چې مې خبرې وکړې، نو بيا طعنې کولے شئ. خو زما شکايت آيا د يو سړى په خلاف دے؟ زۀ ولې صبر ونۀ بايلم؟ ما ته وګورئ او حېران شئ، او خپل لاس په خپله خله باندې کېږدئ. کله چې هغه رايادوم، نو زۀ وېرېږم، او زما بدن رپېدو ته راشى. بدکاران ولې ژوندى پاتې کيږى، بوډا کيږى او په طاقت کښې زياتيږى؟ د هغوئ اولاد د هغوئ سره د هغوئ د سترګو په وړاندې ټينګ او محفوظ وى، او د هغوئ نسل د هغوئ په مخکښې وى. د هغوئ کورونه محفوظ او د وېرې نه خلاص وى، او د خُدائ پاک کوئى پرې نۀ راپرېوځى. د هغوئ غويه نطفه اچوى او هيچرې ناکام نۀ شى؛ د هغوئ غوا وچيوى او سقط نۀ کوى. خپل وړوکى بچى د رمې په شان آزاد پرېږدى، او د هغوئ ماشومان ټوپونه وهى. د دف او رباب سره سندرې وائى، او د بانسرى په آواز خوشحالى کوى. خپل ورځې په خوشحالۍ کښې تېروى، او په سلامتۍ سره قبر ته ښکته ځى. خو بيا هم خُدائ پاک ته وائى، ’مونږ يواځې پرېږده! مونږ ستا د لارو پوهېدو هيڅ خواهش نۀ لرو. هغه قادرِ مطلق څۀ شے دے، چې مونږ د هغۀ عبادت وکړو؟ او د هغۀ نه په دُعا غوښتلو به مونږ ته څۀ ګټه ورسيږى؟‘ خو د هغوئ خوشحالى د هغوئ په خپلو لاسونو کښې نۀ ده؛ زۀ د بدکارانو د مشورې سره هيڅ کار نۀ لرم. د بدکارانو څراغ به څو ځله مړ کړے شى؟ د هغوئ تباهى به پرې څو ځله راپرېوځى؟ خُدائ پاک به په خپل قهر کښې څو ځله دردونه وېشى؟ هغوئ به څو ځله د هوا په مخکښې د بوسو په شان وى، د هغه بوسو په شان چې طوفان يې لرې کوى؟ تاسو وايئ، ’خُدائ پاک د سړى سزا د هغۀ د بچو دپاره ساتى.‘ دې پرېږده چې خپله هغه سړى ته بدله ورکړى، دې دپاره چې هغه پرې پوه شى. دې پرېږده چې خپل سترګې يې خپله تباهى ووينى، او دې پرېږده چې د قادرِ مطلق قهر وڅکى. ځکه چې کله د هغۀ مياشتې پرې شى، نو هغه به د ځان نه پس په خپل کور کښې څۀ پروا کوى؟ آيا څوک خُدائ پاک ته علم ښودلے شى، کله چې هم هغه د بره هغه کسانو عدالت کوى؟ يو سړے په پوره طاقت کښې مرى، بالکل په آرام او بې‌فکرۍ کښې، د هغۀ بدن ښۀ تازه وى، او د هغۀ د هډوکو مغز لا تر اوسه لوند وى. بل سړے په تريخ زړۀ سره مرى، هيچرې يې د څۀ ښۀ شى خوند نۀ وى څکلے. دواړه په خاورو کښې سره څملى، او چينجى دواړه پټوى. وګورئ، زۀ ستاسو په خيالونو پوهيږم، او په هغه چالونو چې تاسو راته په ظلم کولو کښې کوئ. ځکه چې تاسو وايئ، ’اوس د معزز سړى کور چرته دے؟ هغه خېمه چرته ده چې بدکار پکښې اوسېدلو؟‘ آيا تاسو هيچرې هغه کسان نۀ دى پوښتلى چې په لارو سفر کوى؟ آيا تاسو به هغه ثبوت قبول نۀ کړئ چې هغوئ يې راکوى، چې بدکار د تباهۍ په ورځ بچ کړے شى، چې د قهر په ورځ يې خلاصون کړے شى؟ څوک د هغۀ د چلن په حقله مخامخ ورته وائى، او څوک هغۀ ته د هغۀ د کړو بدله ورکوى؟ هغه قبر ته وړلے شى، او د هغۀ په قبر باندې پهره کيږى. د دره خاوره هغۀ ته خوږه وى؛ هر څوک د هغۀ پسې ځى، او هغه کسان چې د هغۀ نه مخکښې دى بې‌شماره دى. نو تاسو ما ته په خالى خبرو سره څنګه تسلى راکولے شئ؟ ستاسو جوابونه بغير د دروغو نه بل هيڅ نۀ دى.“