ايُوب 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹نو اليفز تيمانى جواب ورکړو چې، ²”آيا انسان خُدائ پاک له کوم فائده رسولے شى؟ بېشکه عقلمند سړے صرف خپل ځان ته فائده رسوى. ³آيا قادرِ مطلق ته کومه خوشحالى رسيږى کۀ تۀ صادق يې، يا کوم ګټه ورته رسيږى کۀ تۀ بې عيبه ژوند تېروې؟ ⁴آيا ستا د عبادت په سبب هغه تا ملامتوى او عدالت ته دې راولى؟ ⁵آيا ستا بدى غټه نۀ ده؟ آيا ستا ګناهونه بې حِسابه نۀ دى؟ ⁶ځکه چې تا د خپلو وروڼو نه بې وجې ګرو واخستلو، او د بربنډو نه دې جامې لرې کړې. ⁷تا ستړى ته د څښلو دپاره اوبۀ ورنۀ کړې، او د وږى نه دې ډوډۍ بنده کړه. ⁸د طاقت خاوند زمکه خپله کړه، او د عِزت والا په هغې کښې اوسېدلو. ^a a v8 اليفز دا وائى چې ايوب زمکه يواځې د طاقتورو مِلکيت ګڼله، او غريبانو له يې هېڅ نۀ پرېښودل. ⁹تا کوڼډې خالي لاس واپس ولېږلې، او د يتيمانو مټې دې مات کړې. ¹⁰ځکه نو جالونه تا راچاپېر کړى دى، او ناببره وېره دې مغلوبوى؛ ¹¹يا تياره، چې نۀ شې ليدے، او د اوبو سېلاب دې پټوى. ¹²آيا خُدائ پاک د آسمان په اوچتاويو کښې نۀ دے؟ وګوره چې اوچت ستورى څومره اوچت دى! ¹³بيا هم تۀ وايې چې، ’خُدائ پاک څۀ پوهيږى؟ آيا هغه د داسې ګَهِرې تيارې نه عدالت کولے شى؟ ¹⁴ګَڼې وريځې هغه پټوى چې نۀ شى ليدے، او هغه د آسمان په طاق باندې ګرځى.‘ ¹⁵آيا تۀ به په هغه زاړۀ لار روان يې چې بدکارو پرې قدم اېښے دے؟ ¹⁶هغوئ د خپل وخت نه مخکښې واخستل شول، د هغوئ بنياد په سېلاب ولاهو شو. ¹⁷هغوئ خُدائ پاک ته ووئيل چې، ’مونږ يواځې پرېږده! قادرِ مطلق زمونږ سره څۀ کولے شى؟‘ ¹⁸خو دا هم هغه وو چې د هغوئ کورونه يې په ښو شيانو ډک کړل — نو زما د بدکارو د مشورو سره هېڅ تعلق نشته. ¹⁹صادقان دا وينى او خوشحاليږى؛ بې ګناه خلق په بدکارو ملنډې وهى او وائى چې، ²⁰’بېشکه زمونږ دُښمنان هلاک شول، او اور هغه څۀ وخوړل چې هغوئ پرېښى وُو.‘ ²¹اوس خُدائ پاک ته تابع شه او د هغۀ سره په سلامتۍ کښې اوسېږه؛ په دې طريقه به تا ته ښېګڼه راشى. ²²د هغۀ د خولې نه تعليم قبول کړه، او د هغۀ خبرې په خپل زړۀ کښې وساته. ²³کۀ تۀ قادرِ مطلق ته واپس راشې نو بحال به شې؛ کۀ تۀ ناانصافى د خپل کور نه لرې کړې، ²⁴او خپله سره زر په خاورو کښې کېږدې، د اوفير سره زر د ويالې د تيږو ترمنځ، ^b b v24 اوفير په زاړۀ دُنيا کښې د ډېرو ښو سرو زرو د سرچينې په حيث مشهور وو. ²⁵نو بيا به قادرِ مطلق پخپله ستا سره زر وى، ستا قيمتى سپين زر. ²⁶نو بيا به تۀ په قادرِ مطلق کښې خوشحالى مومې او خُدائ پاک ته به خپل مخ اوچت کړې. ²⁷تۀ به هغۀ ته دُعا کوې، او هغه به دې اورى، او تۀ به خپلې منتونه پورې کوې. ²⁸څۀ چې تۀ فيصله کوې هغه به کيږى، او ستا په لارو باندې به رڼا راځى. ²⁹کله چې نور خلق ټيټ شى او تۀ ووايې چې، ’اوچت يې کړه!‘، نو هغه به مغمومو ته خلاصى ورکوى. ³⁰هغه به هغه څوک هم بچ کوى چې بې ګناه نۀ وى، چې ستا د لاسونو د پاکوالى په وسيله به بچ شى.“