ايُوب 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹بيا ايوب جواب ورکړو چې، ²”تاسو به تر کله پورې زما روح ته تکليف ورکوئ او په خبرو سره به مې ماتوئ؟ ³تاسو دا لس ځله زۀ سپک کړے يم؛ تاسو ته شرم نۀ راځى چې ما سره بدى کوئ. ⁴او کۀ چرې ما په رښتيا غلطى کړې هم وى، نو زما غلطى زما سره ده. ⁵کۀ تاسو واقعي په ما باندې ځانونه لوى کوئ او زما رُسوائى زما خلاف د دليل په توګه کاروئ، ⁶نو پوه شئ چې خُدائ پاک په ما ظلم کړے دے او خپل جال يې زما چاپېره بند کړے دے. ⁷زۀ چغې وهم، ’ظلم!‘ خو ما ته جواب نۀ راکولے شى؛ زۀ د مدد دپاره اواز کوم، خو انصاف نشته. ^a a v7 د ’ظلم!‘ چغې وهل د انصاف دپاره يو زوړ عام فرياد وو — ستا سره د شوى بدۍ خلاف د مدد يوه پېژندل شوې غوښتنه وه. ⁸هغۀ زما لاره داسې بنده کړې ده چې زۀ تېرېدلے نۀ شم، او زما په لارو باندې يې تيارۀ غوړولې ده. ⁹هغۀ زما نه زما لوئى لرې کړې ده او زما د سر نه يې تاج اخستے دے. ¹⁰هغه ما هر طرف نه ماتوى، او زۀ ختم شوم؛ زما اُميد يې د ونې په شان له جرړو ووېستو. ¹¹هغۀ خپل غضب زما خلاف بل کړے دے او ما خپل دُښمن ګڼى. ¹²د هغۀ لښکرې يو ځائ راروانې دى؛ هغوئ زما خلاف د محاصرې لاره جوړوى او زما د خېمې چاپېره پړاو اچوى. ¹³هغۀ زما وروڼه زما نه لرې کړل، او چا چې زۀ پېژندلم هغوئ بالکل زما نه بېګانه شول. ¹⁴زما خپلوانو زۀ پرېښودم، او زما نژدې ملګرو زۀ هېر کړم. ¹⁵زما په کور کښې مېلمانۀ او زما وينځې ما يو اجنبى ګڼى؛ زۀ د هغوئ په نظر کښې پردے شوے يم. ¹⁶زۀ خپل نوکر اواز کوم، خو هغه جواب نۀ راکوى؛ زۀ پخپله ترې زارى کوم. ¹⁷زما ساه زما ښځې ته بده ايسى، او زۀ خپلو وروڼو ته بدرنګه ښکارم. ¹⁸حتىٰ کوچنى ماشومان هم زۀ سپکوى؛ کله چې زۀ پاڅم، هغوئ زما خلاف خبرې کوى. ¹⁹زما ټول رازدار ملګري زۀ بد ګڼى، او چا سره چې ما مينه کوله هغوئ زما خلاف شول. ²⁰زما هډوکى زما په پوستکي او زما په غوښه پورې نښتي دي، او زۀ په ډېر مشکل سره بچ شوم. ²¹اے زما ملګرو، په ما رحم وکړئ، په ما رحم وکړئ، ځکه چې د خُدائ پاک لاس زۀ ووهلم! ²²تاسو ولې د خُدائ پاک په شان زما پسې ګرځئ، او زما په غوښه کله هم نۀ مړېږئ؟ ²³کاش چې زما خبرې ليکلے شوې وَى! کاش چې په يوه طومار کښې کنده کارى شوې وَى، ²⁴چې د اوسپنې په قلم او سيسه سره، هغه د تل دپاره په تيږه کښې کنده شوې وَى! ²⁵ځکه زۀ پوهيږم چې زما خلاصونکے ژوندے دے، او په آخر کښې به هغه په خاورو باندې ودريږى. ^b b v25 د تکليف باب په باب کښې، ايوب د خُدائ پاک په حقله په لرې لحن خبرې کړې دي — خو دلته يو تعلقي نوم راڅرګنديږى: ’زما خلاصونکے،‘ هغه څوک چې زۀ خپل ګڼى. مسيحي روايت ډېر وخت دا آيت د هغه اولنى اُميد په توګه اورېدلے دے چې زمونږ پلار يې په عيسىٰ کښې پوره کوى، هغه چې د آخر په ورځ به د خپلو بچو د حق دپاره ودريږى. ²⁶او زما د پوستکي د تباه کېدو نه پس، بيا هم زۀ به په خپله غوښه کښې خُدائ پاک وينم، ²⁷هغه چې زۀ به پخپله ووينم، او زما خپلې سترګې به هغۀ ته ګورى، بل څوک نه. زما زړۀ زما په دننه کښې بېهوشه کيږى! ²⁸کۀ تاسو وائئ، ’مونږ به ايوب پسې څنګه ګرځُو!‘ او، ’د دې معاملې جرړه په هغۀ کښې موندلے شوه،‘ ²⁹نو د تُورې نه يرېږئ، ځکه چې غضب د تُورې سزا راولى، دې دپاره چې تاسو پوه شئ چې يو عدالت شته.“