Najotkorimning tirik ekanini bilaman
Ayub Xudo unga nohaqlik qilganini, qolganlarning hammasi esa uni tashlab ketganini aytadi: xotini nafasidan jirkanadi, xizmatkorlari unga eʼtibor bermaydi, bolalar masxara qiladi. U soʻzlari toshga oʻyib yozilishini istaydi. Soʻng bir lahzalik ishonch chaqnaydi: Najotkori tirik va u Xudoni oʻz koʻzlari bilan koʻradi.
19 1Shunda Ayub javob berib dedi: 2“Qachongacha jonimni qiynab, soʻzlar bilan meni ezasizlar? 3Mana oʻn marta meni haqorat qildingizlar; menga nohaqlik qilishdan uyalmaysizlar. 4Agar men haqiqatan ham adashgan boʻlsam ham, xatoyim oʻzim bilan qoladi. 5Agar rostdan ham menga qarshi oʻzingizni ulugʻlab, sharmandaligimni menga qarshi dalil qilsangizlar, 6unda bilinglarki, Xudo menga nohaqlik qilib, atrofimga Oʻz toʻrini tortdi. 7Men «Zoʻravonlik!» deb faryod qilaman, lekin menga javob berilmaydi; yordam soʻrab chaqiraman, biroq adolat yoʻq. a a v7 “Zoʻravonlik!” deb faryod qilish qadimda adolat soʻrab, omma oldida qilinadigan murojaat — insonga qilingan nohaqlikka qarshi tan olingan yordam chaqirigʻi edi. 8Oʻta olmasligim uchun U yoʻlimni devor bilan toʻsib qoʻydi, soʻqmoqlarimga esa zulmat soldi. 9U shuhratimni mendan sidirib oldi, boshimdan tojni olib tashladi. 10U meni har tomondan vayron qiladi, men esa yoʻq boʻlaman; umidimni daraxtday ildizi bilan sugʻurib tashladi. 11U menga qarshi Oʻz gʻazabini alangalatdi, meni Oʻziga dushman deb biladi. 12Uning qoʻshinlari birgalikda yurish qilishdi; menga qarshi qamal tepaligini qurib, chodirim atrofida oʻrnashishdi. 13U birodarlarimni mendan uzoqlashtirdi, meni taniganlar mendan butunlay begonalashdi. 14Qarindoshlarim meni tark etdi, yaqin doʻstlarim meni unutdi. 15Uyimdagi mehmonlar va choʻrilarim meni begona deb biladi; ularning koʻzida men yot kishiga aylandim. 16Xizmatkorimni chaqiraman, lekin u javob bermaydi; oʻzim unga yolvorishimga toʻgʻri keladi. 17Nafasim xotinimga yoqimsiz, oʻz birodarlarimga jirkanch boʻlib qoldim. 18Hatto yosh bolalar ham meni mensimaydi; oʻrnimdan tursam, menga qarshi gapirishadi. 19Barcha sirdosh doʻstlarim mendan nafratlanadi, men sevganlar menga qarshi oʻgirildi. 20Suyaklarim terimga va goʻshtimga yopishib qoldi, arang jon saqlab qoldim. 21Menga rahm qilinglar, menga rahm qilinglar, ey doʻstlarim, chunki Xudoning qoʻli meni urdi! 22Nega meni Xudoday taʼqib qilasizlar, goʻshtimga hech toʻymaysizlar? 23Qaniydi soʻzlarim yozib qoʻyilsa! Qaniydi ular bir oʻramga bitilsa, 24temir qalam va qoʻrgʻoshin bilan ular toshga abadiy oʻyib yozilsa! 25Zero men bilaman: Najotkorim tirikdir, oxirida U tuproq uzra turadi. b b v25 Azob-uqubatning bob ketidan bob davomida Ayub Xudo haqida uzoqdan, begona ohangda soʻzlagan edi — biroq bu yerda munosabatli nom yorib chiqadi: “Najotkorim”, Ayubni Oʻziniki deb daʼvo qiladigan Zot. Nasroniy anʼanasi azaldan bu oyatni osmondagi Otamiz Isoda roʻyobga chiqaradigan ilk umid deb eshitib keladi; U oxirgi kunda Oʻz farzandlarini oqlash uchun turadi. 26Terim yoʻq qilingandan keyin, baribir oʻz tanamda Xudoni koʻraman, 27Uni men oʻzim koʻraman, oʻz koʻzlarim Unga tikiladi, boshqa birov emas. Ichimda yuragim entikadi! 28Agar sizlar: «Ayubni qanday taʼqib qilamiz!» va «Ishning ildizi unda topildi» desangizlar, 29qilichdan qoʻrqinglar, chunki gʻazab qilich jazosini keltiradi, toki hukm borligini bilib qoʻyinglar.”