Ek Weet My Verlosser Leef
Job sê God het hom verontreg en almal anders is weg: sy vrou walg van sy asem, sy diensknegte steur hulle nie aan hom nie, kinders spot met hom. Hy wil hê sy woorde moet in rots gekap word. Dan die flits van sekerheid, dat sy Verlosser leef en dat hy God met sy eie oë sal sien.
19 1Toe antwoord Job: 2“Hoe lank sal julle my siel kwel en my met woorde verbrysel? 3Hierdie tien keer het julle my beledig; julle skaam julle nie om my onreg aan te doen nie. 4En selfs al het ek werklik gedwaal, bly my dwaling by my. 5As julle julself werklik bo my verhef en my skande as ’n argument teen my gebruik, 6weet dan dat God my onreg aangedoen het en sy net om my toegetrek het. 7Ek roep uit: ‘Geweld!’ maar ek word nie geantwoord nie; ek roep om hulp, maar daar is geen geregtigheid nie. a a v7 Om ‘Geweld!’ uit te roep was in die ou tyd ’n openbare beroep op geregtigheid — ’n erkende hulpkreet teen ’n onreg wat jou aangedoen is. 8Hy het my pad toegemuur sodat ek nie kan verbygaan nie, en hy het duisternis op my paaie gesit. 9Hy het my eer van my afgestroop en die kroon van my kop weggeneem. 10Hy breek my aan alle kante af, en ek is daarmee heen; hy het my hoop soos ’n boom ontwortel. 11Hy het sy toorn teen my laat ontvlam en reken my as sy teëstander. 12Sy leërmagte ruk saam op; hulle bou hulle beleëringswal teen my en slaan kamp op rondom my tent. 13Hy het my broers ver van my af geplaas, en dié wat my geken het, is heeltemal van my vervreem. 14My familie het my in die steek gelaat, en my goeie vriende het my vergeet. 15Die gaste in my huis en my diensmeisies reken my as ’n vreemdeling; ek het ’n buitelander in hulle oë geword. 16Ek roep my dienaar, maar hy gee geen antwoord nie; ek moet self by hom pleit. 17My asem is weersinwekkend vir my vrou, en ek is walglik vir my eie broers. 18Selfs klein kinders verag my; wanneer ek opstaan, praat hulle teen my. 19Al my vertroude vriende het ’n afsku van my, en dié vir wie ek liefgehad het, het teen my gedraai. 20My gebeente kleef aan my vel en aan my vlees, en ek het met die vel van my tande ontkom. 21Ontferm julle oor my, ontferm julle oor my, my vriende, want die hand van God het my getref! 22Waarom vervolg julle my soos God, en is julle nooit met my vlees versadig nie? 23Ag, as my woorde maar neergeskryf was! As hulle maar in ’n boekrol gegraveer was, 24dat hulle met ’n ysterpen en lood vir altyd in die rots uitgekap was! 25Want ek weet dat my Verlosser leef, en aan die einde sal hy op die stof staan. b b v25 Deur hoofstuk na hoofstuk van lyding het Job op ’n afstandelike wyse van God gepraat — maar hier breek ’n verhoudingsnaam deur: ‘my Verlosser,’ die een wat hom as sy eie opeis. Die Christelike tradisie hoor hierdie vers al lank as die vroeë hoop wat ons Vader in Jesus vervul, wat op die laaste dag sal staan om sy kinders te regverdig. 26En nadat my vel vernietig is, sal ek tog in my vlees God sien, 27wat ek self sal sien, en my eie oë sal op hom staar, nie ’n ander een nie. My hart beswyk in my! 28As julle sê: ‘Hoe sal ons Job vervolg!’ en: ‘Die wortel van die saak lê in hom,’ 29wees bang vir die swaard, want toorn bring die straf van die swaard, sodat julle kan weet dat daar ’n oordeel is.”
