Maxxanfameera
Kitaaba

Furtuun Koo Akka Jiraatu Beeka

Iyyoob Waaqayyo isarratti jal'ise, warri biraa hundi isa dhiisaniiru jedha: niitiin hafuura isaa jibbiti, tajaajiltoonni isa tuffatu, ijoolleen isa qoosu. Dubbiin isaa dhagaa irratti akka kookame barbaada. Ergasii ifni mirkanaa'e dhufa: Furtuun isaa jiraata, ija mataa isaatiin Waaqayyoon arga.

Boqonnaa 19.

Yommus Iyyoob deebise: «Hamma yoomiitti lubbuu koo in dhiphiftu, jechootaanis na caccabsitu? Al kudhan kana na arrabsitaniirtu; na miidhuudhaaf hin qaana'an. Dhugumatti yoon dogoggires, dogoggarri koo ana bira in hafa. Dhugumatti yoo natti of ol fuftanii, salphina koos natti mormii gootanii dhiyeessitan, yoos Waaqayyo akka na miidhee kiyyoo isaa naannoo koo akka cufe beekaa. Ani ‹Jeequmsa!› jedhee iyyaa jira, garuu deebiin natti hin kennamu; gargaarsa nan waama, garuu haqni hin jiru. a a v7 «Jeequmsa!» jedhanii iyyuun durii iyyata dhimma haqaa ifaa ture — miidhaa sirratti raawwatame irratti gargaarsa gaafachuuf waamicha beekamaa ture. Daandii koo akka hin darbineef dhagaadhaan cufee, karaa koo irrattis dukkana kaa'eera. Ulfina koo narraa baasee, gonfoo mataa koo irraa fudhateera. Gama hundaan na diiga, anis nan dhumadha; abdii koo akka muka buqqisee jira. Dheekkamsa isaa natti qabsiisee, akka diina isaatti na lakkaa'a. Loltoonni isaa walumaan in dhiyaatu; daandii marsaa natti in ijaaru, godoo koo naannoo immoo in qubatu. Obboloota koo narraa fageessee jira, warri na beekan illee guutumaan narraa fagaataniiru. Firoonni koo na dhiisaniiru, michoonni koo warri dhiyoo na irraanfataniiru. Keessummoonni mana koo fi tajaajiltoonni koo dubartoonni akka orma na lakkaa'u; ija isaanii duratti alagaa ta'eera. Tajaajilaa koo nan waama, garuu hin deebisu; ofumaan isa nan kadhadha. Hafuurri koo niitii kootiif jibbisiisaa dha, anis obboloota ofii kootiif jibbisiisaa dha. Ijoolleen xixiqqoon illee na tuffatu; yommuu ani ka'u natti dubbatu. Michoonni koo warri akka malee dhiyoo hundinuu na jibbu, warri ani jaalladhes natti garagalaniiru. Lafeen koo gogaa koo fi foon koo wajjin wal qabatee jira, anis gogaa ilkaan koo qofaan nan miliqe. Naaf araaramaa, naaf araaramaa, yaa michoota koo, sababii harki Waaqayyoo na rukuteeraaf! Maaliif akka Waaqayyootti na ari'attu, foon koo irrattis gonkumaa hin quufnu? Maaloo jechoonni koo yoo barreeffamanii! Maaloo yoo kitaaba maramaa irratti galmaa'anii, akka qalamii sibiilaa fi lidiidhaan dhagaa keessatti bara baraan qoratamaniif! Sababiin isaas, ani furtuun koo akka jiraatu nan beeka, dhuma irratti immoo biyyee irra in dhaabata. b b v25 Boqonnaa booda boqonnaatti dhiphina keessa osoo jiruu, Iyyoob Waaqayyoon fagoo dubbata ture — garuu as maqaan hariiroo qabu cabsee ba'a: «furtuu koo», inni isa of isaatiif qabatu. Aadaan Kristaanaa dheeraa kana abdii jalqabaa Abbaan keenya Yesusitti raawwatu, inni guyyaa dhumaa ijoollee isaa haqa baasuuf dhaabatu, jedhee dhaga'eera. Gogaan koo erga balleeffamee booda, foon koo keessaa garuu Waaqayyoon nan arga, isa ani ofumaa koo nan arga, ijji koo ofii koo isa ilaala, nama biraa miti. Onneen koo na keessatti dadhabeera! Yoo, ‹Iyyoobin akkamitti ari'uu!› fi ‹Hundeen dhimmichaa isa keessatti argameera› jettan, goraadee irraa sodaadhaa, dheekkamsi adabbii goraadee waan fiduuf, akka murtiin jiru beektaniif.»