હવે છપાયેલી
પુસ્તક

બિલ્દાદ ફરી બોલે છે

પોતાને ઢોર જેવો ગણવામાં આવ્યો તેનાથી બિલ્દાદ નારાજ થાય છે અને દુષ્ટોના અંત વિશે એક તૈયાર ભાષણથી જવાબ આપે છે: બુઝાઈ ગયેલો દીવો, એડીમાં ફાંસો, જીવતો એક પણ વંશજ નહિ. દરેક ચિત્ર એવા માણસ પર પડે છે, જેણે હમણાં જ પોતાનાં બાળકોને દફનાવ્યાં છે.

અધ્યાય 18.

પછી શૂહી બિલ્દાદે જવાબ આપ્યો: “તમે ક્યાં સુધી શબ્દોની શોધ કરશો? થોડી સમજ બતાવો, પછી આપણે વાત કરી શકીએ. અમને કેમ ઢોર જેવા ગણવામાં આવે છે, તમારી નજરમાં મૂર્ખ કેમ લેખવામાં આવે છે? તમે જે તમારા ક્રોધમાં પોતાની જાતને ફાડી નાખો છો—શું તમારા ખાતર પૃથ્વી તજી દેવાય, કે ખડક પોતાની જગ્યાએથી ખસેડાય? હા, દુષ્ટનો દીવો હોલવાઈ જાય છે, અને તેના અગ્નિની જ્વાળા ઝાંખી પડે છે. તેના તંબુમાં અજવાળું અંધારું થઈ જાય છે, અને તેની ઉપરનો દીવો બુઝાઈ જાય છે. તેનાં જોરદાર પગલાં ટૂંકાં પડી જાય છે, અને તેની પોતાની યુક્તિઓ તેને પાડી નાખે છે. તેના પોતાના પગ તેને જાળમાં ધકેલે છે, અને તે સીધો તેની ફાંસમાં ચાલ્યો જાય છે. ફાંદો તેને એડીથી પકડી લે છે; ફાંસો તેને કસીને જકડી રાખે છે. તેના માટે જમીનમાં ફાંસો સંતાડેલો છે, અને તેના માર્ગ પર ફાંદો તાકી રહ્યો છે. ચારે બાજુથી ભય તેને ચોંકાવે છે અને તેની પાછળ પડીને તેનો પીછો કરે છે. તેનું બળ ભૂખથી ક્ષીણ થઈ જાય છે, અને તેના પતન માટે આફત તૈયાર ઊભી રહે છે. તે તેની ચામડીના ટુકડા ખાઈ જાય છે; મૃત્યુનું જ્યેષ્ઠ સંતાન તેના અંગોને ખાઈ જાય છે. a a v13 “મૃત્યુનું જ્યેષ્ઠ સંતાન” એ પ્રાણઘાતક, ક્ષય કરનારા રોગ માટેની કાવ્યમય અભિવ્યક્તિ છે—મૃત્યુનું સૌથી ઘાતક સાધન. તેને તેના તંબુની સલામતીમાંથી ખેંચી કાઢવામાં આવે છે અને ભયના રાજા પાસે લઈ જવામાં આવે છે. તેના તંબુમાં અગ્નિ વસે છે, જે હવે તેનો રહ્યો નથી; તેના ઘર પર સળગતું ગંધક વેરવામાં આવે છે. નીચે તેનાં મૂળ સુકાઈ જાય છે, અને ઉપર તેની ડાળીઓ કરમાઈ જાય છે. પૃથ્વી પરથી તેની સ્મૃતિ નાશ પામે છે, અને શેરીઓમાં તેનું કોઈ નામ રહેતું નથી. તેને અજવાળામાંથી અંધકારમાં હાંકી કાઢવામાં આવે છે અને જગતમાંથી હાંકી મૂકવામાં આવે છે. તેના લોકોમાં તે કોઈ સંતાન કે વંશજ મૂકી જતો નથી, જ્યાં તે એક સમયે રહેતો હતો ત્યાં કોઈ બચેલું રહેતું નથી. પશ્ચિમના લોકો તેની દશા જોઈને હેબતાઈ જાય છે, અને પૂર્વના લોકો ભયથી ધ્રૂજી ઊઠે છે. ખરેખર દુષ્ટોના નિવાસોની આવી જ દશા થાય છે, જે ઈશ્વરને ઓળખતો નથી તેની જગ્યાની પણ.”