ایوب 17

17 ¹«روح من در هم شکسته است، روزهایم خاموش گشته، و گور برایم آماده است. ²به‌یقین استهزاگران مرا احاطه کرده‌اند، و چشمانم نمی‌تواند از تمسخر ایشان روی برگرداند.

³«نزد خود برایم وثیقه‌ای بگذار؛ دیگر که خواهد بود که ضامن من گردد؟ ⁴زیرا تو ذهن ایشان را از فهم بسته‌ای؛ پس نخواهی گذاشت که پیروز شوند. ⁵آن که دوستان را برای منفعت خویش لو می‌دهد، چشمان فرزندانش تار خواهد شد.

⁶«او مرا در میان قوم‌ها ضرب‌المثل ساخته است، کسی که به رویش آب دهان می‌اندازند. ⁷چشمم از اندوه تار گشته، و همهٔ اعضایم همچون سایه‌اند. ⁸راست‌کرداران از این امر حیران‌اند، و بی‌گناه بر ضد بی‌دینان برانگیخته می‌شود. ⁹با این حال، پارسا به راه خود متمسک می‌ماند، و آن که دستانش پاک است، قوی‌تر و قوی‌تر می‌گردد.

¹⁰«اما بازگردید، همگیِ شما، اکنون بیایید — که حتی یک مرد حکیم در میان شما نمی‌یابم. ¹¹روزهایم گذشته، نقشه‌هایم بر باد رفته، و با آنها آرزوهای دلم. ¹²شب را به روز بدل می‌کنند؛ می‌گویند: ‹روشنایی نزدیک است› — در برابر تاریکی. ¹³اگر گور را همچون خانهٔ خود امید بندم، اگر بستر خویش را در تاریکی بگسترانم، ¹⁴اگر به هاویه بگویم: ‹تو پدر منی،› و به کِرم: ‹مادرم› و ‹خواهرم،› ¹⁵پس امید من کجاست؟ کیست که برایم امیدی ببیند؟ ¹⁶آیا به دروازه‌های گور فرو خواهد رفت؟ آیا با هم به خاک فرو خواهیم رفت؟»