Eyüp 17

17 ¹«Ruhum kırıldı, günlerim sönüp gitti, mezar beni bekliyor. ²Çevremi alaycılar sardı elbette, gözlerim onların hakaretlerinden ayrılamıyor.

³«Bana kendinle bir güvence ver; başka kim benim için kefil olur? ⁴Çünkü onların zihnini anlayışa kapadın; bu yüzden zafer kazanmalarına izin vermeyeceksin. ⁵Çıkarı uğruna dostlarını ele veren kişinin çocuklarının gözlerinin feri söner.

⁶«Beni halklar arasında dillere düşürdü, yüzüne tükürülen biri yaptı. ⁷Gözlerim kederden karardı, bütün organlarım bir gölge gibi. ⁸Dürüst olanlar buna şaşıp kalır, suçsuz olan tanrısızlara karşı ayaklanır. ⁹Yine de doğru kişi yolundan şaşmaz, eli temiz olan gitgide güçlenir.

¹⁰«Ama hepiniz geri gelin, haydi gelin—aranızda bir tek bilge bulamıyorum. ¹¹Günlerim geçti, tasarılarım suya düştü, yüreğimin istekleri de onlarla birlikte. ¹²Geceyi gündüze çeviriyorlar; karanlığın karşısında ‹ışık yakındır› diyorlar. ¹³Ölüler diyarını evim diye beklersem, yatağımı karanlıkta serersem, ¹⁴çukura ‹Babamsın sen› dersem, kurda ‹Annem› ve ‹Kız kardeşim› dersem, ¹⁵öyleyse umudum nerede? Kim benim için bir umut görebilir? ¹⁶Umut benimle ölüler diyarının kapılarına mı inecek? Toprağa birlikte mi gömüleceğiz?»