Ruhum Kırıldı
Eyüp'ün ruhu kırılmış, mezar ona serilmiş bir yatak gibi görünüyor. Kendisine kefil olacak kişiyi soruyor, çünkü dostlarından hiçbirinin sunacak bilgeliği yok. Çukura 'babam', kurda 'annem' demek zorundaysa, umudu nerede?
17 1«Ruhum kırıldı, günlerim sönüp gitti, mezar beni bekliyor. 2Çevremi alaycılar sardı elbette, gözlerim onların hakaretlerinden ayrılamıyor.
3«Bana kendinle bir güvence ver; başka kim benim için kefil olur? 4Çünkü onların zihnini anlayışa kapadın; bu yüzden zafer kazanmalarına izin vermeyeceksin. 5Çıkarı uğruna dostlarını ele veren kişinin çocuklarının gözlerinin feri söner.
6«Beni halklar arasında dillere düşürdü, yüzüne tükürülen biri yaptı. 7Gözlerim kederden karardı, bütün organlarım bir gölge gibi. 8Dürüst olanlar buna şaşıp kalır, suçsuz olan tanrısızlara karşı ayaklanır. 9Yine de doğru kişi yolundan şaşmaz, eli temiz olan gitgide güçlenir.
10«Ama hepiniz geri gelin, haydi gelin—aranızda bir tek bilge bulamıyorum. 11Günlerim geçti, tasarılarım suya düştü, yüreğimin istekleri de onlarla birlikte. 12Geceyi gündüze çeviriyorlar; karanlığın karşısında ‹ışık yakındır› diyorlar. 13Ölüler diyarını evim diye beklersem, yatağımı karanlıkta serersem, 14çukura ‹Babamsın sen› dersem, kurda ‹Annem› ve ‹Kız kardeşim› dersem, 15öyleyse umudum nerede? Kim benim için bir umut görebilir? 16Umut benimle ölüler diyarının kapılarına mı inecek? Toprağa birlikte mi gömüleceğiz?»
