Job 17

17 ¹“Wasak ang aking espiritu, naglaho na ang aking mga araw, nakahanda na ang libingan para sa akin. ²Tunay ngang napapaligiran ako ng mga manunuya, at hindi maialis ng aking mga mata ang tingin sa kanilang panunukso.

³“Maglagay ka ng sangla para sa akin sa iyo mismo; sino pa ang magbibigay ng kanyang salita bilang aking tagapagtanggol? ⁴Sapagkat isinara mo ang kanilang isip sa pang-unawa; kaya't hindi mo sila hahayaang magtagumpay. ⁵Ang nagbibintang sa kanyang mga kaibigan para sa sariling pakinabang—mananlaw ang mga mata ng kanyang mga anak.

⁶“Ginawa niya akong kawikaan sa mga tao, isang dinuduraan sa mukha. ⁷Lumabo na ang aking mga mata sa kalungkutan, at ang lahat ng bahagi ng aking katawan ay parang anino na lamang. ⁸Nanggigilalas ang mga matuwid dito, at ang walang-sala ay napupukaw laban sa taong walang Diyos. ⁹Gayunman, ang matuwid ay nananatili sa kanyang landas, at ang may malinis na mga kamay ay lalo't lalong lumalakas.

¹⁰“Ngunit bumalik kayong lahat, halikayo ngayon—wala akong makitang isa mang taong marunong sa inyo. ¹¹Lumipas na ang aking mga araw, naputol na ang aking mga balak, at kasama nila ang mga nais ng aking puso. ¹²Ginagawa nilang araw ang gabi; ‘ang liwanag,’ ang sabi nila, ‘ay malapit na’—sa harap ng kadiliman. ¹³Kung ang libingan ang aking aasahang tahanan, kung ilalatag ko ang aking higaan sa kadiliman, ¹⁴kung tatawagin kong ‘Ikaw ang aking ama’ ang hukay, at ‘Aking ina’ at ‘Aking kapatid’ ang uod, ¹⁵saan naroon kung gayon ang aking pag-asa? Sino ang makakakita ng anumang pag-asa para sa akin? ¹⁶Bababa ba ito sa mga pintuan ng libingan? Sabay ba tayong bababa sa alabok?”