என் ஆவி நொறுங்குண்டது
17 1"என் ஆவி நொறுங்குண்டது, என் நாட்கள் அணைந்துபோயின, கல்லறை எனக்காக ஆயத்தமாயிருக்கிறது. 2நிச்சயமாய் பரியாசக்காரர் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள், அவர்களுடைய நிந்தையை விட்டு என் கண்கள் விலகக்கூடாதிருக்கிறது.
3"நீரே எனக்குப் பிணைப்பிடுங்கள்; வேறு யார் எனக்கு உத்தரவாதியாகத் தம் வார்த்தையைக் கொடுப்பார்கள்? 4ஏனெனில் நீர் அவர்களுடைய மனதை உணர்வுக்கு அடைத்துவிட்டீர்; ஆகையால் அவர்கள் மேற்கொள்ள நீர் விடமாட்டீர். 5தன் சொந்த லாபத்திற்காக நண்பர்களைக் காட்டிக்கொடுக்கிறவனுடைய பிள்ளைகளின் கண்கள் பூத்துப்போகும்.
6"அவர் என்னை ஜனங்களுக்குள்ளே பழமொழியாக்கினார், அவர்கள் முகத்தில் துப்புகிறவனாக்கினார். 7என் கண் துக்கத்தினால் மங்கிப்போயிற்று, என் அவயவங்களெல்லாம் நிழலைப்போலாயின. 8இதைக் கண்டு செம்மையானவர்கள் திடுக்கிடுகிறார்கள், குற்றமற்றவன் தேவபக்தியில்லாதவனுக்கு விரோதமாய் எழும்புகிறான். 9ஆயினும் நீதிமான் தன் வழியைப் பற்றிக்கொள்ளுகிறான், சுத்தமான கைகளுள்ளவன் மேன்மேலும் பலப்படுகிறான்.
10"ஆனாலும் நீங்கள் எல்லாரும் திரும்பிவாருங்கள், இப்போது வாருங்கள்—உங்களில் ஒரு ஞானியையாகிலும் நான் காணேன். 11என் நாட்கள் கடந்துபோயின, என் திட்டங்கள் முறிந்துபோயின, அவைகளோடே என் இருதயத்தின் ஆசைகளும் அற்றுப்போயின. 12அவர்கள் இரவைப் பகலாக்குகிறார்கள்; ‘இருளுக்கு முன்பாக வெளிச்சம் சமீபமாயிருக்கிறது’ என்கிறார்கள். 13பாதாளத்தை என் வீடாகவும், இருளிலே என் படுக்கையை விரிக்கவும் நான் நம்பினால், 14‘நீ என் தகப்பன்’ என்று படுகுழியையும், ‘என் தாய்’ ‘என் சகோதரி’ என்று புழுவையும் நான் கூப்பிட்டால், 15அப்படியானால் என் நம்பிக்கை எங்கே? எனக்கு ஏதாவது நம்பிக்கையை யார் காணக்கூடும்? 16அது பாதாளத்தின் வாசல்களுக்கு இறங்கிப்போமோ? நாம் ஒன்றாய்த் தூளிலே இறங்குவோமோ?"
