Panglipur anu Taya Gunana

Ayub nyebut maranéhna tukang ngalipur anu matak sangsara, sarta nyebutkeun manéhna ogé bisa nyarita panjang, lamun tempatna dibalikkeun. Manéhna ngagambarkeun Allah lir prajurit anu nyekek beuheungna sarta nyieun manéhna jadi sasaran. Tapi manéhna tetep keukeuh yén aya saksi pikeun manéhna di sawarga.

Pasal 16.

Tuluy Ayub ngawaler kieu: “Perkara nu saperti kitu teh geus loba kadenge ku kuring; aranjeun teh kabehanana oge panglipur nu taya gunana. Naha omongan aranjeun nu kawas angin teh moal aya eureunna? Naon nu ngagoda aranjeun nepi ka terus bae ngajawab? Kuring oge bisa ngomong kawas aranjeun, lamun aranjeun aya dina kaayaan kuring; kuring bisa nyusun kecap-kecap pikeun ngalawan aranjeun, jeung gogodeg ka aranjeun. Tapi kuring mah bakal nguatan hate aranjeun ku omongan, jeung panglipur tina biwir kuring bakal ngurangan kanyeri aranjeun. Sanajan kuring ngomong, kanyeri kuring henteu ngurangan; sarta lamun kuring cicing bae, naon nu leungit ti kuring? Ayeuna mah Allah geus ngaleleson abdi; Gusti parantos ngaruksak sakumna golongan abdi. Gusti parantos ngagaringkeun abdi, sarta eta teh jadi saksi; awak abdi nu beuki kuru nangtung ngalawan abdi sarta jadi saksi hareupeun abdi. Amarah-Na geus nyabik-nyabik sarta narajang abdi; Mantenna ngagerus waos-Na ka abdi; musuh abdi neuteup seukeut ka abdi. Jalma-jalma mukakeun sungutna ka abdi; narampa pipi abdi bari ngahina; maranehna sakait ngalawan abdi. Allah masrahkeun abdi ka jalma nu teu adil sarta ngalungkeun abdi kana genggeman jalma jahat. Harita abdi keur senang, tapi Mantenna ngaremukkeun abdi; Mantenna nyekel beuheung abdi sarta ngabanting abdi nepi ka ancur; Mantenna ngajadikeun abdi sasaran-Na. Pamanah-Na ngepung abdi; Mantenna nojosan gingjel abdi teu aya karunya sarta ngucurkeun ampru abdi kana taneuh. Mantenna ngaremukkeun abdi ku teunggeulan tuluy-tuluyan; Mantenna narajang abdi lir prajurit. Abdi geus ngaput baju karung tanda sungkawa kana kulit abdi sarta ngubur tarang abdi kana lebu. Beungeut abdi beureum ku ceurik, sarta kalangkang nu poek aya dina kongkolak panon abdi, sanajan taya lampah telenges dina leungeun abdi sarta paneda abdi teh suci. Eh bumi, ulah nutupan getih abdi, sarta ulah aya tempat ngarandeg pikeun jeritan abdi. Sanajan kitu, saksi abdi aya di sawarga, sarta nu ngabela abdi aya di tempat nu luhur. Sobat-sobat abdi ngahina abdi; panon abdi ngocorkeun cipanon ka Allah, supaya aya nu mela perkara hiji jalma di payuneun Allah, saperti anak manusa mela perkara tatanggana. Sabab ngan sababaraha taun deui bakal kaliwat, tuluy abdi rek indit kana jalan nu moal bisa balik deui.”