Elipas Ngawangsul Deui
Elipas ninggalkeun sopan santun. Sungut Ayub sorangan anu ngahukum anjeunna, sarta taya hiji ogé anu dilahirkeun ku awéwé anu suci. Manéhna ngadongéngkeun gambaran baku ngeunaan jalma jahat, sora pikasieuneun dina ceulina, harta anu moal awét, sarta maksudna sangkan Ayub ningali dirina sorangan di dinya.
15 1Tuluy Elipas urang Teman ngawangsul: 2“Naha jalma bijaksana kudu ngajawab ku pangaweruh nu hampa, sarta ngeusian beuteungna ku angin ti wetan? a a v2 Angin ti wetan téh angin siroko ti gurun keusik nu panas ngentab — lambang kahampaan jeung karuksakan nu balik deui-balik deui sapanjang Kitab Ayub. 3Naha manéhna kudu ngabantah ku omongan nu taya gunana, ku kecap-kecap nu teu matak hadé? 4Tapi maneh ngaleungitkeun rasa sieun ka Allah jeung ngahalangan pangrenung di payuneun Allah. 5Karana dosa maneh ngajar baham maneh, jeung maneh milih létah jalma nu licik. 6Baham maneh sorangan nu nuding maneh, lain kuring; biwir maneh sorangan jadi saksi ngalawan maneh. 7Naha maneh jalma pangheulana nu dijurukeun? Naha maneh dilahirkeun saméméh pasir-pasir aya? 8Naha maneh kungsi ngadéngékeun dina pajemuhan Allah? Naha kabijaksanaan ukur milik maneh sorangan? b b v8 “Pajemuhan Allah” téh pasamoan di sawarga tempat Allah mingpin jeung para mahluk sawarga-Na — Elipas keur moyok Ayub nu asa boga pangaweruh jero. 9Naon nu kanyaho ku maneh nu teu kanyaho ku kami? Naon nu kaharti ku maneh nu henteu aya di kami ogé? 10Nu huisan jeung nu kolot aya di antara kami, jalma-jalma nu leuwih kolot ti batan bapa maneh. 11Naha panglipur ti Allah téh teuing leutik keur maneh, nya kecap nu diucapkeun lemah-lembut ka maneh? 12Naha haté maneh mawa maneh anyus, jeung naha mata maneh ngagebray, 13nepi ka maneh malikkeun jiwa maneh ngalawan Allah jeung ngocorkeun kecap-kecap saperti kitu tina baham maneh? 14Naon ari manusa, nepi ka bisa suci? Naon ari nu dijurukeun ku awéwé, nepi ka bisa bener? 15Tuh, Allah teu percaya ka para suci-Na, jeung langit ogé henteu suci dina pamandangan-Na; 16komo deui jalma nu pikaijideun jeung bejad, jalma nu nginum kateuadilan saperti nginum cai! 17Kuring rék nuduhkeun ka maneh; déngékeun kuring; kuring rék nyaritakeun naon nu geus katénjo ku kuring, 18naon nu ku jalma-jalma bijaksana geus diembarkeun, teu nyumputkeun naon nu katarima ti karuhunna, 19nu ka maranéhna wungkul tanah téh dibikeunana, waktu can aya urang asing nu asup ka antara maranéhna. 20Jalma jahat ngulincoh ku kanyeri saumur hirupna, sapanjang taun-taun nu disadiakeun pikeun nu telenges. 21Sora-sora nu pikasieuneun minuhan ceulina; dina mangsa senangna, nu ngaruksak datang ngarontok manéhna. 22Manéhna teu percaya bisa leupas tina poék; manéhna geus ditangtukeun keur pedang. 23Manéhna ngalalana néangan dahareun, bari nanya, ‘Di mana ayana?’ Manéhna nyaho yén poé nu poék geus deukeut pisan. 24Kasusah jeung kasangsaraan nyingsieunan manéhna; éta kabéh ngelehkeun manéhna saperti raja nu sadia rék perang, 25lantaran manéhna ngacungkeun leungeunna ngalawan Allah jeung ngalawan Nu Maha Kawasa, 26narajang ka Allah kalawan wangkelang maké kepeng nu kandel tur dikuatkeun; 27lantaran manéhna nutupan beungeutna ku gajih jeung numpukkeun daging sabudeureun cangkéngna, 28manéhna matuh di kota-kota nu geus burak-barik, di imah-imah nu teu meunang dicicingan, nu geus sadia rék jadi ruruntuhan. 29Manéhna moal jadi beunghar; kabeungharanana moal awét, jeung milikna moal ngalegaan di sakuliah nagri. 30Manéhna moal bisa leupas tina poék; seuneu bakal ngagaringkeun pucuk-pucukna, jeung ambekan tina baham Allah bakal ngapungkeun manéhna. 31Ulah manéhna percaya kana kahampaan, nipu dirina sorangan, sabab kahampaan nu bakal jadi buruhanana. 32Buruhanana bakal dibayar lunas saméméh waktuna, jeung dahanna moal nghéjo. 33Manéhna bakal ragragkeun buah anggurna nu can asak saperti tangkal anggur, sarta ngiragkeun kembangna saperti tangkal jaitun. 34Karana golongan jalma nu teu ngenal Allah téh gabug, jeung seuneu ngahakan imah-imah hasil nyogok. 35Maranéhna ngakandung kasusah sarta ngalahirkeun kajahatan; kandunganana nyadiakeun tipu daya.”