ايُوب 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹بيا اَلِيفز تيمانى جواب ورکړو چې، ²”آيا عقلمند سړے به په بادو پورې پوهې سره جواب ورکوى او خپله ګېډه به په ختيځ باد ډکوى؟ ^a a v2 ختيځ باد د صحرا سوزوونکے سَمُوم باد وو د اَيوب په ټول کتاب کښې د خالى والى او تباهۍ تکرارېدونکې نښه ده. ³آيا هغه به په بې‌فائدې خبرو سره مباحثه کوى، په هغه خبرو چې هيڅ ګټه نۀ رسوى؟ ⁴خو تۀ د خُدائ پاک وېره له منځه وړې او د خُدائ پاک په حضور کښې غور او فکر رُوکوې. ⁵ځکه چې ستا ګناه ستا خولې ته تعليم ورکوى، او تۀ د چالاکو ژبه غوره کوې. ⁶ستا خپله خوله تا مجرم ثابتوى، نۀ زۀ؛ ستا خپلې شونډې ستا خلاف ګواهى ورکوى. ⁷آيا تۀ هغه اول انسان يې چې هيڅکله پېدا شوے دے؟ آيا تۀ د غرونو نه مخکښې پېدا شوے وې؟ ⁸آيا تا د خُدائ پاک په مجلس کښې اورېدلى دى؟ آيا تۀ عقل يوازې خپل ځان پورې محدودوې؟ ^b b v8 ”د خُدائ پاک مجلس“ هغه آسمانى غونډه ده چرته چې خُدائ پاک د خپلو آسمانى مخلوقاتو سره صدارت کوى اَلِيفز د اَيوب په دې دعوىٰ ملنډې وهى چې ګنى د دننه پوهه لرى. ⁹تۀ په څۀ پوهېږې چې مونږ نۀ پوهېږُو؟ تۀ د څۀ شى درک لرې چې مونږ هم نۀ لرُو؟ ¹⁰ژېړ ويښتۀ او بوډا سړى زمونږ په منځ کښې دى، هغه سړى چې ستا د پلار نه هم زاړۀ دى. ¹¹آيا د خُدائ پاک تسلۍ دې دپاره ډېرې کمې دى، او هغه خبره چې نرمۍ سره درته وئيلے شوه؟ ¹²ستا زړۀ تا ولې لرې وړى، او ستا سترګې ولې ځليږى، ¹³چې تۀ خپل روح د خُدائ پاک خلاف اړوې او داسې خبرې له خپلې خولې راوباسې؟ ¹⁴انسان څۀ شے دے چې هغه به پاک وى؟ د ښځې نه پېدا شوے څوک دے چې هغه به صادق وى؟ ¹⁵ګوره، خُدائ پاک په خپلو مقدسينو هم اعتبار نۀ کوى، او آسمانونه د هغۀ په نظر کښې پاک نۀ دى؛ ¹⁶نو څومره نور هغه چې کرکجن او خراب دے، هغه سړے چې بې‌انصافى د اوبو په شان څښى! ¹⁷زۀ به تا ته وښايم؛ ما ته غوږ ونيسه؛ زۀ به تا ته هغه څۀ ووايم چې ما ليدلى دى، ¹⁸هغه څۀ چې عقلمندو بيان کړى دى، او هغه څۀ يې نۀ دى پټ کړى چې له خپلو پلرونو نه يې موندلى دى، ¹⁹هغو ته چې يوازې دوئ ته دا مُلک ورکړے شو، کله چې لا هيڅ پردے د هغوئ په منځ کښې نۀ وو راغلے. ²⁰بدکار سړے خپلې ټولې ورځې په درد کښې تاويږى راتاويږى، او هغه ټول کالونه چې د ظالم دپاره ساتلے شوى دى. ²¹وېرونکى آوازونه د هغۀ غوږونه ډکوى؛ د هغۀ د خوشحالۍ په وخت کښې تباه‌کوونکے پرې راځى. ²²هغه دا باور نۀ کوى چې د تيارې نه به خلاص شى؛ هغه د تُورې دپاره نښه شوے دے. ²³هغه د ډوډۍ دپاره دلته هلته ګرځى، او پوښتنه کوى، ’هغه چرته ده؟‘ هغه پوهيږى چې د تيارې ورځ نزدې ده. ²⁴تنګى او پرېشانى هغه وېروى؛ هغوئ پرې غالبه شى لکه هغه بادشاه چې د جنګ دپاره تيار وى، ²⁵ځکه چې هغۀ د خُدائ پاک خلاف خپل لاس اوږد کړو او د قادِر مطلق مقابله يې وکړله، ²⁶په ضد سره د موټې او مضبوطې ډال سره هغۀ ته په حمله راغلو؛ ²⁷ځکه چې هغۀ خپل مخ په وازدو پټ کړو او د خپلې ملا شاوخوا يې غوښه راجمع کړله، ²⁸هغه په وران شوو ښارونو کښې مېشته شو، په هغه کورونو کښې چې هيچا ته پکښې اوسېدل نۀ ښائى، او چې د ډنډرو ډېرى کېدو ته تيار وى. ²⁹هغه به مالدار نۀ شى؛ د هغۀ دولت به دوام ونۀ کړى، او نۀ به د هغۀ ماَل متاع په مُلک خوره شى. ³⁰هغه به د تيارې نه خلاص نۀ شى؛ يو لمبه به د هغۀ تازه زانګى وچې کړى، او د خُدائ پاک د خولې ساه به هغه ولوځوى. ³¹هغه دې په خالى والى باور ونۀ کړى، چې خپل ځان دوکه کوى، ځکه چې خالى والے به د هغۀ بدله وى. ³²د هغۀ بدله به د وخت نه مخکښې پوره ورکولے شى، او د هغۀ څانګه به شنه نۀ وى. ³³هغه به خپلې ناپخې انګور د انګورو د ونې په شان رُوشکوى او خپل ګلونه به د زيتُون د ونې په شان غورزوى. ³⁴ځکه چې د بې‌دينه خلقو ټولۍ بنجره ده، او اور د رشوت کورونه خوړلى. ³⁵هغوئ فساد ته اُميدوارې کوى او بدى زېږوى؛ د هغوئ رحم دوکه تياروى.“