ڇپيل
ڪتاب

ايوب جو جواب

ايوب طنز جو جواب طنز سان ڏئي ٿو، ته ڏاهپ توهان سان گڏ مري ويندي، پوءِ چوي ٿو ته جانور ۽ پکي به ڄاڻن ٿا ته اهو اسان جي پيءُ جي هٿ ڪيو آهي. هن جو شعر ڪا تسلي نٿو ڏئي: خدا صلاحڪارن، قاضين، ڪاهنن ۽ بادشاهن کان سڀ ڪجهه کسي ٿو، ۽ زمين جي اڳواڻن کي اونداهيءَ ۾ هٿوراڙيون ڏيندو ڇڏي ٿو.

باب 12.

پوءِ ايوب وراڻيو. ”بيشڪ اوهين ئي ماڻهو آهيو، ۽ اوهان سان گڏ ئي ڏاهپ مري ويندي. پر مون وٽ بہ اوهان جهڙو عقل آهي؛ آءٌ اوهان کان ڪمتر ناهيان. اهڙيون ڳالهيون ڪير نہ ٿو ڄاڻي؟ آءٌ پنهنجن دوستن لاءِ ٺٺولي جو نشانو ٿي پيو آهيان—آءٌ، جنهن خدا کي پڪاريو ۽ هن مون کي جواب ڏنو؛ سچو ۽ بي عيب ماڻهو، هاڻي ٺٺولي جو نشانو. آرام ۾ رهندڙ بدنصيبيءَ کي حقير ٿا ڄاڻن— جن جا پير ترڪي رهيا آهن، تن لاءِ تيار ڌڪ. ڦورن جا تنبو امن ۾ آهن، ۽ خدا کي ڪاوڙائيندڙ محفوظ آهن—اهي جيڪي پنهنجو معبود پنهنجي هٿ ۾ کڻن ٿا. a a v6 جيڪي پنهنجو معبود پنهنجي هٿ ۾ کڻن ٿا: اهي ماڻهو جيڪي خدا بدران پنهنجي ئي طاقت تي پورو ڀروسو ڪن ٿا. پر جانورن کان پڇ، تہ اهي توکي سيکارينديون؛ آسمان جي پکين کان پڇ، تہ اهي توکي ٻڌائيندا؛ يا زمين سان ڳالهاءِ، تہ اها توکي سيکاريندي؛ ۽ سمنڊ جون مڇيون توکي بيان ڪنديون. انهن سڀني ۾ ڪير نہ ٿو ڄاڻي تہ هي سڀ اسان جي پيءُ جي هٿ ڪيو آهي؟ b b v9 پنهنجن ٽن دوستن سان ڊگهي بحث ۾، هي واحد هنڌ آهي جتي ايوب اسان جي پيءُ کي نالي سان ٿو سڏي—اهو پيار وارو نالو جيڪو سندس دوست ڪڏهن نہ وٺندا. سندس دل، احتجاج ۾ بہ، ان پيءُ ڏانهن وڌي رهي آهي جنهن کي هن ڪنهن وقت سڃاتو هو. سندس هٿ ۾ هر جاندار جي حياتي ۽ سڄي بني آدم جو ساھ آهي. ڇا ڪن لفظن کي ائين نہ ٿو پرکي جيئن تالو کاڌي جو ذائقو چکي ٿو؟ ڏاهپ ٻُڍن وٽ ملي ٿي، ۽ سمجھ ڊگهي عمر وارن وٽ. ڏاهپ ۽ طاقت سندس وٽ آهن؛ صلاح ۽ سمجھ بہ سندس آهن. جيڪو هو ڊاهي، سو ٻيهر نہ ٿو ٺهي سگهجي؛ جنهن کي هو بند ڪري، تنهن کي ڇڏائي نہ ٿو سگهجي. جيڪڏهن هو پاڻي روڪي، تہ اهي سڪي وڃن ٿا؛ جيڪڏهن هو انهن کي ڇڏي ڏئي، تہ اهي ملڪ کي ٻوڙي ڇڏين ٿا. طاقت ۽ سچي ڏاهپ سندس وٽ آهن؛ ٺڳيل ۽ ٺڳيندڙ ٻئي سندس آهن. هو صلاحڪارن کي ننگو ڪري وٺي وڃي ٿو، ۽ منصفن کي بيوقوف بڻائي ٿو. هو بادشاهن جا لڳايل بند کولي ٿو، ۽ سندن پنهنجي ڪمر تي ڪپڙو ٻَڌي ٿو. هو ڪاهنن کي ننگو ڪري وٺي وڃي ٿو، ۽ ڊگهي مدت کان قائم رهندڙن کي ڪيرائي ٿو. هو ڀروسي لائقن جا چپ بند ڪري ٿو، ۽ بزرگن کان سمجھ کسي ٿو. هو اميرن تي ملامت وسائي ٿو، ۽ زورآورن جي طاقت لاهي ٿو. هو اونداهيءَ مان اونهيون ڳالهيون ظاهر ڪري ٿو، ۽ گهاٽي ڇانو کي روشنيءَ ۾ آڻي ٿو. هو قومن کي وڏو ڪري ٿو، پوءِ انهن کي برباد ڪري ٿو؛ قومن کي وسيع ڪري ٿو، پوءِ انهن کي قيد ڪري وٺي وڃي ٿو. هو زمين جي اڳواڻن جو عقل کسي ٿو، ۽ کين بي رستي اجاڙ ۾ ڀٽڪائي ٿو. اهي روشنيءَ کان سواءِ اونداهيءَ ۾ ٽمندا ٿا ڦرن، ۽ هو کين شرابيءَ وانگر ڊانوانڊول ڪري ٿو.“