யோபு 9

9 ¹அப்பொழுது யோபு பதிலளித்துச் சொன்னதாவது: ²"மெய்யாகவே இதை நான் அறிவேன், இது இப்படியே. ஆனாலும் மனுஷன் தேவனுக்கு முன்பாக எப்படி நீதிமானாயிருக்கக்கூடும்? ³அவரோடே வழக்காட ஒருவன் விரும்பினாலும், ஆயிரத்தில் ஒருமுறையேனும் அவருக்கு மறுஉத்தரவு கொடுக்கமாட்டான். ⁴அவர் இருதயத்தில் ஞானமுள்ளவர், பலத்தில் வல்லமையுள்ளவர்—யார் அவரை எதிர்த்துநின்று சேதமடையாமல் தப்பினான்? ⁵அவர் மலைகள் அறியாதபடி அவைகளைப் பெயர்த்து, தமது கோபத்தில் அவைகளைக் கவிழ்த்துப்போடுகிறார். ⁶அவர் பூமியை அதின் இடத்தைவிட்டு அசைக்கிறார், அதின் தூண்கள் அதிர்கிறது. ⁷அவர் சூரியனுக்குக் கட்டளையிட, அது உதிக்காதிருக்கும்; அவர் நட்சத்திரங்களை முத்திரையிட்டு அடைத்துவைக்கிறார். ⁸அவர் ஒருவரே வானங்களை விரித்து, சமுத்திரத்தின் அலைகளை மிதிக்கிறார். ⁹அவர் துருவமீன்களையும், மிருகசீரிஷத்தையும், அறுமீன்களையும், தென்திசை நட்சத்திரக்கூட்டங்களையும் உண்டாக்கினார். ¹⁰அவர் ஆராய்ந்துமுடியாத பெரிய காரியங்களையும், எண்ணிமுடியாத அற்புதங்களையும் செய்கிறார். ¹¹இதோ, அவர் என்னைக் கடந்துபோகிறார், ஆனாலும் நான் அவரைக் காணேன்; அவர் நகர்ந்து செல்கிறார், ஆனாலும் நான் அவரை உணரேன். ¹²அவர் பறித்துக்கொண்டால், அவரைத் தடுப்பவன் யார்? ‘நீர் என்ன செய்கிறீர்?’ என்று அவரிடத்தில் சொல்பவன் யார்? ¹³தேவன் தமது கோபத்தை மாற்றார்; ராகாப் என்னும் சமுத்திர அரக்கனுக்கு உதவியாய் நின்றவர்கள் அவருக்குக் கீழே நசுக்கப்பட்டுக் கிடக்கிறார்கள். ^a a v13 இங்கே சொல்லப்படும் ராகாப், எரிகோவின் ஸ்திரீ அல்ல; இது சமுத்திரத்தின் குழப்ப-அரக்கனுக்குரிய பூர்வகால நாமம் — தேவனை எதிர்க்கும் ஒவ்வொரு வல்லமைக்குமான ஒரு கவிதைச் சித்திரம். ¹⁴அப்படியிருக்க, நான் அவருக்கு எப்படி பதிலளிப்பேன், அல்லது அவரோடே வாதாட என் வார்த்தைகளை எப்படித் தெரிந்துகொள்வேன்? ¹⁵நான் நீதிமானாயிருந்தாலும், அவருக்கு பதிலளிக்க மாட்டேன்; என் நியாயாதிபதியை நோக்கி இரக்கத்திற்காக மன்றாடுவேனேயன்றி வேறொன்றும் செய்யேன். ¹⁶நான் கூப்பிட்டு, அவர் எனக்கு பதிலளித்தாலும், அவர் என் சத்தத்திற்குச் செவிகொடுத்தார் என்று நான் நம்பமாட்டேன். ¹⁷அவர் புசலினால் என்னை நசுக்கி, முகாந்தரமில்லாமல் என் காயங்களைப் பெருகப்பண்ணுகிறார். ¹⁸நான் சுவாசம் இளைப்பாறுவதற்கும் அவர் இடங்கொடாமல், கசப்பினால் என்னை நிரப்புகிறார். ¹⁹பலத்தைப் பற்றிய காரியமானால், இதோ, அவரே வல்லமையுள்ளவர்! நியாயத்தைப் பற்றிய காரியமானால், அவரை நியாயசபைக்கு வரவழைப்பவன் யார்? ²⁰நான் நீதிமானாயிருந்தாலும், என் சொந்த வாய் என்னைக் குற்றவாளி யாக்கும்; நான் குற்றமற்றவனாயிருந்தாலும், அது என்னை மாறுபாடுள்ளவனென்று ருசுப்படுத்தும். ²¹நான் குற்றமற்றவன்; இனி என்னைக்குறித்து நான் கவலைப்படேன்; என் சொந்த ஜீவனை நான் அரோசிக்கிறேன். ²²எல்லாம் ஒன்றுதான்; ஆகையால் நான் சொல்லுகிறேன், அவர் குற்றமற்றவனையும் துன்மார்க்கனையும் ஒருமிக்க அழிக்கிறார். ²³திடீர் ஆபத்து மரணத்தைக் கொண்டுவரும்போது, குற்றமில்லாதவர்களின் மனச்சோர்வை அவர் பரியாசம்பண்ணுகிறார். ²⁴பூமி துன்மார்க்கர் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறது; அதின் நியாயாதிபதிகளின் கண்களை அவர் மூடுகிறார். இது அவரால் அல்லவென்றால், பின்னை யாரால்? ²⁵என் நாட்கள் ஓட்டக்காரனிலும் வேகமாயிருக்கிறது; அவைகள் ஓடிப்போகிறது, நன்மையைக் காணாது. ²⁶அவைகள் நாணல் படகுகளைப்போலக் கடந்துபோகிறது, இரையின்மேல் பாய்ந்திறங்கும் கழுகைப்போல் விரைந்து செல்கிறது. ²⁷‘என் முறையீட்டை மறந்து, துக்கமுகத்தை விட்டு, மனமகிழ்ச்சியாயிருப்பேன்’ என்று நான் சொன்னாலும், ²⁸என் எல்லா வேதனைகளுக்கும் நான் பயப்படுகிறேன், ஏனெனில் நீர் என்னைக் குற்றமற்றவனென்று விடுவிக்கமாட்டீர் என்று அறிவேன். ²⁹நான் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கப்படுவேன்; அப்படியிருக்க, நான் விருதாவாய் ஏன் பிரயாசப்படவேண்டும்? ³⁰நான் உறைந்த மழையினால் என்னைக் கழுவி, என் கைகளைக் காரவெண்சாம்பலால் சுத்திகரித்தாலும், ³¹நீர் என்னை உளையிலே அமிழ்த்திவிடுவீர், என் சொந்த வஸ்திரங்களும் என்னை அருவருக்கும். ³²நான் அவருக்குப் பதிலளிக்கும்படிக்கு, அவர் என்னைப்போன்ற மனுஷன் அல்லவே, நாங்கள் ஒருமிக்க நியாயசபைக்குப் போகும்படிக்குமல்லவே. ³³எங்களுக்குள்ளே மத்தியஸ்தன் ஒருவனுமில்லை, எங்கள் இருவரின்மேலும் தம்முடைய கையை வைக்கத்தக்கவன். ^b b v33 தனக்கும் தேவனுக்கும் நடுவே நிற்கக்கூடிய ஒருவருக்காக யோபு ஏங்குகிறான் — இருவரின்மேலும் கையை வைக்கக்கூடிய ஒரு மத்தியஸ்தனுக்காக. இந்த ஏக்கம் இயேசுவிலே தன் பதிலைக் காண்கிறது, தேவனுக்கும் மனுஷருக்கும் நடுவே இருக்கிற ஒரே மத்தியஸ்தர் அவரே (1 தீமோ. 2:5). ³⁴அவர் தம்முடைய கோலை என்னைவிட்டு எடுத்துப்போடட்டும், அவரைக்குறித்த பயங்கரம் இனி என்னைக் கலங்கப்பண்ணாதிருக்கட்டும். ³⁵அப்பொழுது நான் அவருக்குப் பயப்படாமல் பேசுவேன்; ஆனால் இப்போது நிலைமையோ, அப்படிச் செய்ய எனக்கு உரிமையில்லை."