ايوب 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹پوءِ ايوب وراڻيو تہ ²”بيشڪ آءٌ ڄاڻان ٿو تہ اهو ائين ئي آهي. پر فاني انسان خدا آڏو ڪيئن سچار ٿي سگهندو؟ ³جيڪڏهن ڪو ماڻهو هن سان بحث ڪرڻ چاهي، تہ هزار ڀيرن ۾ هڪ ڀيرو بہ کيس جواب ڏئي نہ سگهندو. ⁴هو دل ۾ دانا ۽ طاقت ۾ زورآور آهي— ڪنهن هن جي سامهون سرڪشي ڪئي ۽ سلامتيءَ سان بچي نڪتو آهي؟ ⁵هو جبلن کي هٽائي ڇڏي ٿو ۽ انهن کي خبر بہ نہ ٿي پوي، پنهنجي غضب ۾ کين اونڌو ڪري ڇڏي ٿو. ⁶هو ڌرتيءَ کي سندس جاءِ تان لوڏي ٿو، ۽ ان جا ٿنڀا ڏڪن ٿا. ⁷هو سج کي حڪم ڏئي ٿو تہ سو نہ ٿو اڀري، ۽ تارن تي مهر هڻي ٿو. ⁸هن اڪيلي آسمانن کي ڦهلايو آهي ۽ سمنڊ جي لهرن کي لتاڙي ٿو. ⁹هن رڇ، جبار، ثريا ۽ ڏکڻ آسمان جا تارا جوڙيا آهن. ¹⁰هو اهڙا وڏا ڪم ڪري ٿو جيڪي سمجهه کان ٻاهر آهن، ۽ اهڙا عجيب ڪم جيڪي ڳڻڻ کان ٻاهر آهن. ¹¹ڏس، هو مون وٽان لنگهي ٿو پر مون کي نظر نہ ٿو اچي؛ هو اڳتي هلي ٿو وڃي پر آءٌ کيس نہ ٿو سڃاڻان. ¹²جيڪڏهن هو ڦري کڻي، تہ کيس ڪير موٽائي سگهي ٿو؟ ڪير کيس چوندو تہ ’تون ڇا ٿو ڪرين؟‘ ¹³خدا پنهنجو غضب نہ موٽائيندو؛ سندس هيٺان سمنڊي بلا رهب جا مددگار ڪچليل پيا هئا. ^a a v13 هتي رهب يريحو واري عورت نہ آهي، بلڪ سمنڊ جي بدنظمي واري بلا جو قديم نالو آهي— هر انهيءَ طاقت جي شاعراڻي تصوير جيڪا خدا جي مخالفت ڪري ٿي. ¹⁴تہ پوءِ آءٌ کيس ڪيئن جواب ڏيان، يا هن سان بحث ڪرڻ لاءِ پنهنجا لفظ ڪيئن چونڊيان؟ ¹⁵جيتوڻيڪ آءٌ سچو هجان، تڏهن بہ کيس جواب نہ ڏئي سگهان؛ رڳو پنهنجي منصف کان رحم جي دانهن ڪري سگهان. ¹⁶جيڪڏهن آءٌ سڏيان ۽ هو مون کي جواب ڏئي، تڏهن بہ آءٌ يقين نہ ڪندس تہ هن منهنجو آواز ٻڌو آهي. ¹⁷ڇاڪاڻ تہ هو مون کي طوفان سان ڪچلي ٿو ۽ بنا سبب منهنجا زخم وڌائي ٿو. ¹⁸هو مون کي ساه کڻڻ نہ ڏيندو، بلڪ مون کي ڪڙاڻ سان ڀري ڇڏيندو. ¹⁹جيڪڏهن زور جو معاملو آهي، تہ هو ئي زورآور آهي! ۽ جيڪڏهن انصاف جو معاملو آهي، تہ کيس عدالت ۾ ڪير سڏي سگهي ٿو؟ ²⁰جيتوڻيڪ آءٌ سچو هجان، منهنجو پنهنجو وات مون کي ملامت ڪندو؛ جيتوڻيڪ آءٌ بي عيب هجان، اهو مون کي ڪوڙو ثابت ڪندو. ²¹آءٌ بي عيب آهيان؛ مون کي پنهنجي پرواهه ناهي؛ مون کي پنهنجي زندگيءَ کان نفرت آهي. ²²سڀ هڪ ئي آهي؛ تنهنڪري آءٌ چوان ٿو تہ هو بي عيب ۽ شرير ٻنهي کي ناس ڪري ٿو. ²³جڏهن اوچتي آفت موت آڻي ٿي، تڏهن هو بي گناهه جي نااميديءَ تي کلي ٿو. ²⁴ڌرتي شريرن جي حوالي ڪئي وئي آهي؛ هو ان جي منصفن جون اکيون ڍڪي ٿو. جيڪڏهن هو نہ آهي، تہ پوءِ ڪير آهي؟ ²⁵منهنجا ڏينهن ڊوڙندڙ کان بہ تيز آهن؛ اهي ڀڄي وڃن ٿا، ڪا چڱائي نہ ٿا ڏسن. ²⁶اهي سرڪنڊن جي ٻيڙين وانگر ترڪي لنگهن ٿا، شڪار تي ڇپ هڻندڙ عقاب وانگر. ²⁷جيڪڏهن آءٌ چوان تہ ’آءٌ پنهنجي شڪايت وساريندس، پنهنجو اداس منهن لاهي خوش ٿيندس،‘ ²⁸تہ مون کي پنهنجن سڀني ڏکن کان ڊپ ٿو ٿئي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ ڄاڻان ٿو تہ تون مون کي بي گناهه نہ ٺهرائيندين. ²⁹آءٌ ڏوهاري ٺهرايو ويندس؛ پوءِ آءٌ بيڪار ڇو محنت ڪريان؟ ³⁰جيڪڏهن آءٌ پاڻ کي برف سان ڌوئان ۽ پنهنجا هٿ کار سان صاف ڪريان، ³¹تڏهن بہ تون مون کي کڏ ۾ ٻوڙيندين، ۽ منهنجا پنهنجا ڪپڙا مون کان نفرت ڪندا. ³²ڇاڪاڻ تہ هو مون جهڙو ماڻهو ناهي جو آءٌ کيس جواب ڏيان، ۽ اسين گڏجي عدالت ۾ وڃون. ³³اسان جي وچ ۾ ڪو وچولو ناهي، جيڪو اسان ٻنهي تي پنهنجو هٿ رکي. ^b b v33 ايوب اهڙي ڪنهن لاءِ تڙپي ٿو جيڪو هن ۽ خدا جي وچ ۾ بيهي سگهي— هڪڙو وچولو جيڪو ٻنهي تي هٿ رکي. انهيءَ تمنا جو جواب يسوع ۾ ملي ٿو، جيڪو خدا ۽ ماڻهن جي وچ ۾ هڪڙو ئي وچولو آهي (1 تيمٿيس 2:5). ³⁴هو پنهنجي لٺ مون کان هٽائي ڇڏي، ۽ سندس هيبت مون کي وڌيڪ نہ ڊيڄاري. ³⁵تڏهن آءٌ بنا ڊپ جي ڳالهائيندس؛ پر جيئن هاڻي آهي، تيئن مون لاءِ ائين ڪرڻ ممڪن ناهي.“