ଅୟୁବ ଭସ୍ମରାଶିରୁ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି

ଆୟୁବ କହନ୍ତି ଯଦି ତାଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓଜନ କରାଯାଆନ୍ତା ତେବେ ତାହା ସମୁଦ୍ରର ବାଲିଠାରୁ ଭାରୀ ହୁଅନ୍ତା, ଓ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ତୀର ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି। ସେ ଚାହାନ୍ତି ପରମେଶ୍ୱର କାମଟି ଶେଷ କରିଦିଅନ୍ତୁ। ତାʼଠାରୁ ଖରାପ, ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ମରୁଭୂମିର ନାଳ ପରି ନିରାଶ କରନ୍ତି, ଯାହା ଶୋଷିଲା ପଥିକମାନେ ପହଞ୍ଚିବା ବେଳେ ଶୁଖିଯାଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 6।

ସେତେବେଳେ ଅୟୁବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆଃ, ଯଦି ମୋହର ମନୋଯାତନା ଓଜନ କରାଯାʼନ୍ତା, ପୁଣି ମୋହର ସମସ୍ତ ବିପଦ ତରାଜୁରେ ଏକତ୍ର ରଖାଯାʼନ୍ତା! ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ସମୁଦ୍ରର ବାଲି ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଭାରୀ ହୁଅନ୍ତା—ଏଥିପାଇଁ ମୋହର ବାକ୍ୟ ଅବିବେଚନାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଅଛି। କାରଣ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ତୀର ମୋʼ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି; ମୋହର ଆତ୍ମା ସେହିସବୁର ବିଷ ପାନ କରୁଅଛି; ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଭୟାନକତା ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇଅଛି। ବନ୍ୟ ଗର୍ଦ୍ଦଭ କʼଣ ଆପଣା ତୃଣ ନିକଟରେ ରାବ କରେ, ଅବା ବଳଦ କʼଣ ଆପଣା ଖାଦ୍ୟ ନିକଟରେ ହମ୍ବାରବ କରେ? ବିସ୍ଵାଦ ଖାଦ୍ୟ କʼଣ ଲବଣ ବିନା ଭୋଜନ କରାଯାଏ, ଅବା ମଲୋ ଗଛର ରସରେ କʼଣ କୌଣସି ସ୍ଵାଦ ଥାଏ? ^a ମୋହର ପ୍ରାଣ ସେସବୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଅସମ୍ମତ; ଏପରି ବସ୍ତୁ ମୋʼ ପ୍ରତି ଘୃଣ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ସ୍ଵରୂପ। ଆଃ, ଯଦି ମୋହର ନିବେଦନ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତା, ପୁଣି ଈଶ୍ଵର ମୋହର ଆକାଂକ୍ଷିତ ବିଷୟ ମୋତେ ଦେଇଥାʼନ୍ତେ, ଅର୍ଥାତ୍, ଈଶ୍ଵର ଯେବେ ମୋତେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ସମ୍ମତ ହୁଅନ୍ତେ, ଆପଣା ହସ୍ତ ବିସ୍ତାର କରି ମୋତେ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତେ! ତଥାପି ଏହା ମୋହର ସାନ୍ତ୍ଵନା ହୁଅନ୍ତା—ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଯାତନା ମଧ୍ୟରେ ସୁଦ୍ଧା ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲମ୍ଫନ କରନ୍ତି— ଯେହେତୁ ମୁଁ ପବିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅସ୍ଵୀକାର କରି ନାହିଁ। ମୋହର ଏପରି କʼଣ ବଳ ଅଛି ଯେ, ମୁଁ ଭରସା ଧରି ରଖିବି? ପୁଣି ମୋʼ ନିମନ୍ତେ ଏପରି କʼଣ ପରିଣାମ ଅଛି ଯେ, ମୁଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିବି? ମୋହର ବଳ କʼଣ ପ୍ରସ୍ତରର ବଳ? ମୋହର ମାଂସ କʼଣ ପିତ୍ତଳରେ ନିର୍ମିତ? ମୋʼ ଅନ୍ତରରେ କʼଣ କିଛି ହିଁ ସାହାଯ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେହେତୁ ଏବେ ପ୍ରକୃତ ଜ୍ଞାନ ମୋʼଠାରୁ ଦୂରୀକୃତ ହୋଇଅଛି? ଯେ ଆପଣା ବନ୍ଧୁଠାରୁ ଦୟା ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରେ, ସେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଭୟ ପରିତ୍ୟାଗ କରେ। କିନ୍ତୁ ମୋହର ଭ୍ରାତୃଗଣ ମରୁଭୂମିର ନଦୀଖାତ ପରି ବିଶ୍ଵାସଘାତକ, ଉଛୁଳି ଉଠି ପୁଣି ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଉଥିବା ଜଳସ୍ରୋତର ଜଳପ୍ରବାହ ତୁଲ୍ୟ, ତୁଷାର ତରଳିବାରୁ ଯାହା କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଗୁପ୍ତ ହିମ ଯୋଗୁଁ ଯାହା ସ୍ଫୀତ, କିନ୍ତୁ ଶୁଷ୍କ ଋତୁରେ ସେସବୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ; ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଆସିଲେ, ସେସବୁ ଆପଣା ସ୍ଥାନରୁ ଲୋପ ପାଇଯାଏ। ଯାତ୍ରୀଦଳ ଆପଣା ପଥରୁ ବିମୁଖ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ ଜନଶୂନ୍ୟ ପ୍ରାନ୍ତରକୁ ଯାଇ ବିନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ତେମାର ଯାତ୍ରୀଦଳ ଜଳ ଅନ୍ଵେଷଣ କରନ୍ତି; ଶିବାର ପଥିକମାନେ ତାହା ନିମନ୍ତେ ଆଶା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଭରସା କରିଥିବାରୁ ଲଜ୍ଜିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ନିରାଶ ହୁଅନ୍ତି। ଏବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ମଧ୍ୟ କିଛି ହୋଇ ନାହଁ; ତୁମ୍ଭେମାନେ ଭୟାନକ କିଛି ଦେଖି ଭୀତ ହେଉଅଛ। ମୁଁ କʼଣ କେବେ କହିଅଛି, ‘ମୋତେ କିଛି ଦିଅ’? ଅବା, ‘ଆପଣା ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ମୋʼ ନିମନ୍ତେ ଲାଞ୍ଚ ଦିଅ’? ଅବା, ‘ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର’? ଅବା, ‘ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଲୋକଙ୍କ କବଳରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର’? ମୋତେ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ, ଆଉ ମୁଁ ନୀରବ ରହିବି; ମୁଁ କେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଅଛି, ତାହା ମୋତେ ଦେଖାଅ। ସରଳ ବାକ୍ୟ କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ହୋଇପାରେ! କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅନୁଯୋଗ ପ୍ରକୃତରେ କʼଣ ପ୍ରମାଣ କରେ? ତୁମ୍ଭେମାନେ କʼଣ କେବଳ ବାକ୍ୟ ସଂଶୋଧନ କରିବାକୁ ମନସ୍ଥ କରୁଅଛ, ପୁଣି ନିରାଶ ବ୍ୟକ୍ତିର କଥାକୁ ବାୟୁ ତୁଲ୍ୟ ଗଣୁଅଛ? ତୁମ୍ଭେମାନେ ପିତୃହୀନ ଉପରେ ସୁଦ୍ଧା ଗୁଲିବାଣ୍ଟ କରିବ, ପୁଣି ଆପଣା ବନ୍ଧୁକୁ ବିକ୍ରୟ କରିଦେବ। କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଦୟାକରି ମୋʼ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି କର—ମୁଁ କଦାପି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମୁଖ ଆଗରେ ମିଥ୍ୟା କହିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ବିନତି କରୁଅଛି, ନିବୃତ୍ତ ହୁଅ; କୌଣସି ଅନ୍ୟାୟ ନ ହେଉ। ନିବୃତ୍ତ ହୁଅ—ମୋହର ଧାର୍ମିକତା ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ସ୍ଥିର ଅଛି। ମୋହର ଜିହ୍ଵାରେ କʼଣ କୌଣସି ଅନ୍ୟାୟ ଅଛି? ମୋହର ମୁଖ କʼଣ ବିନାଶକ ବିଷୟ ଉପଲବ୍ଧି କରିପାରେ ନାହିଁ?”