Ny valin’i Joba avy eo amin’ny antontan-davenona

Joba dia milaza fa raha vizana ny alahelony dia mavesatra noho ny fasika amoron-dranomasina, ary ao anatiny ny zana-tsipìka avy amin'ny Tsitoha. Maniry izy mba hamarana ny asa Andriamanitra. Ny mafy kokoa, ny namany dia mamadika azy toy ny fantsakana any an-tany foana maina rehefa tonga ny mpandeha mangetaheta.

Toko 6.

Dia namaly i Joba hoe: « Enga anie ka hovinavinaina ny alahelako, ary haorina miaraka eo amin’ny mizana ny loza rehetra mahazo ahy! Fa dia mavesatra noho ny fasin’ny ranomasina izany — izany no nahatonga ny teniko ho tsy nandinika. Fa ao anatiko ny zana-tsipìkan’ny Tsitoha; ny fanahiko misotro ny poizininy; ny fahatahorana avy amin’Andriamanitra dia voalahatra hanohitra ahy. Moa mikiaka va ny boriky any an’efitra rehefa manana ahitra, na mivovo va ny omby rehefa manana ny fahanany? Moa fihinana va ny tsy misy tsirony raha tsy misy sira, sa misy tsiro va ny ranon’ny malova? ^a Mandà hikasika azy ireo ny aiko; sakafo mahatsiravina ho ahy izany. Enga anie ka ho tanteraka ny fangatahako, ary homen’Andriamanitra ahy izay irin’ny foko, ka sitrak’Andriamanitra ny hanorotoro ahy, ary hamoy ny tànany hanapaka ahy! Dia ho fampiononana ahy ihany izany — hitsambikina amim-pifaliana aho na dia ao anatin’ny fanaintainana tsy mamindra fo aza — fa tsy nandà ny tenin’ny Masina aho. Inona no heriko, no mbola hanantena aho? Ary inona no farany ho ahy, no hiaritra aho? Hery vato va ny heriko? Varahina va ny nofoko? Moa tsy misy fanampiana ao anatiko tokoa va, rehefa nesorina tamiko ny fahendrena marina? Izay mandà ny hamindra fo amin’ny namany dia mahafoy ny fahatahorana ny Tsitoha. Fa ny rahalahiko dia mamitsaka tahaka ny lohasahan-driaka any an’efitra, tahaka ny lakandrano izay mihoatra ka maina, maizina noho ny ranomandry mitsonika, mivonto noho ny oram-panala miafina, fa rehefa tonga ny vanim-potoanan’ny hamainana dia levona izy; rehefa tonga ny hafanana dia ringana tsy eo amin’ny toerany intsony. Miodina miala amin’ny lalany ny karavana; miakatra any an’efitra izy ka ringana. Mitady rano ny karavan’i Tema; manantena azy ny mpandeha avy any Seba. Menatra izy satria nitoky; tonga teo amin’ny toerana ka very fanantenana. Ankehitriny dia tonga zava-poana koa ianareo; mahita zavatra mahatsiravina ka matahotra. Moa nilaza va aho hoe: “Omeo zavatra aho”? Sa hoe: “Manomeza kolikoly ho ahy avy amin’ny hareanareo”? Sa hoe: “Vonjeo aho amin’ny tanan’ny fahavalo”? Sa hoe: “Avoty aho amin’ny tanan’ny mpampahory”? Ampianaro aho, dia hangina; asehoy ahy izay nahadisoako. Mampihetsi-po ny teny marina! Fa inona àry no porofon’ny faniratsiranareo? Moa tianareo hanitsy ny teny fotsiny va, ka hataonareo toy ny rivotra ny fitenin’ny very fanantenana? Na dia ny kamboty aza dia hanary filokana ianareo, ary hivarotra ny namanareo. Fa ankehitriny, mba jereo aho — tsy hanao lainga eo anatrehanareo mihitsy aho. Miova hevitra, mangataka aho; aza misy tsy rariny atao. Miova hevitra — mbola mijoro ny fahamarinako. Misy tsy rariny va eo amin’ny lelako? Moa tsy mahay manavaka izay mandringana va ny vavako? »