Eyûb Roja ku Jê Çêbûye Nifir Lê Dike
Eyûb bêdengiyê dişkîne û nifiran li roja jidayîkbûna xwe dike. Ew dixwaze ku ew şev ji nav rojên salê were rakirin, û xwezî bi zarokên di zikê de mirî û bi padîşahên mirî tîne, çimkî gor bi kêmî bêdeng e. Ew dipirse, çima ronahî bê dayîn ji bo mirovê ku Xwedê rê lê girtiye?
3 1Piştî vê yekê Eyûb devê xwe vekir û roja jidayikbûna xwe nifir lê kir. 2Wî got: 3“Bila roja ku ez tê de çêbûm wenda bibe, û şeva ku got, ‘Zarokek kur hat avisbûn.’ 4Ew roj—bila tarî be! Bila Xwedayê jor li wê negere, û bila ronahî li ser wê nebiriqe. 5Bila tarî û siya kûr wê bi xwe ve bigirin; bila ewrek li ser wê rûne; bila reşatiya rojê wê bitirsîne. 6Ew şev—bila tariya tîr wê bigire; bila di nav rojên salê de şa nebe, û di nav mehan de neyê hesibandin. 7Erê, bila ew şev stewr be; bila tu qîrîna şahiyê têkeve nava wê. 8Bila ew kesên ku nifiran li rojan dikin nifir lê bikin—ew kesên ku amade ne ku Lêwîatan hişyar bikin. a a v8 Di dinyaya kevnar de dihat bawerkirin ku nifirkarên pispor li ser rojên bimbarek û nehsik xwedî hêz bûn. 9Bila stêrkên berbanga wê tarî bin; bila li hêviya ronahiyê be û tu nebîne, û tu caran tîrêjên ewilî yên sibehê nebîne, 10çimkî deriyên malzaroka diya min negirtin, û derd ji ber çavên min veneşartin. 11Çima ez di dema jidayikbûnê de nemirim, çima ji malzarokê derketim û bênefes bûm? 12Çima çok hebûn ku min bigirin, an memik hebûn ku ez şîr vexwim? b b v12 Li Rojhilata Nêzîk a kevnar, danîna zarokek nûbûyî li ser çokên xizmekî karekî fermî yê qebûlkirina zarokê bû. 13Çimkî naha ez ê di bêdengiyê de razabûma; ez ê di xew de û di rehetiyê de bûma, 14bi padîşah û şêwirmendên erdê re yên ku ji xwe re kavil ava kirin, 15an bi mîran re yên ku xwedî zêr bûn, yên ku malên xwe bi zîv tije kirin. 16An çima ez ne zarokek mirî yê veşartî bûm, mîna pitikên ku tu caran ronahî nedîtin? 17Li wir xerab ji hêrsê radiwestin, û li wir westiyayî di rehetiyê de ne. 18Dîl bi hev re di aramiyê de ne; êdî dengê gurzdarê koleyan nabihîzin. 19Biçûk û mezin li wir wekî hev in, û kole ji axayê xwe azad e. 20Çima ronahî tê dayîn ji yê ku di nav derdan de ye, û jiyan ji yên ku dilê wan tal e, 21yên ku li hêviya mirinê ne ya ku nayê, û ji bo wê bêtir ji xezîneya veşartî dikolin, 22yên ku ji şahiyê diqevizin û şa dibin gava ku gorê dibînin? 23Çima ronahî tê dayîn ji mirovekî ku riya wî veşartî ye, yê ku Xwedê dor lê girtiye? 24Çimkî axîna min berî nanê min tê, û nalîna min mîna avê diherike. 25Çimkî tişta ku ez jê ditirsiyam hat ser min, û ya ku ez ji wê ditirsiyam ez girtim. 26Ji min re ne aramî, ne bêdengî, ne rehetî heye—tenê tevlihevî.”
