யோபு 3

3 ¹இதற்குப்பின்பு யோபு தன் வாயைத் திறந்து, தான் பிறந்த நாளைச் சபித்தான். ²அவன் சொன்னது: ³“நான் பிறந்த நாள் அழிந்துபோவதாக, இவ்வாறு சொன்ன இரவும் அழிந்துபோவதாக — ‘ஆண்பிள்ளை கருத்தரிக்கப்பட்டது.’ ⁴அந்த நாள் இருளாய்ப் போவதாக! உன்னதத்திலிருக்கும் தேவன் அதை விசாரியாமலும், அதின்மேல் வெளிச்சம் பிரகாசியாமலும் இருப்பதாக. ⁵இருளும் காரிருளும் அதைத் தங்களுடையதாக்கிக்கொள்வதாக; மேகம் அதின்மேல் தங்குவதாக; பகலை இருளாக்கும் கருமை அதைத் திகிலடையச் செய்வதாக. ⁶அந்த இரவை அந்தகார இருள் பிடித்துக்கொள்வதாக; அது வருஷத்தின் நாட்களில் சந்தோஷப்படாமல் போவதாக, மாதங்களின் தொகையில் சேராமலும் போவதாக. ⁷ஆம், அந்த இரவு மலடாய்ப் போவதாக; அதில் மகிழ்ச்சியின் ஆர்ப்பரிப்பு உண்டாகாதிருப்பதாக. ⁸நாட்களைச் சபிக்கிறவர்கள் அதைச் சபிப்பார்களாக — லிவியாதானை எழுப்பத் தயாராயிருக்கிறவர்களே. ^a a v8 தொழில்முறையான சாபமிடுகிறவர்களுக்கு நல்ல நாட்கள்மேலும் கெட்ட நாட்கள்மேலும் அதிகாரம் உண்டென்று பூர்வகால உலகில் நம்பப்பட்டது. ⁹அதின் அருணோதயத்தின் நட்சத்திரங்கள் இருண்டுபோவதாக; அது வெளிச்சத்துக்குக் காத்திருந்தும் அதைக் காணாமலும், விடியற்காலத்தின் முதற்கிரணங்களைக் கண்டறியாமலும் போவதாக, ¹⁰ஏனெனில் அது என் தாயின் கர்ப்பத்தின் கதவுகளை அடைக்கவில்லை, என் கண்களுக்கு வருத்தத்தை மறைக்கவும் இல்லை. ¹¹நான் பிறக்கும்போதே ஏன் இறக்கவில்லை? கர்ப்பத்திலிருந்து வெளிவந்து ஏன் ஜீவனை விடவில்லை? ¹²என்னை ஏந்திக்கொள்ளும்படி முழங்கால்கள் ஏன் இருந்தன? நான் பாலுண்ணும்படி மார்பகங்கள் ஏன் இருந்தன? ^b b v12 பூர்வகால அண்மைக் கிழக்கில், புதிதாய்ப் பிறந்த குழந்தையை உறவினரின் முழங்கால்மேல் வைப்பது, அக்குழந்தையை ஏற்றுக்கொள்கிற முறையான செயலாயிருந்தது. ¹³இப்பொழுது நான் அமைதியாய்ப் படுத்திருப்பேனே; தூங்கி இளைப்பாறியிருப்பேனே, ¹⁴பூமியின் ராஜாக்களோடும் ஆலோசனைக்காரரோடுங்கூட — தங்களுக்காகப் பாழான மாளிகைகளைக் கட்டினவர்களோடுங்கூட, ¹⁵அல்லது பொன்னை உடையவர்களாயிருந்த பிரபுக்களோடுங்கூட, தங்கள் வீடுகளை வெள்ளியால் நிரப்பினவர்களோடுங்கூட. ¹⁶அல்லது, புதைக்கப்பட்ட செத்த பிண்டமாய் நான் ஏன் இருக்கவில்லை? வெளிச்சத்தைக் காணாத குழந்தைகளைப்போல் ஏன் இருக்கவில்லை? ¹⁷அங்கே துன்மார்க்கர் கொந்தளிப்பதை விட்டு ஓய்கிறார்கள், இளைத்துப்போனவர்கள் அங்கே இளைப்பாறுகிறார்கள். ¹⁸சிறைப்பட்டவர்கள் ஏகமாய் இளைப்பாறியிருக்கிறார்கள்; அவர்கள் ஒடுக்குகிறவனின் சத்தத்தை இனிக் கேட்பதில்லை. ¹⁹சிறியவனும் பெரியவனும் அங்கே சமமாயிருக்கிறார்கள், அடிமை தன் எஜமானிடமிருந்து விடுதலையாயிருக்கிறான். ²⁰துக்கத்திலிருக்கிறவனுக்கு வெளிச்சம் ஏன் கொடுக்கப்படுகிறது? மனங்கசந்தவர்களுக்கு ஜீவன் ஏன் கொடுக்கப்படுகிறது? ²¹அவர்கள் வராத மரணத்துக்கு ஏங்குகிறார்கள், புதைந்த பொக்கிஷத்தைத் தேடுவதைப்பார்க்கிலும் அதிகமாய் அதைத் தேடித் தோண்டுகிறார்கள், ²²பிரேதக்குழியைக் கண்டடையும்போது அவர்கள் களிகூர்ந்து மகிழ்கிறார்களே. ²³தன் வழி மறைக்கப்பட்ட மனிதனுக்கு வெளிச்சம் ஏன் கொடுக்கப்படுகிறது? தேவன் அவனைச் சுற்றிலும் வேலியடைத்திருக்கிறாரே. ²⁴என் பெருமூச்சு என் ஆகாரத்துக்கு முன்பாக வருகிறது, என் தவிப்புகள் தண்ணீரைப்போல் ஊற்றப்படுகின்றன. ²⁵நான் பயந்துகொண்டிருந்ததே எனக்கு நேரிட்டது, நான் அஞ்சினதே என்மேல் வந்து பாய்ந்தது. ²⁶எனக்குச் சுகமுமில்லை, அமைதியுமில்லை, இளைப்பாறுதலுமில்லை — கலக்கமே உண்டு.”