ايوب هغه ورځ لعنتوى چې پېدا شوے وو

ایوب چوپتیا ماتوي او هغې ورځې ته ښکنځل کوي چې پکې زېږېدلی و. غواړي چې هغه شپه له تقویم څخه پاکه شي، او پر مړو زېږېدلو ماشومانو او مړو پاچاهانو رشک کوي ځکه چې قبر لږ تر لږه آرام دی. پوښتي چې ولې هغه سړي ته رڼا ورکول کېږي چې خدای یې شاوخوا کلابند کړی دی؟

څپرکی 3.

له دې نه پس ايوب خپله خله پرانستله او هغه ورځ يې لعنت کړه چې پکښې پېدا شوے وو. هغۀ ووئيل چې، ”هغه ورځ دې هلاکه شى چې زۀ پکښې پېدا شوم، او هغه شپه چې وې وئيل، ’يو هلک پېدا شو.‘ هغه ورځ دې تياره شى! بره خُدائ پاک دې هغه ونۀ لټوى، او رڼا دې پرې ونۀ ځلېږى. تياره او ژوره سيورې دې هغه ونيسى، ورېځ دې پرې خوره شى، د ورځې تورتم دې هغه وېروى. هغه شپه دې غليظه تياره ونيسى، د کال د ورځو په مينځ کښې دې خوشحاله نۀ شى، او د مياشتو په شمار کښې دې نۀ راځى. هو، هغه شپه دې بنجره شى، هيڅ د خوشحالۍ چغه دې پکښې رانۀ شى. هغه څوک چې ورځې لعنتوى، هغوئ دې هغه لعنت کړى، هغه چې د لِوياتان راپاڅولو ته تيار دى. ^a د هغې د سحر ستورى دې تياره شى، د رڼا اُميد دې وکړى خو ونۀ مومى، او د سحر اولنۍ وړانګې دې هيچرې ونۀ ويني، ځکه چې هغې زما د مور د نس دروازې نۀ وې بندې کړې، او تکليف يې زما د سترګو نه پټ نۀ کړو. زۀ په پېدا کېدو سره ولې مړ نۀ شوم، د نس نه راووتم او ساه مې ولې خطا نۀ شوه؟ د منلو دپاره ولې زنګنونه موجود وُو، او د روزلو دپاره تى؟ ^b ځکه چې اوس به زۀ په سکون کښې پروت وم، اوده به وم او په ارام کښې، د دُنيا د بادشاهانو او مشورتيانو سره چې د ځان دپاره يې اجاړونه جوړ کړل، يا د هغه حکمرانانو سره چې سره زر يې لرل، چې خپل کورونه يې په سپينو زرو ډک کړل. يا زۀ ولې يو ښخ شوے مړ پېدا شوے بچے نۀ وم، د هغه ماشومانو په شان چې رڼا يې هيچرې ونۀ ليده؟ هلته بدکاران د غوسې نه لاس اخلى، او هلته ستومانه په ارام کښې دى. قيديان ټول په سکون کښې دى، د غلام چلوونکى اواز نور نۀ اورى. واړۀ او لوئ هلته يو شان دى، او غلام د خپل مالِک نه ازاد دے. رڼا هغه چا ته ولې ورکولے شى چې په تکليف کښې دے، او ژوندون هغه ته چې په روح کښې تريخ دے، هغه چې د مرګ لپاره ارزو کوى خو هغه نۀ راځى، او د هغۀ دپاره د پټې خزانې نه زيات کيندل کوى، هغه چې د خوشحالۍ نه ټوپونه وهى او خوشحالېږى کله چې قبر ومومى؟ رڼا هغه سړى ته ولې ورکولے شى چې لار يې پټه ده، چې خُدائ پاک يې چاپېره احاطه کړے دے؟ ځکه چې زما اسوېلى زما د ډوډۍ نه مخکښې راځى، او زما نارې د اوبو په شان بهيږى. ځکه چې له کوم شى نه مې وېره کوله هغه راباندې راغلو، او له څۀ نه چې وېرېدم هغه راباندې راغلو. زۀ نۀ سکون لرم، نۀ ارام، نۀ راحت، بس خالى خلجان.“