Ayub — beayb va halol
Beayb bir odam hamma narsasidan ayriladi va uzoq boblar davomida iztirobli savollar ichida solihlar nega azob chekadi, degan masala bilan kurashadi. Oxirida Otamiz unga tushuntirishlar bilan emas, Oʻzi bilan javob beradi.
1 1Uz oʻlkasida Ayub ismli bir odam bor edi. Bu odam beayb va halol boʻlib, Xudodan qoʻrqar va yovuzlikdan yuz oʻgirar edi. a a v1 Ayub bu yerda “Xudodan qoʻrqardi” — mana shu yerdan Ayubning yoʻli boshlanadi. Kitob davomida Ayub bu Xudoni nafaqat odil va qudratli, balki azaldan Oʻzi boʻlib kelgan mehribon Ota sifatida tanib boradi. Uning 42:5 dagi avjga chiqqan eʼtirofi bu yoʻlning toʻla yakunini belgilaydi — “endi esa koʻzim Seni koʻrmoqda.” 2Uning yetti oʻgʻli va uch qizi bor edi. 3Uning yetti ming qoʻyi, uch ming tuyasi, besh yuz juft hoʻkizi va besh yuz urgʻochi eshagi bor edi. Juda koʻp xizmatkorlari ham bor edi. Shuning uchun bu odam butun sharq xalqlari orasida eng ulugʻi edi. 4Uning oʻgʻillari oʻz navbatida har biri oʻz uyida ziyofat qilar, uch opa-singillarini ham chaqirtirib, oʻzlari bilan birga yeb-ichishga taklif qilardi. 5Ziyofat kunlari tugagach, Ayub ularni chaqirtirib, poklardi. U erta tongda turib, har biri uchun kuydiriladigan qurbonliklar keltirardi. Chunki Ayub: “Balki farzandlarim gunoh qilib, koʻngillarida Xudoni laʼnatlagandir”, deb oʻylardi. Ayub doimo shunday qilardi.
Samoviy kengash toʻplanadi
6Bir kuni samoviy kengash aʼzolari Otamiz huzurida hozir boʻlish uchun kelishdi. Ularning orasida Shayton ham bor edi.
7Otamiz Shaytondan soʻradi: “Qayerdan kelyapsan?” Shayton Otamizga javob berdi: “Yer yuzini kezib, u yoqdan-bu yoqqa yurib keldim.”
8Otamiz Shaytonga dedi: “Qulim Ayubga eʼtibor berdingmi? Yer yuzida unga oʻxshagani yoʻq — u beayb va halol, Xudodan qoʻrqadigan hamda yovuzlikdan yuz oʻgiradigan odamdir.”
9Shayton Otamizga javob berdi: “Ayub Xudodan bekorga qoʻrqadimi? 10Sen uning oʻzini, xonadonini va bor-budini har tomondan devor bilan oʻrab qoʻymadingmi? Sen uning qoʻl mehnatini barakali qilding, mol-mulki butun oʻlka boʻylab yoyilib ketdi. 11Lekin qoʻlingni uzatib, uning bor-budiga teginib koʻr-chi, shunda u, albatta, yuzingga qarab Seni laʼnatlaydi.”
12Otamiz Shaytonga dedi: “Mayli, uning bor-budi sening ixtiyoringda. Faqat odamning oʻziga qoʻl tekkizma.” Shunda Shayton Otamiz huzuridan chiqib ketdi.
13Bir kuni Ayubning oʻgʻillari va qizlari toʻngʻich akalarining uyida ovqatlanib, may ichib oʻtirishgan edi. 14Oʻshanda Ayubning oldiga bir xabarchi kelib dedi: “Hoʻkizlar yer haydayotgan, eshaklar esa ularning yonida oʻtlab yurgan edi. 15Shu payt shavaliklar hujum qilib, ularni haydab ketishdi, xizmatkorlarni esa qilichdan oʻtkazishdi. Faqat men qochib qutulib, sizga xabar bergani keldim.”
16U hali gapirib turganda, boshqa biri kelib dedi: “Osmondan Xudoning olovi tushib, qoʻylar bilan xizmatkorlarni yondirib kul qildi. Faqat men qochib qutulib, sizga xabar bergani keldim.”
17U hali gapirib turganda, yana biri kelib dedi: “Bobilliklar uch guruhga boʻlinib, tuyalarga bostirib kelishdi-da, ularni haydab ketishdi, xizmatkorlarni esa qilichdan oʻtkazishdi. Faqat men qochib qutulib, sizga xabar bergani keldim.”
18U hali gapirib turganda, yana biri kelib dedi: “Oʻgʻillaringiz va qizlaringiz toʻngʻich akalarining uyida ovqatlanib, may ichib oʻtirishgan edi. 19Shu payt toʻsatdan choʻl tomondan kuchli shamol koʻtarilib, uyning toʻrt burchagiga urildi. Uy yoshlar ustiga qulab tushdi, ularning hammasi halok boʻldi. Faqat men qochib qutulib, sizga xabar bergani keldim.”
20Shunda Ayub oʻrnidan turib, kiyimini yirtdi, sochini oldirdi, soʻng yerga yiqilib sajda qildi. 21U dedi: “Onamning qornidan yalangʻoch chiqqan edim, yalangʻoch holda qaytaman. Otamiz berdi, Otamiz oldi; Uning nomi muborak boʻlsin.” b b v21 Ayub dahshatli yoʻqotish ichida ham beradigan va oladigan Zotni olqishlaydi. U ibodatda ahd nomiga intiladi — FHB esa Uni Otamiz deb ataydi; bu Ayub toʻla anglab yetmasidan oldin ham intilib borayotgan munosabatdir. 22Bularning hammasida Ayub gunoh qilmadi va Xudoni nohaqlikda ayblamadi.