Ayub, Wong kang Tanpa Cacad lan Jujur
Sawijining wong kang tanpa cacad kelangan samubarang kabeh, lan lumantar bab-bab kang dawa kebak pitakon kang nglarani, dheweke gulat karo pitakon yagene wong mursid nandhang sangsara. Ing pungkasane Rama kita mangsuli ora kanthi katrangan, nanging kanthi Sarirane piyambak.
1 1Ana sawijining wong ing tanah Us, jenenge Ayub. Wong iku tanpa cacad lan jujur, wedi marang Gusti Allah sarta ngedohi piala. a a v1 Ayub ing kene ‘wedi marang Gusti Allah’ — iki wiwitane lakune Ayub. Sajroning kitab iki Ayub bakal wanuh marang Gusti Allah iki ora mung minangka Kang Adil lan Kang Kwasa, nanging uga minangka Rama kang raket, kaya anane Panjenengane wiwit sakawit. Pangakune kang wekasan ing 42:5 nandhani lakune kabeh — ‘saiki mripat kawula ningali Paduka.’ 2Ayub duwe anak lanang pitu lan anak wadon telu. 3Dheweke duwe wedhus 7.000, unta 3.000, sapi 500 pasang, lan kuldi wadon 500, sarta abdi akeh banget, nganti wong iku dadi kang paling gedhe ing antarane sakehing wong ing tanah wetan. 4Para anake lanang padha lunga lan nganakake pahargyan ing omahe dhewe-dhewe ing dinane dhewe-dhewe, sarta padha kongkonan ngaturi sadulure wadon telu supaya mangan lan ngombe bebarengan karo wong-wong mau. 5Bareng dina pahargyan mau wis rampung, Ayub banjur kongkonan nimbali wong-wong mau sarta nyucekake, tangi esuk umun-umun kanggo nyaosake kurban obaran kanggo saben anake. Sabab Ayub mikir, “Bisa uga anak-anakku padha gawe dosa lan ngipat-ipati Gusti Allah ing sajroning atine.” Mangkono iku kang tansah ditindakake dening Ayub.
Paseban Swarga Nglumpuk
6Kacarita ing sawijining dina para warga paseban swarga padha sowan ngadhep ing ngarsane Rama kita, lan Iblis uga melu teka ing antarane wong-wong mau.
7Rama kita ngandika marang Iblis: “Kowe teka saka ngendi?” Wangsulane Iblis marang Rama kita: “Saking anggen kawula nglembara ngideri bumi saha mlampah mrana-mrene wonten ing salumahipun.”
8Rama kita ngandika marang Iblis: “Apa kowe wis nggatekake abdiKu Ayub? Ora ana wong kaya dheweke ing salumahing bumi — wong kang tanpa cacad lan jujur, kang wedi marang Gusti Allah sarta ngedohi piala.”
9Wangsulane Iblis marang Rama kita: “Punapa anggenipun Ayub ajrih dhateng Gusti Allah punika tanpa pamrih? 10Punapa Paduka boten sampun masang pager ngubengi piyambakipun, brayatipun, saha samukawis ingkang dipun gadhahi, ing saben sisih? Paduka sampun mberkahi pakaryaning tanganipun, satemah raja-brananipun saya ngambra-ambra ing tanah punika. 11Nanging mugi Paduka ngagagaken asta Paduka saha nggebag samukawis ingkang dipun gadhahi, temtu piyambakipun badhe ngipat-ipati Paduka wonten ing ngarsa Paduka.”
12Rama kita ngandika marang Iblis: “Iya becik — samubarang kang diduweni ana ing sajroning panguwasamu. Mung aja njamah wonge dhewe.” Iblis banjur metu saka ngarsane Rama kita.
13Kacarita ing sawijining dina para anake Ayub lanang lan wadon lagi padha mangan lan ngombe anggur ing omahe sadulure kang mbarep, 14banjur ana utusan sowan ing ngarsane Ayub sarta matur: “Lembu-lembu nembe nggarap sabin lan kuldi-kuldi nembe nyenggut wonten ing sandhingipun, 15dumadakan tiyang Syeba nempuh lan ngrampas sadaya, saha nyabet para abdi mawi landheping pedhang. Namung kawula piyambak ingkang saged oncat supados ngaturi uninga dhateng panjenengan.”
16Nalika wong iku isih guneman, ana wong liya teka lan matur: “Geni saking Gusti Allah tumurun saking langit, ngobong menda-menda saha para abdi ngantos telas. Namung kawula piyambak ingkang saged oncat supados ngaturi uninga dhateng panjenengan.”
17Nalika wong iku isih guneman, ana wong liya teka lan matur: “Tiyang Babil sami damel tigang gerombolan, nempuh unta-unta saha ngrampas sadaya, tuwin nyabet para abdi mawi landheping pedhang. Namung kawula piyambak ingkang saged oncat supados ngaturi uninga dhateng panjenengan.”
18Nalika wong iku isih guneman, ana wong liya teka lan matur: “Para putra panjenengan jaler kaliyan estri nembe sami nedha lan ngombe anggur wonten ing griyanipun sadherek ingkang mbajeng, 19dumadakan ana angin ageng nempuh saking sabrangipun ara-ara samun saha nggebag pojok sekawan griya punika. Griya punika ambruk ngebruki para nem-neman, satemah sami pejah. Namung kawula piyambak ingkang saged oncat supados ngaturi uninga dhateng panjenengan.”
20Ayub banjur ngadeg, nyuwek jubahe, nyukur sirahe, tumuli sujud ing lemah sarta nyembah. 21Pangucape: “Aku lair saka guwa-garbane ibuku kanthi wuda, lan bakal bali kanthi wuda uga. Rama kita wis paring, lan uga wis mundhut; muga asmane pinujia.” b b v21 Sanadyan ing sajroning karugian kang nggegirisi, Ayub tetep ngalembana Panjenengane kang paring lan kang mundhut. Ayub ngranggeh asma prajanjian ing sajroning pangibadah — lan FHB nyebut Panjenengane minangka Rama kita, sesambungan kang lagi dituju dening Ayub sadurunge dheweke pirsa kanthi cetha. 22Ing sajroning kabeh iki Ayub ora gawe dosa lan ora nutuh Gusti Allah kanthi panacad.