Eyûb, Bêsûc û Dilsaf
Mirovekî bêsûc her tiştê xwe winda dike û, di beşên dirêj ên pirsên bi êş re, bi wê yekê têdikoşe ku çima rastîn cefayê dikişînin. Di dawiyê de Bavê me ne bi ravekirinan, lê bi xwe bersivê dide.
Bavê me di ayetan de dipeyive 7–8, 12
1 1Li welatê Ûsê mirovek hebû ku navê wî Eyûb bû, û ew mirov bêsûc û dilsaf bû, kesek ku ji Xwedê ditirsiya û xwe ji xerabiyê didavêt. a a v1 Eyûb li vir ‘ji Xwedê ditirsiya’ — Eyûb ji vir dest pê dike. Di seranserê pirtûkê de Eyûbê vî Xwedayî nas bike ne tenê wekî dadperwer û hêzdar, lê belê wekî Bavê têkilîdar ê ku her gav bû. Danpêdana wî ya herî bilind li 42:5 temamiya rê nîşan dide — ‘niha çavê min te dibîne.’ 2Heft kur û sê keçên wî çêbûn. 3Wî 7,000 pez, 3,000 deve, 500 cot ga û 500 maneşkên dihebandin, bi malbareke pir mezin a xizmetkaran re, wisa ku ev mirov ji hemû gelên rojhilatê mezintirîn bû. 4Kurên wî diçûn û her yek di roja xwe de li mala xwe şahiyekê dikir, û ew ji bo her sê xwişkên xwe dişandin û wan vedixwendin ku bi wan re bixwin û vexwin. 5Gava rojên şahiyê diqediyan, Eyûb ji bo wan dişand û wan pîroz dikir, serê sibê zû radibû ku ji bo her yekê ji wan qurbanên şewitandî pêşkêş bike. Çimkî Eyûb difikirî: “Dibe ku zarokên min guneh kiribin û di dilê xwe de ji Xwedê re nifir kiribin.” Eyûb her gav wisa dikir.
Dîwana Ezmanî Civîne
6Rojekê, endamên dîwana ezmanî hatin ku xwe li ber Bavê me pêşkêş bikin, û Îblîs jî di nav wan de hat.
7Bavê me ji Îblîs re got: “Tu ji ku derê hatî?” Îblîs bersiva Bavê me da: “Ji geriyana li ser rûyê erdê û meşiyana pêş û paş li ser wê.”
8Bavê me ji Îblîs re got: “Te bala xwe da xizmetkarê min Eyûb? Li ser rûyê erdê kesek wekî wî tuneye — mirovek bêsûc û dilsaf ê ku ji Xwedê ditirse û xwe ji xerabiyê davêje.”
9Îblîs bersiva Bavê me da: “Eyûb ji bo tiştekî ji Xwedê ditirse? 10Ma te li dora wî û malbata wî û her tiştê wî, ji her aliyî ve, perçînek danî? Te kedê destên wî bereket kir, û malê wî li ser welêt belav bûye. 11Lê destê xwe dirêj bike û her tiştê wî bixe, û bê guman ewê li ber rûyê te ji te re nifir bike.”
12Bavê me ji Îblîs re got: “Baş e — her tiştê wî di destê te de ye. Tenê destê xwe nede ser mirov bi xwe.” Îcar Îblîs ji ber Bavê me derket.
13Rojekê, dema ku kur û keçên Eyûb li mala birayê wan ê mezin şerab dixwarin û vedixwarin, 14peyamberek hat ba Eyûb û got: “Ga cot dikirin û maneşk li tenişta wan diçêriyan, 15gava Sebeyiyan êrîş kir û ew birin, û ew bi devê şûr li xizmetkaran dan û kuştin. Ez bi tenê filitîm ku ji te re bibêjim.”
16Hê ew dipeyivî, yekî din hat û got: “Agirê Xwedê ji ezmên ket û pez û xizmetkar şewitandin û ew hilweşandin. Ez bi tenê filitîm ku ji te re bibêjim.”
17Hê ew dipeyivî, yekî din hat û got: “Babîliyan sê deste çêkirin, ketin ser deveyan û ew birin, û ew bi devê şûr li xizmetkaran dan û kuştin. Ez bi tenê filitîm ku ji te re bibêjim.”
18Hê ew dipeyivî, yekî din hat û got: “Kur û keçên te li mala birayê wan ê mezin şerab dixwarin û vedixwarin, 19gava ji nişka ve bayekî mezin ji çola hanê rabû û li çar goşeyên malê da. Ew li ser ciwanan hilweşiya, û ew mirin. Ez bi tenê filitîm ku ji te re bibêjim.”
20Hingê Eyûb rabû, kincê xwe çirand, serê xwe kur kir, û xwe berda erdê û biperizî. 21Wî got: “Tazî ez ji zikê diya xwe hatim, û tazî ezê vegerim. Bavê me da, û wî stand; bila navê wî pîroz be.” b b v21 Eyûb di wendahiyeke wêrankar de jî pesnê Yê ku dide û distîne dide. Ew di perizînê de digihîje navê peymanê — û FHB wî wekî Bavê me bi nav dike, ew têkiliya ku Eyûb ber bi wê ve diçe berî ku wê bi temamî bibîne jî. 22Di vê hemiyê de Eyûb guneh nekir û Xwedê bi xeletiyê sûcdar nekir.
