پولس جو پنهنجي قوم لاءِ ڏک

پولس ڏک سان شروع ڪري ٿو، دليل سان نه: هو پنهنجي قوم لاءِ پاڻ لعنتي ٿيڻ لاءِ تيار آهي. پوءِ ڏکيو سوال — ڇا اسان جي پيءُ جو ڪلام ناڪام ٿيو؟ — جنهن جو جواب اسحاق، يعقوب، فرعون ۽ هڪ ڪمھار سان ڏنو وڃي ٿو. اسرائيل ان ڪري ٺوڪر کاڌي جو هو جو هن ڀروسي بدران ڪوشش ذريعي صداقت جي پٺيان ڀڄيو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 7, 9, 12–13, 15, 17, 25–26, 33

باب 9.

آءٌ مسيح ۾ سچ ٿو چوان، ڪوڙ نہ ٿو ڳالهايان؛ منهنجو ضمير بہ پاڪ روح ۾ مون سان شاهدي ٿو ڏئي تہ منهنجي دل ۾ وڏو ڏک ۽ لڳاتار ڪرب آهي. آءٌ پنهنجن ڀائرن ۽ ڀينرن، يعني رت جي رشتي سان پنهنجي قوم جي ماڻهن لاءِ، چاهيان ها تہ پاڻ لعنتي ٿي مسيح کان ڌار ٿي وڃان. اهي اسرائيلي آهن؛ ٻارن جا پورا حق، جلوو، عهد، شريعت جو ملڻ، عبادت ۽ واعدا سندن آهن. ابا ڏاڏا بہ سندن آهن؛ ۽ انهن مان ئي، انساني نسل جي لحاظ سان، مسيح آيو، جيڪو سڀني جي مٿان خدا آهي، هميشہ لاءِ مبارڪ. آمين. ^a

ان جو مطلب هي ناهي تہ اسان جي پيءُ جو ڪلام ناڪام ٿيو آهي، ڇاڪاڻ تہ جيڪي اسرائيل جي نسل مان آهن، سي سڀ اسرائيل نہ آهن.

نہ ئي ابراهيم جو سڀ نسل سندس ٻار آهي؛ بلڪ ”اسحاق جي ذريعي تنهنجو نسل سڏبو.“

يعني جسم جا ٻار اسان جي پيءُ جا ٻار نہ آهن، پر واعدي جا ٻار نسل ۾ ڳڻيا وڃن ٿا.

ڇاڪاڻ تہ واعدي جو لفظ هي آهي تہ ”ايندڙ سال هن ئي وقت آءٌ ايندس ۽ ساره کي پٽ ٿيندو.“

رڳو ايترو ئي نہ، پر ربقه بہ هڪ ماڻهوءَ، يعني اسان جي ابي اسحاق کان گڀرن ٿي، اڃا ڄاوا بہ نہ هئا ۽ نہ ئي ڪو چڱو يا بڇڙو ڪم ڪيو هئائون، تہ بہ اسان جي پيءُ جو چونڊ وارو ارادو قائم رهي،

ڪمن جي ڪري نہ، پر سڏيندڙ جي ڪري، کيس چيو ويو تہ ”وڏو ننڍي جي خدمت ڪندو.“ جيئن لکيل آهي تہ ”مون يعقوب سان پيار ڪيو، پر عيسو کان نفرت ڪئي.“ ^b

تہ پوءِ اسين ڇا چئون؟ ڇا اسان جي پيءُ وٽ ناانصافي آهي؟ ڪڏهن بہ نہ!

ڇاڪاڻ تہ هو موسيٰ کي فرمائي ٿو تہ ”جنهن تي مون کي رحم اچي، تنهن تي رحم ڪندس، ۽ جنهن تي مون کي ترس اچي، تنهن تي ترس کائيندس.“

تنهنڪري اهو ماڻهوءَ جي خواهش يا ڪوشش تي نہ، پر رحم ڪندڙ اسان جي پيءُ تي ڀاڙيل آهي.

ڇاڪاڻ تہ پاڪ ڪتاب فرعون کي ٿو فرمائي تہ ”مون توکي هن ئي سبب لاءِ اڀاريو، تہ تو ۾ پنهنجي قدرت ڏيکاريان، ۽ منهنجو نالو سڄي زمين ۾ مشهور ٿئي.“

تنهنڪري جنهن تي گھري، تنهن تي رحم ٿو ڪري، ۽ جنهن کي گھري، تنهن کي سخت ٿو ڪري ڇڏي.

تڏهن تون مون کان پڇندين تہ ”پوءِ هو اڃا بہ عيب ڇو ٿو ڪڍي؟ سندس مرضيءَ جو مقابلو ڪير ٿو ڪري؟“ پر اي ماڻهو! تون ڪير آهين جو اسان جي پيءُ سان بحث ٿو ڪرين؟ ڇا ٺهيل شيءِ پنهنجي ٺاهيندڙ کي چوندي تہ ”تو مون کي اهڙو ڇو ٺاهيو؟“ ڇا ڪمهار کي مٽيءَ تي اختيار ناهي تہ هڪ ئي ڍيري مان هڪ ٿانءُ عزت لاءِ ۽ ٻيو بي عزتيءَ لاءِ ٺاهي؟ جيڪڏهن اسان جي پيءُ پنهنجو غضب ڏيکارڻ ۽ پنهنجي قدرت ظاهر ڪرڻ جي ارادي سان، هلاڪت لاءِ تيار ڪيل غضب جي ٿانون کي وڏي صبر سان سهيو هجي تہ ڇا؟ تہ جيئن هو پنهنجي جلوي جي دولت انهن رحم جي ٿانون تي ظاهر ڪري، جن کي هن اڳ ۾ ئي جلوي لاءِ تيار ڪيو هو، يعني اسان تي، جن کي هن سڏيو آهي، نہ رڳو يهودين مان پر غير قومن مان بہ؟

جيئن هو هوسيع ۾ فرمائي ٿو تہ ”جيڪي منهنجا ٻار نہ هئا، تن کي آءٌ پنهنجا ٻار سڏيندس، ۽ جيڪا پياري نہ هئي، تنهن کي پياري سڏيندس.“

”۽ انهيءَ ئي جاءِ تي جتي کين چيو ويو هو تہ ’اوهين منهنجي قوم نہ آهيو،‘ اتي کين ’جيئري پيءُ جا ٻار‘ سڏيو ويندو.“

يسعياه اسرائيل بابت پڪاري ٿو تہ ”جيتوڻيڪ بني اسرائيل جو تعداد سمنڊ جي واريءَ جيترو هجي، تڏهن بہ رڳو بچيل ماڻهو ئي بچايا ويندا، ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ زمين تي پنهنجو فيصلو پوريءَ طرح ۽ دير کانسواءِ پورو ڪندو.“

جيئن يسعياه اڳ ۾ ئي چيو هو تہ ”جيڪڏهن آسمان جي لشڪرن جي پيءُ اسان لاءِ نسل نہ ڇڏيو هجي ها، تہ اسين سدوم جهڙا ٿي وڃون ها، ۽ عمورہ جهڙا ڪيا وڃون ها.“

اسرائيل پٿر تي ٺوڪر کاڌي

تہ پوءِ اسين ڇا چئون؟ غير قومن سچائيءَ جي پٺيان نہ پيون، تڏهن بہ سچائي، يعني ايمان واري سچائي، حاصل ڪئي؛ پر اسرائيل، جيڪو سچائيءَ واري شريعت جي پٺيان پيو، سو انهيءَ شريعت تائين نہ پهتو. ڇو؟ ڇاڪاڻ تہ اهي ايمان جي ذريعي نہ، پر ڄڻ ڪمن جي ذريعي انهيءَ جي پٺيان پيا. هنن ٺوڪر واري پٿر تي ٺوڪر کاڌي،

جيئن لکيل آهي تہ ”ڏس، آءٌ صيون ۾ هڪ ٺوڪر وارو پٿر ۽ ٿاٻو ڏيندڙ ٽڪر رکان ٿو؛ جيڪو مٿس ڀروسو ڪندو سو شرمندو نہ ٿيندو.“