Προς Ρωμαίους 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Λέω την αλήθεια ως άνθρωπος του Χριστού, δεν ψεύδομαι· η συνείδησή μου το βεβαιώνει μαζί μου με το Άγιο Πνεύμα, ²ότι έχω μεγάλη λύπη κι αδιάκοπο πόνο στην καρδιά μου. ³Θα ήθελα να ήμουν εγώ ο ίδιος καταραμένος, χωρισμένος από τον Χριστό, για χάρη των αδελφών μου, των ομοεθνών μου κατά σάρκα. ⁴Είναι Ισραηλίτες· δικά τους είναι η υιοθεσία, η δόξα, οι διαθήκες, η νομοθεσία, η λατρεία, οι υποσχέσεις. ⁵Δικοί τους είναι οι πατέρες, κι από αυτούς κατάγεται, κατά σάρκα, ο Χριστός, που είναι Θεός πάνω απ’ όλα, ευλογημένος στους αιώνες. Αμήν. ^a a v5 Ο Παύλος ονομάζει τον Χριστό «Θεό πάνω απ’ όλα, ευλογημένο στους αιώνες» — μία από τις πιο ξεκάθαρες δηλώσεις της Καινής Διαθήκης ότι ο Ιησούς είναι πλήρως θείος.

⁶Αυτό δεν σημαίνει πως ο λόγος του Πατέρα μας απέτυχε· γιατί δεν είναι όλοι Ισραήλ όσοι κατάγονται από τον Ισραήλ.

⁷Ούτε είναι όλοι παιδιά του επειδή είναι απόγονοι του Αβραάμ· αλλά «Οι απόγονοί σου θα ονομαστούν μέσω του Ισαάκ».

⁸Δηλαδή, τα παιδιά της σάρκας δεν είναι παιδιά του Πατέρα μας, αλλά τα παιδιά της υπόσχεσης λογαριάζονται ως απόγονοι.

⁹Γιατί η υπόσχεση λέει: «Τέτοιον καιρό του χρόνου θα έρθω, και η Σάρα θα αποκτήσει γιο».

¹⁰Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κι η Ρεβέκκα έμεινε έγκυος από έναν άντρα, τον πατέρα μας τον Ισαάκ, ¹¹αν και τα παιδιά δεν είχαν ακόμα γεννηθεί κι ούτε είχαν κάνει τίποτα καλό ή κακό — ώστε να μείνει σταθερός ο σκοπός του Πατέρα μας κατ’ εκλογή,

¹²όχι από έργα, αλλά από εκείνον που καλεί, της ειπώθηκε: «Ο μεγαλύτερος θα υπηρετήσει τον μικρότερο». ¹³Όπως είναι γραμμένο: «Τον Ιακώβ τον αγάπησα, ενώ τον Ησαύ τον μίσησα». ^b b v13 Το «μίσησα» είναι εβραϊκός ιδιωματισμός που σημαίνει να προτιμάς τον έναν από τον άλλον — η ελεύθερη εκλογή του Ιακώβ από τον Πατέρα μας, όχι έχθρα προς τον Ησαύ.

¹⁴Τι να πούμε λοιπόν; Υπάρχει αδικία στον Πατέρα μας; Κάθε άλλο!

¹⁵Γιατί λέει στον Μωυσή: «Θα ελεήσω όποιον ελεώ, και θα σπλαχνιστώ όποιον σπλαχνίζομαι».

¹⁶Άρα λοιπόν δεν εξαρτάται από τη θέληση ή την προσπάθεια του ανθρώπου, αλλά από τον Πατέρα μας, που ελεεί.

¹⁷Γιατί η Γραφή λέει στον Φαραώ: «Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο σε ανέδειξα, για να δείξω σ’ εσένα τη δύναμή μου, και να διακηρυχτεί το όνομά μου σ’ όλη τη γη».

¹⁸Άρα λοιπόν ελεεί όποιον θέλει, και σκληραίνει όποιον θέλει.

¹⁹Θα μου πεις λοιπόν: «Γιατί τότε μας κατηγορεί ακόμα; Ποιος μπορεί ν’ αντισταθεί στο θέλημά του;» ²⁰Μα ποιος είσαι εσύ, ένας άνθρωπος, που αντιμιλάς στον Πατέρα μας; Μήπως το πλάσμα λέει σ’ εκείνον που το έπλασε: «Γιατί με έκανες έτσι;» ²¹Δεν έχει εξουσία ο αγγειοπλάστης πάνω στον πηλό, ώστε από το ίδιο υλικό να φτιάξει ένα σκεύος για τιμητική χρήση κι ένα άλλο για ταπεινή; ²²Κι αν ο Πατέρας μας, θέλοντας να δείξει την οργή του και να φανερώσει τη δύναμή του, ανέχτηκε με πολλή υπομονή σκεύη οργής, ετοιμασμένα για καταστροφή, ²³για να φανερώσει τον πλούτο της δόξας του σε σκεύη ελέους, που από πριν τα ετοίμασε για τη δόξα, ²⁴δηλαδή σ’ εμάς, που μας κάλεσε όχι μόνο από τους Ιουδαίους αλλά κι από τους εθνικούς;

²⁵Όπως λέει στον Ωσηέ: «Θα ονομάσω παιδιά μου αυτούς που δεν ήταν παιδιά μου, κι αγαπημένη εκείνην που δεν ήταν αγαπημένη».

²⁶«Κι εκεί ακριβώς που τους ειπώθηκε: “Δεν είστε λαός μου”, εκεί θα ονομαστούν “παιδιά του ζωντανού Πατέρα”».

²⁷Ο Ησαΐας φωνάζει δυνατά για τον Ισραήλ: «Κι αν ο αριθμός των Ισραηλιτών είναι σαν την άμμο της θάλασσας, μόνο ένα υπόλοιπο θα σωθεί, ²⁸γιατί ο Πατέρας μας θα εκτελέσει την απόφασή του πάνω στη γη, πλήρως και χωρίς καθυστέρηση».

²⁹Κι όπως το προείπε ο Ησαΐας: «Αν ο Πατέρας των ουράνιων στρατευμάτων δεν μας είχε αφήσει απογόνους, θα είχαμε γίνει σαν τα Σόδομα, θα είχαμε ομοιωθεί με τα Γόμορρα».

Ο Ισραήλ σκόνταψε πάνω στην πέτρα

³⁰Τι να πούμε λοιπόν; Ότι οι εθνικοί, που δεν επιδίωκαν τη δικαιοσύνη, πέτυχαν τη δικαιοσύνη, τη δικαιοσύνη που προέρχεται από την πίστη· ³¹ενώ ο Ισραήλ, που επιδίωκε έναν νόμο δικαιοσύνης, δεν έφτασε σ’ αυτόν τον νόμο. ³²Γιατί; Επειδή την επιδίωξαν όχι μέσα από την πίστη αλλά σαν να γινόταν μέσα από έργα. Σκόνταψαν πάνω στην πέτρα του σκανδάλου,

³³όπως είναι γραμμένο: «Να, τοποθετώ στη Σιών μια πέτρα σκοντάμματος, έναν βράχο που γίνεται πρόσκομμα· κι όποιος τον εμπιστεύεται δεν θα ντροπιαστεί».