Romalılar 9

9 ¹Mesih'te gerçeği söylüyorum, yalan söylemiyorum; vicdanım da Kutsal Ruh aracılığıyla buna tanıklık ediyor: ²Yüreğimde büyük bir keder ve dinmeyen bir acı taşıyorum. ³Kardeşlerim, kanca soydaşlarım uğruna kendim lanetlenmeyi, Mesih'ten koparılmayı dilerdim. ⁴Onlar İsrailliler'dir; oğulluk hakları, yücelik, antlaşmalar, yasanın verilişi, tapınma ve vaatler onlarındır. ⁵Atalar onlarındır; insan soyu bakımından Mesih de onlardan gelir; O, her şeyin üzerinde hüküm süren, sonsuza dek övülecek olan Tanrı'dır. Amin. ^a a v5 Pavlus, Mesih'i «her şeyin üzerinde hüküm süren, sonsuza dek övülecek olan Tanrı» diye anıyor — Yeni Antlaşma'nın, İsa'nın tümüyle tanrısal olduğunu bildiren en açık ifadelerinden biri.

⁶Bu, Babamız'ın sözünün boşa çıktığı anlamına gelmez; çünkü İsrail soyundan gelenlerin hepsi gerçekten İsrailli değildir.

⁷İbrahim'in soyundan olanların hepsi de onun çocukları değildir; tersine, «Senin soyun İshak aracılığıyla anılacak» denmiştir.

⁸Yani, beden çocukları Babamız'ın çocukları değil, vaat çocuklarıdır soy sayılan.

⁹Çünkü vaat şöyle diyor: «Gelecek yıl bu zamanda geleceğim ve Sara'nın bir oğlu olacak.»

¹⁰Yalnız bu kadar da değil; Rebeka da tek bir adamdan, atamız İshak'tan gebe kalmıştı. ¹¹Çocuklar henüz doğmamış, iyi ya da kötü bir şey yapmamışken —Babamız'ın seçime dayanan amacı sürsün diye,

¹²işlerden değil, çağıran Tanrı'dan olsun diye— Rebeka'ya, «Büyük olan küçük olana kulluk edecek» dendi. ¹³Yazılmış olduğu gibi: «Yakup'u sevdim, ama Esav'dan nefret ettim.» ^b b v13 «Nefret ettim», İbranice'de birini ötekine yeğlemeyi anlatan bir deyimdir — Babamız'ın Yakup'u özgürce seçmesidir bu, Esav'a duyulan bir düşmanlık değil.

¹⁴Öyleyse ne diyelim? Babamız'da haksızlık mı var? Kesinlikle hayır!

¹⁵Çünkü Musa'ya şöyle diyor: «Merhamet ettiğime merhamet edeceğim, şefkat gösterdiğime şefkat göstereceğim.»

¹⁶Demek ki bu, insanın isteğine ya da çabasına değil, merhamet eden Babamız'a bağlıdır.

¹⁷Çünkü Kutsal Yazı, firavuna şöyle diyor: «Gücümü sende göstermek ve adımın bütün yeryüzünde duyurulması için seni tam da bu amaçla ayağa kaldırdım.»

¹⁸Demek ki dilediğine merhamet ediyor, dilediğinin de yüreğini nasırlaştırıyor.

¹⁹Şimdi bana, «Öyleyse Tanrı neden hâlâ suçluyor? Kim O'nun isteğine karşı koyabilir?» diyeceksin. ²⁰Ama ey insan, sen kim oluyorsun ki Babamız'la tartışıyorsun? Yapılan nesne, kendini yapana, «Beni neden böyle yaptın?» der mi? ²¹Ya da çömlekçinin, aynı çamur yığınından bir kabı onurlu, bir başkasını onursuz iş için yapmaya yetkisi yok mu? ²²Ya Babamız, gazabını göstermek ve gücünü tanıtmak isterken, yıkıma hazırlanmış gazap kaplarına büyük sabırla katlandıysa? ²³Bunu, yücelik için önceden hazırladığı merhamet kaplarına yüceliğinin zenginliğini göstermek için yaptıysa? ²⁴Yalnız Yahudiler'den değil, uluslardan da çağırdığı bizlere?

²⁵Hoşea Kitabı'nda dediği gibi: «Halkım olmayanlara ‹halkım›, sevgili olmayana ‹sevgili› diyeceğim.»

²⁶«Ve kendilerine, ‹Siz benim halkım değilsiniz› denen o yerde, ‹yaşayan Baba'nın çocukları› diye çağrılacaklar.»

²⁷Yeşaya, İsrail için haykırıyor: «İsrailoğulları'nın sayısı denizin kumu kadar çok olsa da, ancak küçük bir kalıntı kurtulacak; ²⁸çünkü Babamız yargısını yeryüzünde eksiksiz ve gecikmeden yerine getirecek.»

²⁹Yeşaya'nın önceden bildirdiği gibi: «Göksel Ordular'ın Babası bize soy bırakmamış olsaydı, Sodom gibi olur, Gomora'ya benzerdik.»

İsrail Taşa Takılıp Düştü

³⁰Öyleyse ne diyelim? Doğruluğun ardından gitmeyen uluslar doğruluğa, imandan gelen doğruluğa kavuştular; ³¹ama doğruluk yasasının ardından giden İsrail, o yasaya erişemedi. ³²Neden? Çünkü onu imanla değil, işlerle olurmuş gibi aradılar. Sürçme taşına takılıp düştüler;

³³yazılmış olduğu gibi: «İşte, Siyon'a bir sürçme taşı, tökezleten bir kaya koyuyorum; O'na güvenen utandırılmayacak.»