Bav Padîşahên Midyanê Radestî Gîdyon Dike

Gîdyon Efrayîmê yê aciz sakîn dike, Sukot û Penuêlê ji ber ku nan red kirin ceza dike, û padîşahên ku birayên wî kuştibûn dikuje. Ew tacê red dike, dibêje ku Bavê me wê hukum bike — paşê ji talanê êfodekî çêdike ku hemû Îsraêl xwe lê difiroşe, û netewe dîsa ji bîr dike.

Beş 8.

Hingê mêrên Efrayîmê gotin: “Çima tu bi vî awayî bi me re tev digerî—gava tu çûyî ku bi Midyanê re şer bikî, te gazî me nekir?” Û bi tundî bi wî re pevçûn. Lê wî ji wan re got: “Min niha li gorî we çi kiriye? Ma çilîna tiriyên Efrayîmê ji berhevkirina tiriyên Abîezerê ne baştir e? Bavê me mîrên Midyanê, Oreb û Zeeb, radestî we kirin. Min li gorî we çi dikarî bikira?” Bi van gotinan hêrsa wan a li hember wî daket.

Gîdyon gihîşt Urdunê û derbas bû, ew û 300 mêrên wî, westiyayî lê dîsa jî li pey ketî. Wî ji mêrên Sukotê re got: “Ji kerema xwe ji leşkerên min re nên bidin; ew westiyane, û ez li pey Zebah û Salmunna, padîşahên Midyanê, me.”

Lê rayedarên Sukotê gotin: “Ma Zebah û Salmunna niha di destê te de ne, ku em ji leşkerên te re nên bidin?”

Loma Gîdyon got: “Gava Bavê me Zebah û Salmunna radestî min bike, ezê goştê we bi stiriyên çolê û bi devîstiriyan biqilêşim.”

Ji wir ew derket ba Penuêlê û bi heman awayî bi wan re peyivî, û mêrên Penuêlê weke mêrên Sukotê bersiva wî dan. Loma ji mêrên Penuêlê re jî got: “Gava ez bi silametî vegerim, ezê vî birca hilweşînim.”

Zebah û Salmunna bi leşkerên xwe re li Karkorê bûn—bi qasî 15,000, hemû yên ku ji hemû leşkerê gelên rojhilatê mabûn; 120,000 şûrdar ketibûn. Gîdyon bi riya kon-rûniştiyan a li rojhilatê Nobahê û Yogbehayê hilkişiya û êrîş bir ser leşkerê gava leşker xwe di ewlehiyê de dihesiband. Zebah û Salmunna reviyan; wî li pey wan ket, her du padîşahên Midyanê, Zebah û Salmunna, girt û hemû leşker tevlihev kir. Hingê Gîdyonê kurê Yoaş ji şer bi riya Derbendê Heresê vegeriya. Wî ciwanekî Sukotê girt û jê pirsî; mêrikî navên rayedar û rihspiyên Sukotê ji wî re nivîsî—heftê û heft mêr. Ew hat ba mêrên Sukotê û got: “Va ye Zebah û Salmunna, ên ku we bi min tinaz dikir: ‘Ma destên Zebah û Salmunna niha di destê te de ne, ku em ji mêrên te yên westiyayî re nên bidin?’” Wî rihspiyên bajêr girt û bi stiriyên çolê û bi devîstiriyan dersek da mêrên Sukotê. Wî herwiha birca Penuêlê jî hilweşand û mêrên bajêr kuştin.

Wî ji Zebah û Salmunna pirsî: “Ew mêrên ku we li Taborê kuştin çawa bûn?” Wan got: “Weke te—her yek wekî kurê padîşahekî.”

Wî got: “Ew birayên min bûn, kurên diya min a bi xwe. Weke ku Bavê me sax e, heke we ew berda bûna, min ê we nekuştana.”

Wî ji Yeterê, nûhejmekê wî re got: “Rabe, wan bikuje!” Lê lawik şûrê xwe nekişand; ew tirsiya, hê ku lawikek bû.

Zebah û Salmunna gotin: “Tu bi xwe rabe û me lê bide, çimkî mêr çawa be, hêza wî jî wisa ye.” Loma Gîdyon rabû û Zebah û Salmunna kuşt, û xemlên heyvanî yên li stûyê devên wan hilda.

Gîdyon Red Dike ku Serdestî Bike

Hingê mêrên Îsraêlê ji Gîdyon re gotin: “Serdestiya me bike—tu, kurê te û neviyê te—çimkî te em ji destê Midyanê rizgar kirin.”

Gîdyon ji wan re got: “Ez serdestiya we nakim, ne jî kurê min; Bavê me serdestiya we dike.” Gîdyon ji wan re got: “Daxwazeke min heye: bila her yek ji we guhareke ji talana xwe bide min.” (Dijminan guharên zêrîn hebûn, çimkî ew Îsmaîlî bûn.)

Wan got: “Em bi dilxwazî didin.” Wan qapûtek raxist, û her mêrekî guhareke ji talana xwe avêt ser. Guharên zêrîn ên ku wî xwest bi qasî çil û du kîlo û nîv zêr giran bûn, ji bilî xemlên heyvanî, awirsengan û cilên mor ên ku padîşahên Midyanê li xwe dikirin, û zincîrên li stûyê devên wan. Gîdyon jê efodek çêkir û ew li bajarê xwe, Ofrayê, danî, û hemû Îsraêl li wir xwe li ber wê qûmaş kir, û ew bû dafikek ji Gîdyon û malbata wî re.

Çil Salên Aramiyê

Loma Midyan li ber Îsraêliyan dîl bû û careke din serê xwe hilnekir. Welat çil salan di dema Gîdyon de aştî bû. Hingê Yerubaalê kurê Yoaş çû û di mala xwe de rûnişt. Niha Gîdyon heftê kurên wî hebûn, ên ji nifşê wî bi xwe, çimkî gelek jinên wî hebûn. Hevjîna wî ya ku li Şekemê bû jî kurek jê re anî, û wî navê wî lê kir Abîmelek. ^a

Gîdyonê kurê Yoaş di temeneke baş û pîr de mir, û di gora bavê wî Yoaş de li Ofraya Abîezeriyan hat veşartin.

Gava Gîdyon mir, Îsraêlî careke din xwe li ber Baalan qûmaş kirin û Baal-Berît kirin xwedayê xwe. Gelê Îsraêlê Bavê me, yê ku ew ji hemû dijminên wan ên li dora wan rizgar kiribû, bîr neanîn. Ne jî wan qencî nîşanî malbata Yerubaal (Gîdyon) da, ji bo hemû qenciyên ku wî ji bo Îsraêlê kiribûn.