ڇپيل
ڪتاب

اسان جو پيءُ ايمان کي سچائي ڳڻي ٿو

پولس پنهنجي دليل کي ابراهيم تي پرکي ٿو، جيڪو ختني ٿيڻ کان اڳ ۽ شريعت جي وجود کان اڳ صادق ڳڻيو ويو. ايمان اهڙي ادائگي نه آهي جيڪا اجرت ڪمائي؛ اهو اسان جي پيءُ تي ڀروسو آهي، جيڪو مئلن کي زندگي ڏئي ٿو — ۽ انهيءَ ڪري غير قومون به سندس ٻار ٿي سگھن ٿيون.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 17–18

باب 4.

پوءِ اسين ڇا چئون تہ اسان جي جسماني ابي ڏاڏي ابراهيم کي ڇا مليو؟ ڇاڪاڻ تہ جيڪڏهن ابراهيم عملن سان سچار ٺهرايو ويو، تہ هن وٽ فخر ڪرڻ جي ڳالهہ آهي— پر اسان جي پيءُ جي اڳيان نہ. ڇاڪاڻ تہ پاڪ ڪتاب ڇا ٿو چوي؟ ابراهيم اسان جي پيءُ تي ايمان آندو، ۽ اهو سندس لاءِ سچائي ڳڻيو ويو. a a v3 ”ڳڻيو ويو“ حساب جو لفظ آهي، پر اسان جو پيءُ ڪو سرد حساب ڪتاب رکندڙ ناهي. ابراهيم رڳو هن تي ڀروسو ڪيو، ۽ اسان جي پيءُ سندس خالي هٿ ڏسي کيس سچار ڄاڻايو. ڪم ڪندڙ لاءِ اجورو بخشش طور نہ، پر ڏيڻ جوڳي رقم طور ڳڻيو وڃي ٿو. پر جيڪو ڪم نہ ٿو ڪري، بلڪ بدڪارن کي سچار ٺهرائيندڙ تي ڀروسو ڪري ٿو، تنهن جو ايمان سچائي ڳڻيو وڃي ٿو. جيئن دائود بہ انهيءَ ماڻهوءَ جي برڪت جو ذڪر ٿو ڪري، جنهن لاءِ اسان جو پيءُ عملن کان سواءِ سچائي ڳڻي ٿو: ”برڪت وارا آهن اهي، جن جا بي اصول ڪم معاف ڪيا ويا آهن، ۽ جن جا گناهہ ڍڪيا ويا آهن؛ برڪت وارو آهي اهو ماڻهو، جنهن جو گناهہ اسان جو پيءُ ڪڏهن بہ سندس خلاف نہ ڳڻيندو.“

ڇا اها برڪت رڳو ختنو ٿيلن لاءِ آهي، يا ختنو نہ ٿيلن لاءِ بہ؟ اسان چئون ٿا تہ ابراهيم جو ايمان سچائي ڳڻيو ويو. پوءِ اهو ڪيئن ڳڻيو ويو؟ ختنو ٿيل حالت ۾ يا ختنو نہ ٿيل حالت ۾؟ ختنو ٿيل حالت ۾ نہ، پر ختنو نہ ٿيل حالت ۾. کيس ختنو نشاني طور مليو، انهيءَ سچائيءَ جي مهر طور جيڪا کيس ختنو نہ ٿيل هوندي ئي ايمان ڪري حاصل ٿي هئي، تہ جيئن هو انهن سڀني جو ابو ٿئي جيڪي ختنو نہ ٿيل هوندي بہ ايمان آڻين، ۽ انهن لاءِ بہ سچائي ڳڻي وڃي، تہ جيئن هو انهن ختنو ٿيلن جو بہ ابو ٿئي جيڪي رڳو ختنو ٿيل ناهن، بلڪ اسان جي ابي ابراهيم جي انهيءَ ايمان جي نقش قدم تي بہ هلن ٿا، جيڪو کيس ختنو نہ ٿيل هوندي ئي هو.

ڇاڪاڻ تہ ابراهيم ۽ سندس نسل سان اهو واعدو تہ هو دنيا جو وارث ٿيندو، شريعت ذريعي نہ آيو، پر ايمان جي سچائيءَ ذريعي آيو. ڇاڪاڻ تہ جيڪڏهن شريعت وارا وارث آهن، تہ ايمان خالي ٿي ويو ۽ واعدو ٻاطل ٿي ويو. شريعت غضب آڻي ٿي؛ جتي شريعت ناهي، اتي ڀڃڪڙي بہ ناهي.

تنهنڪري اهو ايمان سان ملي ٿو، تہ جيئن فضل جي ڪري هجي، ۽ واعدو سڀني نسل لاءِ پڪو ٿئي— رڳو انهن لاءِ نہ جيڪي شريعت سان واڳيل آهن، پر انهن لاءِ بہ جيڪي ابراهيم جي ايمان ۾ شريڪ آهن، جيڪو اسان سڀني جو ابو آهي،

جيئن لکيل آهي تہ ”مون توکي گھڻين قومن جو ابو بڻايو آهي“— اسان جي پيءُ جي اڳيان، جنهن تي هن ايمان آندو، جيڪو مئلن کي زندگي ٿو ڏئي ۽ جيڪي شيون ناهن تن کي هستيءَ ۾ ٿو سڏي. اميد جي خلاف، هن اميد ۾ ايمان آندو، ۽ گھڻين قومن جو ابو ٿيو، جيئن کيس چيو ويو هو تہ ”تنهنجو نسل ائين ٿيندو.“

ايمان ۾ ڪمزور نہ ٿيندي، هن پنهنجي جسم کي لڳ ڀڳ مئل ڄاتو— هو اٽڪل سؤ ورهين جو هو— ۽ ساره جي ڳڀ کي بہ بي جان. هن بي ايماني سبب اسان جي پيءُ جي واعدي تي شڪ نہ ڪيو، پر ايمان ۾ مضبوط ٿيندي اسان جي پيءُ کي جلوو ڏنائين، هن کي پورو يقين هو تہ جيڪو واعدو اسان جي پيءُ ڪيو هو، اهو پورو ڪرڻ تي بہ هو قادر آهي. انهيءَ ڪري ”اهو سندس لاءِ سچائي ڳڻيو ويو.“ پر ”اهو سندس لاءِ ڳڻيو ويو“ وارا لفظ رڳو سندس خاطر نہ لکيا ويا، بلڪ اسان لاءِ بہ، جن لاءِ اهو ڳڻيو ويندو— جيڪي انهيءَ تي ڀروسو ڪريون ٿا جنهن اسان جي خداوند يسوع کي مئلن مان جياريو، جيڪو اسان جي گناهن سببان حوالي ڪيو ويو ۽ اسان کي اسان جي پيءُ جي اڳيان سچار ٺهرائڻ لاءِ جياريو ويو.