رومیان 4

4 ¹پس چه بگوییم که ابراهیم، جدّ جسمانی ما، یافته است؟ ²زیرا اگر ابراهیم از اعمال عادل شمرده شد، جای فخر دارد—امّا نه در حضور پدر ما. ³زیرا کتاب‌مقدّس چه می‌گوید؟ ابراهیم به پدر ما ایمان آورد، و این برای او عدالت شمرده شد. ^a a v3 «شمرده شد» واژه‌ای حسابداری است، امّا پدر ما دفتردارِ سردی نیست. ابراهیم تنها به او توکل کرد، و پدر ما به دستان تهی او نگریست و او را عادل اعلام فرمود. ⁴به آن که کار می‌کند، مزد نه چون بخشش، بلکه چون طلبِ او به حسابش گذاشته می‌شود. ⁵امّا به آن که کار نمی‌کند، بلکه به او که شریران را عادل می‌شمارد توکل می‌کند، ایمانش عدالت شمرده می‌شود. ⁶چنان‌که داوود نیز از خوشا‌به‌حالِ کسی سخن می‌گوید که پدر ما بدون اعمال، عدالت را به حسابش می‌گذارد: ⁷«خوشا‌به‌حال آنان که خطایایشان آمرزیده شد، و گناهانشان پوشانیده گردید؛ ⁸خوشا‌به‌حالِ کسی که پدر ما هرگز گناهش را به حسابش نخواهد گذاشت.»

⁹آیا این برکت تنها برای مختونان است، یا برای نامختونان نیز؟ می‌گوییم که ایمان ابراهیم برای او عدالت شمرده شد. ¹⁰پس چگونه شمرده شد؟ آنگاه که مختون بود، یا نامختون؟ نه در حال ختنه، بلکه در حال نامختونی. ¹¹او ختنه را چون نشانه‌ای دریافت کرد، مُهری بر آن عدالتی که به‌واسطهٔ ایمان، هنگامی که هنوز نامختون بود، داشت، تا پدرِ همهٔ کسانی باشد که ایمان می‌آورند هرچند نامختون‌اند، تا عدالت برای آنان نیز شمرده شود، ¹²و پدرِ مختونانی که تنها مختون نیستند، بلکه در ردّ پای آن ایمانی گام برمی‌دارند که پدر ما ابراهیم در حال نامختونی داشت.

¹³زیرا وعده‌ای که به ابراهیم و نسل او داده شد که وارث جهان خواهد بود، از طریق شریعت نیامد، بلکه از طریق عدالتِ ایمان. ¹⁴زیرا اگر آنان که بر پایهٔ شریعت زندگی می‌کنند وارثانند، ایمان بی‌اثر و وعده باطل می‌شود. ¹⁵شریعت غضب می‌آورد؛ و آنجا که شریعتی نیست، تخلّفی نیز نیست.

¹⁶پس این از راه ایمان است، تا بر پایهٔ فیض باشد، تا وعده برای تمامی نسل تضمین گردد—نه تنها برای آنان که به شریعت وابسته‌اند، بلکه برای آنان نیز که در ایمان ابراهیم شریک‌اند، که پدرِ همهٔ ماست،

¹⁷چنان‌که نوشته شده است: «تو را پدرِ قوم‌های بسیار ساخته‌ام»—در حضور پدر ما، آن که ابراهیم به او ایمان آورد، همان که مردگان را زندگی می‌بخشد و نیستی‌ها را به هستی فرا می‌خواند. ¹⁸او در ناامیدی، با امید ایمان آورد، و پدرِ قوم‌های بسیار گشت، چنان‌که به او گفته شده بود: «نسل تو چنین خواهد بود.»

¹⁹او در ایمان سست نشد، هرچند بدن خود را که در حکم مرده بود در نظر گرفت—نزدیک به صد سال داشت—و نیز رَحِمِ بی‌جانِ سارا را. ²⁰او دربارهٔ وعدهٔ پدر ما از بی‌ایمانی تردید نکرد، بلکه در ایمان نیرومند شد و پدر ما را جلال داد، ²¹و کاملاً یقین داشت که پدر ما بر انجام آنچه وعده داده بود، نیز تواناست. ²²به همین سبب «این برای او عدالت شمرده شد.» ²³امّا این کلمات که «برای او شمرده شد» تنها به‌خاطر او نوشته نشد، ²⁴بلکه به‌خاطر ما نیز که این برایمان شمرده خواهد شد—ما که به او توکل داریم که خداوندِ ما عیسی را از مردگان برخیزانید، ²⁵همان که به‌خاطر گناهان ما تسلیم شد و برخیزانیده شد تا ما را با پدر ما راست بگرداند.