Ο Πατέρας μας Λογαριάζει την Πίστη ως Δικαιοσύνη

Ο Παύλος δοκιμάζει το επιχείρημά του στον Αβραάμ, που λογαριάστηκε δίκαιος πριν περιτμηθεί και πριν υπάρξει ο νόμος. Η πίστη δεν είναι πληρωμή που κερδίζει μισθό· είναι εμπιστοσύνη στον Πατέρα μας, που δίνει ζωή στους νεκρούς — και γι' αυτό μπορούν και οι εθνικοί να είναι παιδιά του.

Κεφάλαιο 4.

Τι θα πούμε λοιπόν ότι κέρδισε ο Αβραάμ, ο κατά σάρκα προπάτοράς μας; Γιατί αν ο Αβραάμ δικαιώθηκε από τα έργα του, έχει κάτι να καυχηθεί· όχι όμως μπροστά στον Πατέρα μας. Γιατί τι λέει η Γραφή; Ο Αβραάμ πίστεψε στον Πατέρα μας, κι αυτό του λογαριάστηκε ως δικαιοσύνη. ^a Σ' εκείνον που εργάζεται, ο μισθός δεν του λογαριάζεται ως δώρο αλλά ως οφειλή. Σ' εκείνον όμως που δεν εργάζεται αλλά εμπιστεύεται αυτόν που δικαιώνει τον ασεβή, η πίστη του λογαριάζεται ως δικαιοσύνη. Όπως και ο Δαβίδ μιλάει για τον μακαρισμό του ανθρώπου στον οποίο ο Πατέρας μας λογαριάζει δικαιοσύνη, χωρίς έργα: «Μακάριοι εκείνοι που συγχωρήθηκαν οι ανομίες τους, και σκεπάστηκαν οι αμαρτίες τους· μακάριος ο άνθρωπος που ο Πατέρας μας δε θα του καταλογίσει ποτέ την αμαρτία».

Αυτός ο μακαρισμός είναι μόνο για τους περιτμημένους ή και για τους απερίτμητους; Λέμε ότι η πίστη του Αβραάμ λογαριάστηκε ως δικαιοσύνη. Πώς λοιπόν του λογαριάστηκε; Όταν ήταν περιτμημένος ή απερίτμητος; Όχι όταν ήταν περιτμημένος, αλλά όταν ήταν απερίτμητος. Δέχτηκε την περιτομή ως σημάδι, ως σφραγίδα της δικαιοσύνης που είχε με την πίστη ενώ ήταν ακόμα απερίτμητος, για να γίνει πατέρας όλων όσων πιστεύουν αν και απερίτμητοι, ώστε να λογαριαστεί και σ' αυτούς η δικαιοσύνη, και πατέρας των περιτμημένων που δεν είναι μόνο περιτμημένοι αλλά και βαδίζουν στα χνάρια της πίστης που είχε ο πατέρας μας ο Αβραάμ όταν ήταν ακόμα απερίτμητος.

Γιατί η υπόσχεση στον Αβραάμ και στους απογόνους του, ότι θα κληρονομούσε τον κόσμο, δεν ήρθε μέσω του νόμου, αλλά μέσω της δικαιοσύνης της πίστης. Γιατί αν κληρονόμοι είναι εκείνοι που ζουν σύμφωνα με τον νόμο, τότε η πίστη αδειάζει από νόημα και η υπόσχεση ακυρώνεται. Ο νόμος φέρνει οργή· όπου δεν υπάρχει νόμος, δεν υπάρχει παράβαση.

Γι' αυτό έρχεται με την πίστη, ώστε να είναι δώρο χάριτος, για να εξασφαλίζεται η υπόσχεση σε όλους τους απογόνους· όχι μόνο σ' εκείνους που είναι δεμένοι με τον νόμο, αλλά και σ' εκείνους που έχουν την πίστη του Αβραάμ, που είναι πατέρας όλων μας,

όπως είναι γραμμένο: «Σε έκανα πατέρα πολλών εθνών» — μπροστά στον Πατέρα μας, στον οποίο πίστεψε, που δίνει ζωή στους νεκρούς και καλεί στην ύπαρξη αυτά που δεν υπάρχουν. Ενάντια σε κάθε ελπίδα, πίστεψε με ελπίδα, κι έγινε πατέρας πολλών εθνών, όπως του είχε ειπωθεί: «Έτσι θα είναι οι απόγονοί σου».

Χωρίς να αδυνατίσει στην πίστη, αναλογίστηκε το σώμα του που ήταν κιόλας σαν νεκρό — ήταν περίπου εκατό χρονών — και τη νεκρωμένη μήτρα της Σάρρας. Δεν αμφέβαλε για την υπόσχεση του Πατέρα μας από απιστία, αλλά ενδυναμώθηκε στην πίστη, δοξάζοντας τον Πατέρα μας, έχοντας απόλυτη βεβαιότητα ότι αυτό που είχε υποσχεθεί ο Πατέρας μας μπορούσε και να το κάνει. Γι' αυτό «του λογαριάστηκε ως δικαιοσύνη». Τα λόγια όμως «του λογαριάστηκε» δε γράφτηκαν μόνο για χάρη του, αλλά και για μας, στους οποίους θα λογαριαστεί — σ' εμάς που εμπιστευόμαστε αυτόν που ανέστησε τον Κύριό μας Ιησού από τους νεκρούς, που παραδόθηκε για τις αμαρτίες μας κι αναστήθηκε για να μας κάνει δίκαιους μπροστά στον Πατέρα μας.