Ons Vader reken geloof as geregtigheid
Paulus toets sy argument aan Abraham, wat as regverdig gereken is voordat hy besny is en voordat die wet bestaan het. Geloof is nie 'n betaling wat loon verdien nie; dit is vertroue op ons Vader, wat die dooies lewend maak — en daarom kan nie-Jode ook sy kinders wees.
4 1Wat sal ons dan sê het Abraham, ons voorvader na die vlees, verkry het? 2Want as Abraham op grond van werke vrygespreek is, het hy iets om oor te roem—maar nie voor ons Vader nie. 3Want wat sê die Skrif? Abraham het ons Vader geglo, en dit is hom as geregtigheid toegereken. a a v3 “Toegereken” is ’n boekhoudingswoord, maar ons Vader is nie ’n koue boekhouer nie. Abraham het hom eenvoudig vertrou, en ons Vader het na sy leë hande gekyk en hom regverdig verklaar. 4Vir die een wat werk, word die loon nie as ’n geskenk toegereken nie, maar as iets wat verskuldig is. 5Maar vir die een wat nie werk nie, maar hom vertrou wat die goddelose vryspreek, word sy geloof as geregtigheid toegereken. 6Soos Dawid ook praat van die geluk van die mens vir wie ons Vader geregtigheid toereken, sonder werke: 7“Gelukkig is dié wie se wettelose dade vergewe is, en wie se sondes bedek is; 8gelukkig is die mens wie se sonde ons Vader hom nooit sal toereken nie.”
9Is hierdie geluk net vir die besnedenes, of ook vir die onbesnedenes? Ons sê Abraham se geloof is as geregtigheid toegereken. 10Hoe is dit dan toegereken? Terwyl hy besny was, of onbesny? Nie terwyl hy besny was nie, maar terwyl hy onbesny was. 11Hy het die besnydenis ontvang as ’n teken, ’n seël van die geregtigheid wat hy deur geloof gehad het terwyl hy nog onbesny was, sodat hy die vader kon wees van almal wat glo al is hulle onbesny, sodat die geregtigheid ook aan hulle toegereken word, 12en die vader van die besnedenes wat nie net besny is nie, maar ook in die voetspore loop van die geloof wat ons vader Abraham gehad het terwyl hy onbesny was.
13Want die belofte aan Abraham en sy nageslag dat hy die wêreld sou erf, het nie deur die wet gekom nie, maar deur die geregtigheid van die geloof. 14Want as dié wat volgens die wet leef, erfgename is, dan is die geloof waardeloos en die belofte tot niet gemaak. 15Die wet bring toorn; waar daar geen wet is nie, is daar ook geen oortreding nie.
16Daarom kom dit deur geloof, sodat dit uit genade kan wees, om die belofte vir die hele nageslag te waarborg—nie net vir dié wat aan die wet gebonde is nie, maar ook vir dié wat deel in Abraham se geloof, die vader van ons almal,
17soos daar geskrywe staan: “Ek het jou die vader van baie nasies gemaak”—voor ons Vader, in wie hy geglo het, wat lewe gee aan die dooies en dinge wat nie bestaan nie, tot stand roep. 18Teen hoop in het hy in hoop geglo, en so die vader van baie nasies geword, soos aan hom gesê is: “So sal jou nageslag wees.”
19Hy was nie swak in die geloof nie; hy het sy eie liggaam, wat reeds so goed as dood was—hy was omtrent honderd jaar oud—en Sara se lewelose moederskoot in ag geneem. 20Hy het nie in ongeloof aan ons Vader se belofte getwyfel nie, maar hy is sterk gemaak in die geloof en het aan ons Vader die eer gegee, 21volkome oortuig dat ons Vader ook magtig is om te doen wat hy beloof het. 22Daarom is dit “hom as geregtigheid toegereken.” 23Maar die woorde “dit is hom toegereken” is nie net ter wille van hom geskryf nie, 24maar ook ter wille van ons aan wie dit toegereken sal word—ons wat vertrou in hom wat ons Here Jesus uit die dood opgewek het, 25wat oorgelewer is ter wille van ons sondes en opgewek is om ons met ons Vader reg te maak.
