ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ବିଶ୍ଵାସକୁ ଧାର୍ମିକତା ବୋଲି ଗଣନା କରନ୍ତି

ପାଉଲ ନିଜ ଯୁକ୍ତିକୁ ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ଉଦାହରଣରେ ପରଖନ୍ତି। ଅବ୍ରହାମ ସୁନ୍ନତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହେଲେ। ବିଶ୍ୱାସ ମଜୁରି ଅର୍ଜନ କରିବାର ଦେୟ ନୁହେଁ। ଏହା ମୃତମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଉଥିବା ଆମ ପିତାଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା। ସେଥିପାଇଁ ଅଣଯିହୂଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହୋଇପାରନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 4।

ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଶାରୀରିକ ପିତୃପୁରୁଷ ଅବ୍ରହାମ କଅଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ବୋଲି ଆମ୍ଭେମାନେ କହିବା? କାରଣ ଯଦି ଅବ୍ରହାମ କର୍ମ ଦ୍ଵାରା ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହୋଇଥାନ୍ତେ, ତେବେ ତାହାଙ୍କର ଦର୍ପ କରିବାର ବିଷୟ ଥାଆନ୍ତା, କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନୁହେଁ। କାରଣ ଶାସ୍ତ୍ର କଅଣ କହେ? ଅବ୍ରହାମ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ କଲେ, ଆଉ ତାହା ତାହାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଧାର୍ମିକତା ବୋଲି ଗଣିତ ହେଲା। ^a ଯେ କର୍ମ କରେ, ତାହା ପ୍ରତି ବେତନ ଦାନ ବୋଲି ଗଣିତ ନ ହୋଇ ପାଉଣା ବୋଲି ଗଣିତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯେ କର୍ମ ନ କରି ଦୁଷ୍ଟକୁ ଧାର୍ମିକ ଗଣନା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରେ ଭରସା କରେ, ତାହାର ବିଶ୍ଵାସ ଧାର୍ମିକତା ବୋଲି ଗଣିତ ହୁଏ। ଦାଉଦ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କର୍ମ ବ୍ୟତୀତ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତି ଧାର୍ମିକତା ଗଣନା କରନ୍ତି, ତାହାର ଧନ୍ୟ ବିଷୟ କହନ୍ତି: “ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଅଧର୍ମ କ୍ଷମା କରାଯାଇଅଛି, ପୁଣି ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାପ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଅଛି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ; ଯାହାର ପାପ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କଦାପି ଗଣନା କରିବେ ନାହିଁ, ସେ ଧନ୍ୟ।”

ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ କଅଣ କେବଳ ସୁନ୍ନତ ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ, ନା ଅସୁନ୍ନତ ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ମଧ୍ୟ? ଆମ୍ଭେମାନେ କହୁ, ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ବିଶ୍ଵାସ ଧାର୍ମିକତା ବୋଲି ଗଣିତ ହେଲା। ତେବେ ତାହା କିପରି ଗଣିତ ହେଲା? ସେ ସୁନ୍ନତ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ନା ଅସୁନ୍ନତ ଅବସ୍ଥାରେ? ସୁନ୍ନତ ଅବସ୍ଥାରେ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଅସୁନ୍ନତ ଅବସ୍ଥାରେ। ଆଉ ସେ ଅସୁନ୍ନତ ଥିବା ସମୟରେ ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ଯେଉଁ ଧାର୍ମିକତା ପାଇଥିଲେ, ତାହାର ଚିହ୍ନ ସ୍ଵରୂପ, ମୁଦ୍ରାଙ୍କ ସ୍ଵରୂପ ସୁନ୍ନତ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଯେପରି ଅସୁନ୍ନତ ଥାଇ ବିଶ୍ଵାସ କରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଧାର୍ମିକତା ଗଣିତ ହୁଏ, ପୁଣି ଯେଉଁ ସୁନ୍ନତ ଲୋକମାନେ କେବଳ ସୁନ୍ନତ ନ ହୋଇ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅବ୍ରହାମ ଅସୁନ୍ନତ ଥିବା ସମୟରେ ଯେଉଁ ବିଶ୍ଵାସ ଧରିଥିଲେ, ତାହାର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପିତା ହୁଅନ୍ତି।

କାରଣ ଅବ୍ରହାମ ଜଗତର ଅଧିକାରୀ ହେବେ ବୋଲି ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତାହାଙ୍କୁ ଓ ତାହାଙ୍କ ବଂଶକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ଵାରା ନ ଆସି ବିଶ୍ଵାସର ଧାର୍ମିକତା ଦ୍ଵାରା ଆସିଲା। କାରଣ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅନୁସାରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ତେବେ ବିଶ୍ଵାସ ବ୍ୟର୍ଥ ଓ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନିଷ୍ଫଳ ହୁଏ। ବ୍ୟବସ୍ଥା କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ମାତ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଅପରାଧ ନାହିଁ।

ଏହେତୁ ତାହା ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ଆସେ, ଯେପରି ତାହା ଅନୁଗ୍ରହ ଅନୁସାରେ ହୁଏ, ଆଉ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସମସ୍ତ ବଂଶ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଥାଏ, କେବଳ ବ୍ୟବସ୍ଥାସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ବିଶ୍ଵାସର ସହଭାଗୀ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ, ଯେ ଆମ୍ଭ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା,

ଯେପରି ଲେଖାଅଛି, “ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ଅନେକ ଜାତିର ପିତା କରିଅଛୁ”—ଯେଉଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରେ ସେ ବିଶ୍ଵାସ କଲେ, ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଯେ ମୃତମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତି ଓ ଅବିଦ୍ୟମାନ ବିଷୟକୁ ବିଦ୍ୟମାନ ବୋଲି ଆହ୍ଵାନ କରନ୍ତି। ଭରସା ନ ଥିଲେ ହେଁ ସେ ଭରସାରେ ବିଶ୍ଵାସ କରି ଅନେକ ଜାତିର ପିତା ହେଲେ, ଯେପରି ତାହାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, “ତୁମ୍ଭର ବଂଶ ଏପ୍ରକାର ହେବ।”

ସେ ବିଶ୍ଵାସରେ ଦୁର୍ବଳ ନ ହୋଇ, ପ୍ରାୟ ଏକ ଶହ ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ହୋଇଥିବା ଆପଣା ଦେହକୁ ମୃତତୁଲ୍ୟ ଓ ସାରାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ନିର୍ଜୀବ ବୋଲି ବିବେଚନା କଲେ, ତଥାପି ସେ ଅବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ ନ କରି, ବରଂ ବିଶ୍ଵାସରେ ବଳବାନ ହୋଇ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ମହିମା ଦେଲେ, ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ, ତାହା ସାଧନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ବୋଲି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନ କଲେ। ଏଥିପାଇଁ “ତାହା ତାହାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଧାର୍ମିକତା ବୋଲି ଗଣିତ ହେଲା।” କିନ୍ତୁ “ତାହା ତାହାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଗଣିତ ହେଲା” ଏହି ବାକ୍ୟ କେବଳ ତାହାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଲେଖାଯାଇ ନ ଥିଲା, ବରଂ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ତାହା ଗଣିତ ହେବ—ଯେଉଁମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରେ ଭରସା କରନ୍ତି, ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାପ ନିମନ୍ତେ ସମର୍ପିତ ହେଲେ ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ଧାର୍ମିକ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଉଠାଇ ଦିଆଗଲେ।