ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଶାନ୍ତି ଓ ଭରସା

ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହେବାରୁ ଆମ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ଶାନ୍ତି ମିଳେ। ପାଉଲ ଦୁଃଖଭୋଗକୁ ଏହାର ବିରୋଧ ଭାବେ ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, କାରଣ ଏହା ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଚରିତ୍ର ଓ ଆଶା ଗଢ଼େ। ଆମେ ଶତ୍ରୁ ଥିବାବେଳେ ହିଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆମ ପାଇଁ ମଲେ। ତାʼପରେ ଆଦମ ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପାଖାପାଖି ରଖାଯାଏ। ଜଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିନାଶ ଆଣେ, ଆଉ ଜଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଛୁଳି ପଡ଼େ।

ଅଧ୍ୟାୟ 5।

ଅତଏବ, ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେମାନେ ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହୋଇଥିବାରୁ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଶାନ୍ତି ଅଛି। ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେମାନେ ବିଶ୍ଵାସରେ, ଯେଉଁ ଅନୁଗ୍ରହରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଅଛୁ, ସେଥିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ଅଧିକାର ପାଇଅଛୁ, ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମହିମାର ଭରସାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଅଛୁ। କେବଳ ତାହା ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣା ଆପଣା କ୍ଲେଶଭୋଗରେ ମଧ୍ୟ ଦର୍ପ କରୁଅଛୁ, କାରଣ କ୍ଲେଶଭୋଗ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମାଏ, ଆଉ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ପରୀକ୍ଷାସିଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଜନ୍ମାଏ, ପୁଣି ପରୀକ୍ଷାସିଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଭରସା ଜନ୍ମାଏ। ଏହି ଭରସା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ କରେ ନାହିଁ, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦତ୍ତ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଢଳାଯାଇଅଛି।

ଆମ୍ଭେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଥିବା ସମୟରେ, ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରାଣ ଦେଲେ। ଧାର୍ମିକ ଲୋକ ନିମନ୍ତେ କେହି କ୍ଵଚିତ ପ୍ରାଣ ଦିଏ, ତଥାପି ସତ୍ ଲୋକ ନିମନ୍ତେ କେହି ହୁଏତ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ସାହସ କରିବ। କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆପଣା ପ୍ରେମ ଏହିପରି ଦେଖାଉଅଛନ୍ତି, ଆମ୍ଭେମାନେ ପାପୀ ଥିବା ସମୟରେ ହିଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରାଣ ଦେଲେ। ^a

ଏଣୁ ଏବେ ତାହାଙ୍କ ରକ୍ତ ଦ୍ଵାରା ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହୋଇ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଯେ ତାହାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା କ୍ରୋଧରୁ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇବୁ, ଏହା ଅଧିକ ନିଶ୍ଚିତ। କାରଣ ଯଦି ଶତ୍ରୁ ଥିବା ସମୟରେ ତାହାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ମିଳିତ ହେଲୁ, ତେବେ ଏବେ ମିଳିତ ହୋଇ ତାହାଙ୍କ ଜୀବନ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେମାନେ ଯେ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇବୁ, ଏହା କେତେ ଅଧିକ ନିଶ୍ଚିତ। କେବଳ ତାହା ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଆମ୍ଭେମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଏବେ ମିଳନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଅଛୁ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସେହି ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରେ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ କରୁଅଛୁ।

ଆଦମଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ମୃତ୍ୟୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଜୀବନ

ଅତଏବ, ଯେପରି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ପାପ ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଆଉ ପାପ ଦ୍ଵାରା ମୃତ୍ୟୁ, ସେପରି ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପିଗଲା, କାରଣ ସମସ୍ତେ ପାପ କଲେ। ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆଗରୁ ପାପ ଜଗତରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା; ମାତ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ପାପ ଗଣନା କରାଯାଏ ନାହିଁ। ତଥାପି ଆଦମଙ୍କଠାରୁ ମୋଶାଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେଉଁମାନେ ଆଦମଙ୍କ ଅଜ୍ଞାଲଙ୍ଘନ ପରି ପାପ କରି ନ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ସୁଦ୍ଧା ମୃତ୍ୟୁ ରାଜତ୍ଵ କଲା — ଆଦମ ଆଗାମୀ ଜଣଙ୍କର ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦାନ ସେହି ଅପରାଧ ପରି ନୁହେଁ, କାରଣ ଯଦି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟର ଅପରାଧ ଦ୍ଵାରା ଅନେକେ ମଲେ, ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ଵାରା ଦତ୍ତ ଦାନ ଅନେକଙ୍କ ପ୍ରତି ଆହୁରି ଅଧିକ ଉଚ୍ଛୁଳିଗଲା। ଆଉ ସେହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦାନ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟର ପାପର ଫଳ ପରି ନୁହେଁ; କାରଣ ଗୋଟିଏ ପାପରୁ ବିଚାର ଆସି ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ଆଣିଲା, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ପାପରୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦାନ ଆସି ଧାର୍ମିକତା ଆଣିଲା। କାରଣ ଯଦି ଗୋଟିଏ ଅପରାଧ ହେତୁ ସେହି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ମୃତ୍ୟୁ ରାଜତ୍ଵ କଲା, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଗ୍ରହର ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟ ଓ ଧାର୍ମିକତା ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଜୀବନରେ ଆହୁରି ଅଧିକ ନିଶ୍ଚୟ ରାଜତ୍ଵ କରିବେ।

ଅତଏବ, ଯେପରି ଗୋଟିଏ ଅପରାଧ ଦ୍ଵାରା ସମସ୍ତେ ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ସେପରି ଗୋଟିଏ ଧର୍ମକର୍ମ ଦ୍ଵାରା ସମସ୍ତେ ଧାର୍ମିକତା ଓ ଜୀବନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେପରି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟର ଅନାଜ୍ଞାବହତା ଦ୍ଵାରା ଅନେକେ ପାପୀ ହେଲେ, ସେପରି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟର ଆଜ୍ଞାବହତା ଦ୍ଵାରା ଅନେକେ ଧାର୍ମିକ ହେବେ। ଆଉ ଅପରାଧ ଯେପରି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେଥିନିମନ୍ତେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରବେଶ କଲା, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ପାପ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ସେଠାରେ ଅନୁଗ୍ରହ ଆହୁରି ଅଧିକ ଉଚ୍ଛୁଳିଗଲା, ଯେପରି ପାପ ଯେଉଁପ୍ରକାରେ ମୃତ୍ୟୁରେ ରାଜତ୍ଵ କଲା, ସେହିପ୍ରକାରେ ଅନୁଗ୍ରହ ମଧ୍ୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଧାର୍ମିକତା ଦେଇ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ନିମନ୍ତେ ରାଜତ୍ଵ କରେ।