നമ്മുടെ പിതാവിലൂടെ സമാധാനവും പ്രത്യാശയും

നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ പിതാവിനോടുള്ള സമാധാനം ഉളവാക്കുന്നു; കഷ്ടതയെ പൗലോസ് വൈരുദ്ധ്യമായിട്ടല്ല, തെളിവായിട്ടാണ് എടുക്കുന്നത്: അതു സഹിഷ്ണുതയും സ്വഭാവശുദ്ധിയും പ്രത്യാശയും വളർത്തുന്നു. നാം ശത്രുക്കളായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ക്രിസ്തു നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു. പിന്നെ ആദാമിനെയും ക്രിസ്തുവിനെയും അടുത്തടുത്തു നിർത്തുന്നു — ഒരു പ്രവൃത്തി നശിപ്പിക്കുന്നു, ഒരു പ്രവൃത്തി കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു.

അധ്യായം 5.

അങ്ങനെ, വിശ്വാസത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കെ, നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ നമുക്ക് നമ്മുടെ പിതാവിനോട് സമാധാനമുണ്ട്. നാം നിൽക്കുന്ന ഈ കൃപയിലേക്ക് അവിടുത്തിലൂടെ വിശ്വാസത്താൽ നമുക്ക് പ്രവേശനം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ തേജസ്സിന്റെ പ്രത്യാശയിൽ നാം ആനന്ദിക്കുന്നു. അതുമാത്രമല്ല, കഷ്ടത സഹനശക്തി ഉളവാക്കുന്നതിനാൽ, നമ്മുടെ കഷ്ടതയിലും നാം പ്രശംസിക്കുന്നു; സഹനശക്തി സ്വഭാവദാർഢ്യവും, സ്വഭാവദാർഢ്യം പ്രത്യാശയും ഉളവാക്കുന്നു. പ്രത്യാശ നമ്മെ ലജ്ജിപ്പിക്കുന്നില്ല; എന്തെന്നാൽ നമുക്കു നല്കപ്പെട്ട പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ സ്നേഹം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ചൊരിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നാം ഇനിയും ബലഹീനരായിരിക്കെ, യഥാകാലത്ത് ദുഷ്ടന്മാർക്കുവേണ്ടി ക്രിസ്തു മരിച്ചു. ഒരു നീതിമാനുവേണ്ടി ആരെങ്കിലും മരിക്കുക വിരളം; എങ്കിലും ഒരു നല്ല മനുഷ്യനുവേണ്ടി ഒരുപക്ഷേ ആരെങ്കിലും മരിക്കാൻ തുനിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവ് നമ്മോടുള്ള തന്റെ സ്വന്തം സ്നേഹം ഇങ്ങനെ കാണിക്കുന്നു: നാം ഇനിയും പാപികളായിരിക്കെ, നമുക്കുവേണ്ടി ക്രിസ്തു മരിച്ചു. ^a

അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ അവിടുത്തെ രക്തത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കെ, അവിടുത്തിലൂടെ കോപത്തിൽനിന്ന് നാം എത്രയധികം രക്ഷിക്കപ്പെടും. ശത്രുക്കളായിരിക്കെ, അവിടുത്തെ പുത്രന്റെ മരണത്താൽ നാം നമ്മുടെ പിതാവിനോട് അനുരഞ്ജിതരായെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ അനുരഞ്ജിതരായിരിക്കെ, അവിടുത്തെ ജീവനാൽ നാം എത്രയധികം രക്ഷിക്കപ്പെടും. അതുമാത്രമല്ല—നമുക്ക് ഇപ്പോൾ അനുരഞ്ജനം ലഭിച്ചതിന് കാരണഭൂതനായ നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ നമ്മുടെ പിതാവിൽ നാം ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ആദാമിലൂടെ മരണം, ക്രിസ്തുവിലൂടെ ജീവൻ

അങ്ങനെ, ഒരു മനുഷ്യനിലൂടെ പാപവും പാപത്തിലൂടെ മരണവും ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതുപോലെ, എല്ലാവരും പാപംചെയ്തതിനാൽ മരണം എല്ലാവരിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. ന്യായപ്രമാണത്തിനുമുമ്പ് പാപം ലോകത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ ന്യായപ്രമാണം ഇല്ലാത്തിടത്ത് പാപം കണക്കിടപ്പെടുന്നില്ല. എങ്കിലും, ആദാമിന്റെ അതിക്രമത്തിന് സമാനമായി പാപംചെയ്യാത്തവരുടെമേൽപോലും, ആദാംമുതൽ മോശവരെ മരണം വാണു—വരാനിരിക്കുന്നവന്റെ മുൻനിഴലാണ് ആദാം.

എന്നാൽ ആ ദാനം പാപംപോലെയല്ല: ഒരു മനുഷ്യന്റെ പാപത്താൽ അനേകർ മരിച്ചുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ കൃപയും യേശുക്രിസ്തു എന്ന ഏകമനുഷ്യന്റെ കൃപയാലുള്ള ദാനവും അനേകരിലേക്ക് എത്രയധികം കവിഞ്ഞൊഴുകിയിരിക്കുന്നു. ആ ഒരു മനുഷ്യന്റെ പാപഫലംപോലെയുമല്ല ആ ദാനം: ഒരു പാപത്തിൽനിന്നുള്ള ന്യായവിധി ശിക്ഷാവിധി വരുത്തി, എന്നാൽ അനേകം പാപങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ദാനം നീതീകരണം വരുത്തി. എന്തെന്നാൽ ഒരു അതിക്രമംനിമിത്തം ആ ഒരു മനുഷ്യനിലൂടെ മരണം വാണുവെങ്കിൽ, കൃപയുടെ കവിഞ്ഞൊഴുക്കും നീതിയാകുന്ന ദാനവും കൈക്കൊള്ളുന്നവർ യേശുക്രിസ്തു എന്ന ഏകമനുഷ്യനിലൂടെ ജീവനിൽ എത്രയധികം വാഴും.

അതിനാൽ, ഒരു അതിക്രമം എല്ലാവർക്കും ശിക്ഷാവിധി വരുത്തിയതുപോലെ, ഒരു നീതിപ്രവൃത്തി എല്ലാവർക്കും നീതീകരണവും ജീവനും വരുത്തുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ അനുസരണക്കേടിനാൽ അനേകർ പാപികളായിത്തീർന്നതുപോലെ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ അനുസരണത്താൽ അനേകർ നീതിമാന്മാരായിത്തീരും. അതിക്രമം വർധിക്കേണ്ടതിന് ന്യായപ്രമാണം ഇടയിൽ വന്നു; എന്നാൽ പാപം വർധിച്ചിടത്ത് കൃപ അധികമായി കവിഞ്ഞൊഴുകി; പാപം മരണത്തിൽ വാണതുപോലെ, നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ കൃപ നീതിയാൽ അനശ്വരജീവനിലേക്ക് വാഴേണ്ടതിന് തന്നെ.