Katengtreman jeung Pangharepan ngaliwatan Rama urang

Dijieun bener ngahasilkeun katengtreman jeung Rama urang, sarta Paulus nganggap kasangsaraan minangka bukti, lain pertentangan: éta ngawangun katabahan, watek, pangharepan. Kristus maot pikeun urang waktu urang masih kénéh musuh. Tuluy Adam jeung Kristus disandingkeun — hiji kalakuan ngaruksak, hiji kalakuan ngaleuwihan.

Pasal 5.

Jadi, ku sabab urang geus diangken bener ku iman, urang boga katengtreman jeung Rama urang ngaliwatan Gusti urang Yesus Kristus. Ngaliwatan Anjeunna urang ku iman geus meunang jalan asup kana sih kurnia anu jadi tempat urang nangtung ayeuna, sarta urang bungah dina pangharepan kana kamulyaan Rama urang. Lain ngan kitu bae, urang oge agul dina kasangsaraan urang, sabab kasangsaraan teh ngahasilkeun katahanan, jeung katahanan ngahasilkeun watek anu tanggoh, sarta watek anu tanggoh ngahasilkeun pangharepan. Pangharepan teh moal nyieun urang era, sabab asih Rama urang geus dicurahkeun kana hate urang ngaliwatan Roh Suci anu dipaparinkeun ka urang.

Waktu urang keur teu walakaya keneh, dina waktu anu merenah Kristus pupus pikeun jalma-jalma doraka. Arang aya jalma anu daek paeh pikeun jalma bener, sanajan pikeun jalma hade mah bisa jadi aya anu wani nepi ka paeh. Tapi Rama urang nembongkeun asih-Na ka urang: waktu urang keur jadi jelema dosa keneh, Kristus pupus pikeun urang. ^a

Komo deui ayeuna, sanggeus urang diangken bener ku getih-Na, urang bakal disalametkeun ti bebendu ngaliwatan Anjeunna. Lamun waktu urang keur jadi musuh bae urang geus dirapihkeun jeung Rama urang ngaliwatan pupusna Putra-Na, komo deui ayeuna sanggeus dirapihkeun, hirup-Na bakal nyalametkeun urang. Lain ngan kitu bae — urang oge bungah dina Rama urang ngaliwatan Gusti urang Yesus Kristus, anu ngalantarankeun urang ayeuna geus narima karapihan.

Maot ku Adam, Hirup ku Kristus

Jadi, sakumaha dosa asup ka dunya ngaliwatan hiji jelema, jeung maot ngaliwatan dosa, nya kitu maot nerekab ka sarerea, sabab kabeh geus milampah dosa. Memeh aya Hukum Toret, dosa teh geus aya di dunya; tapi dosa henteu diitung di tempat nu euweuh hukumna. Sanajan kitu, maot nyangking kakawasaan ti jaman Adam nepi ka jaman Musa, malah ka jalma-jalma anu dosana teu sarua jeung kasalahan Adam — Adam teh gambaran ti anu bakal sumping.

Tapi paparin teh teu sarua jeung dosa: lamun loba jalma anu maot ku dosa hiji jelema, komo deui sih kurnia Rama urang jeung paparin ku sih kurnia hiji jelema, nya eta Yesus Kristus, geus ngaleber ka jalma rea. Jeung paparin teh teu sarua jeung akibat dosa eta hiji jelema: pangadilan tina hiji dosa ngadatangkeun hukuman, tapi paparin tina loba dosa ngadatangkeun pangangken bener. Sabab lamun maot geus ngarajaan ngaliwatan eta hiji jelema ku lantaran hiji kasalahan, komo deui jalma-jalma anu narima lubérna sih kurnia jeung paparin kabeneran bakal ngarajaan dina hirup ngaliwatan hiji jelema, nya eta Yesus Kristus.

Jadi, sakumaha hiji kasalahan ngadatangkeun hukuman ka sarerea, nya kitu hiji pagawean anu bener ngadatangkeun pangangken bener jeung hirup ka sarerea. Sakumaha kalakuan doraka hiji jelema ngajadikeun jalma rea jadi jelema dosa, nya kitu kataatan hiji jelema bakal ngajadikeun jalma rea jadi bener. Ayeuna Hukum Toret datang supaya kasalahan beuki tambah, tapi di tempat dosa beuki tambah, sih kurnia beuki ngaleuwihan deui, supaya sakumaha dosa geus ngarajaan dina maot, sih kurnia oge ngarajaan ngaliwatan kabeneran nepi ka hirup langgeng, ngaliwatan Yesus Kristus Gusti urang.