Maot ka Dosa, Hirup ka Rama

Lamun sih kurnia nutupan sagalana, naha henteu dosa waé sabébasna? Jawaban Paulus lain aturan tapi hiji maot: baptisan ngahijikeun urang jeung maotna Kristus, jadi balik deui kana dosa hartina balik ka kuburan nu geus ditinggalkeun. Sanggakeun awak aranjeun ka Rama urang — aranjeun bakal ngawula ka naon waé nu ditalatahan.

Pasal 6.

Jadi, naon anu kudu diomongkeun ku urang? Naha urang kudu terus-terusan migawe dosa supaya sih kurnia beuki tambah? Pamohalan! Kumaha urang anu geus maot ka dosa bisa terus hirup di jerona? Atawa naha maraneh teu nyaho yen urang kabeh anu geus dibaptis kana Kristus Yesus teh dibaptis kana pupus-Na? Jadi urang geus dikubur bareng jeung Anjeunna ngaliwatan baptisan kana pati, supaya sakumaha Kristus digugahkeun tina maot ku kamulyaan Rama urang, urang oge bisa lumaku dina kahirupan anu anyar.

Sabab lamun urang geus ngahiji jeung rupa pupus-Na, urang oge pasti bakal ngahiji jeung gugah-Na tina maot. Urang nyaho yen diri urang anu heubeul geus disalib bareng jeung Anjeunna, supaya badan dosa teh ancur, nepi ka urang henteu deui jadi badega dosa. Sabab sing saha anu geus maot, geus dibebaskeun tina dosa. Ayeuna lamun urang geus maot bareng jeung Kristus, urang percaya yen urang oge bakal hirup bareng jeung Anjeunna. Sabab urang nyaho yen Kristus, anu geus digugahkeun tina maot, moal maot deui; maot geus teu ngawasaan Anjeunna deui. Sabab pati anu disorang ku Anjeunna teh, Anjeunna maot ka dosa hiji kali pikeun salalawasna; tapi kahirupan anu dijalankeun ku Anjeunna, Anjeunna hirup ka Rama urang. Nya kitu keneh, anggap diri maraneh geus maot ka dosa, tapi hirup ka Rama urang dina Kristus Yesus.

Ku sabab eta ulah nepi ka dosa ngawasaan badan maraneh anu baris binasa, nepi ka maraneh nurut kana napsu-napsuna. Ulah masrahkeun anggota-anggota badan maraneh ka dosa jadi pakarang pikeun kajahatan; sabalikna, pasrahkeun diri maraneh ka Rama urang saperti jalma anu geus dipindahkeun tina maot kana hirup, jeung anggota-anggota badan maraneh ka Mantenna jadi pakarang pikeun kaadilan. Sabab dosa moal ngawasaan maraneh, karana maraneh henteu aya di handapeun hukum Toret, tapi di handapeun sih kurnia.

Tah kumaha atuh? Naha urang kudu migawe dosa karana urang henteu aya di handapeun hukum Toret, tapi di handapeun sih kurnia? Pamohalan! Naha maraneh teu nyaho yen mun maraneh masrahkeun diri ka saurang jalma jadi badega anu kudu nurut, maraneh teh jadi badega ti saha-saha anu dituruti ku maraneh — boh dosa anu nungtun kana maot, boh kanurutan anu nungtun kana kaadilan? Sukur ka Rama urang: tadina maraneh teh badega dosa, tapi maraneh geus nurut kalawan terus hate kana papagon pangajaran anu geus dipercayakeun ka maraneh. Sanggeus dibebaskeun tina dosa, maraneh jadi badega kaadilan.

Kuring ngomong sacara manusa, sabab daging maraneh teh lemah. Sakumaha maraneh geus masrahkeun anggota-anggota badan maraneh jadi badega kana kacemaran jeung kajahatan anu matak beuki jahat, ayeuna pasrahkeun eta jadi badega kana kaadilan anu matak jadi suci. Sabab waktu maraneh jadi badega dosa, maraneh bebas tina kaadilan. Harita naon atuh untungna anu kapimilik ku maraneh tina perkara anu ayeuna dipikaera ku maraneh? Sabab eta kabeh tungtungna maot. Tapi ayeuna, sanggeus dibebaskeun tina dosa jeung jadi badega Rama urang, buah maraneh nungtun kana kasucian, sarta tungtungna, hirup langgeng. Sabab buruhan dosa teh maot, tapi paparin Rama urang nya eta hirup langgeng dina Kristus Yesus Gusti urang.