Mati tumrap Dosa, Urip tumrap Sang Rama

Yèn sih-rahmat nutupi kabèh, kenapa ora dosa sakarepé waé? Wangsulané Paulus dudu aturan nanging pati: baptisan nyawijèkaké kita karo sédané Sang Kristus, mula bali marang dosa ateges bali menyang kuburan sing wis kita tinggal. Pasrahna badanmu marang Rama kita — kowé bakal ngabdi marang apa waé sing kokturuti.

Pasal 6.

Dadi, apa kang bakal kita kandhakake? Apa kita kudu tetep gawe dosa supaya sih-rahmat saya wuwuh? Babar pisan ora! Kepriye kita kang wis padha mati tumrap dosa, kok isih bisa urip ing sajrone dosa mau? Apa kowe padha ora ngerti, yen kita kabeh kang wis dibaptis ana ing Gusti Yesus Kristus, iku dibaptis ana ing sedane? Dadi kita wis padha dikubur bebarengan karo Panjenengane lumantar baptis menyang ing pati, supaya kaya Gusti Yesus Kristus anggone katangekake saka ing antarane wong mati lumantar kamulyane Rama kita, kita uga padha nglakonana urip anyar.

Awit yen kita wis padha ditunggalake karo rupaning sedane, kita mesthi uga bakal ditunggalake karo wunguning sedane. Kita padha ngerti, yen manungsa kita kang lawas wis kasalib bebarengan karo Panjenengane, supaya badaning dosa iku kasirnakake, satemah kita ora padha diparengake dadi bature dosa maneh. Awit sapa kang wis mati, iku wis luwar saka ing dosa. Dadi yen kita wis padha mati bebarengan karo Sang Kristus, kita padha pracaya yen kita uga bakal urip bebarengan karo Panjenengane. Awit kita padha ngerti, yen Sang Kristus kang wis katangekake saka ing antarane wong mati, ora bakal seda maneh; pati wis ora nguwasani Panjenengane maneh. Awit anggone seda iku, Panjenengane seda tumrap dosa, mung sapisan kanggo salawase; nanging anggone gesang, Panjenengane gesang tumrap Rama kita. Mangkono uga kowe padha nganggepa awakmu mati tumrap dosa, nanging urip tumrap Rama kita ana ing Gusti Yesus Kristus.

Mulane aja nganti dosa ngerehake badanmu kang kena ing pati, satemah kowe padha nuruti pepenginane. Lan aja masrahake perangan-peranganing badanmu marang dosa minangka gegaman kanggo panggawe ala; nanging padha masrahna awakmu marang Rama kita kaya wong kang wis katangekake saka ing pati menyang urip, lan perangan-peranganing badanmu marang Panjenengane minangka gegaman kanggo kabeneran. Awit dosa ora bakal nguwasani kowe, amarga kowe ora padha ana ing sangisoring angger-angger, nanging ana ing sangisoring sih-rahmat.

Banjur kepriye? Apa kita kudu gawe dosa amarga kita ora padha ana ing sangisoring angger-angger, nanging ana ing sangisoring sih-rahmat? Babar pisan ora! Apa kowe padha ora ngerti, yen masrahake awakmu marang wong minangka batur kang ngabdi iku ndadekake kowe baturing sapa kang kokabdeni, iya dosa kang njurung marang pati, utawa pambangun-turut kang njurung marang kabeneran? Puji sokur marang Rama kita: biyen kowe padha dadi baturing dosa, nanging saiki kowe wis padha mbangun-turut saka ing ati marang wewaton piwulang kang wis dipasrahake marang kowe. Sawise padha kaluwaran saka ing dosa, kowe padha dadi baturing kabeneran.

Aku kandha cara manungsa, awit kekuwatane dagingmu iku ringkih. Kaya anggonmu biyen masrahake perangan-peranganing badanmu dadi baturing rereged lan duraka kang njurung marang duraka, saiki padha pasrahna minangka baturing kabeneran kang njurung marang kasucen. Awit nalika kowe padha dadi baturing dosa, kowe padha bebas saka ing kabeneran. Nalika iku apa kang kokolehake saka samubarang kang saiki kokisin-isinake? Awit samubarang mau pungkasane pati. Nanging saiki, sawise kaluwaran saka ing dosa lan dadi baturing Rama kita, wohmu njurung marang kasucen, lan pungkasane yaiku urip langgeng. Awit pituwasing dosa iku pati, nanging peparinge Rama kita yaiku urip langgeng ana ing Gusti Yesus Kristus, Gusti kita.